Άνοιγμα κυρίου μενού


Ο Άγιος Απολλινάριος ο νέος είναι παλαιοχριστιανικός ναός στη Ραβέννα της Ιταλίας.

Άγιος Απολλινάριος ο νέος
Sant'Apollinare Nuovo
Sant'.Apollinare.Nuovo01.jpg
Είδοςελάσσων βασιλική
Αρχιτεκτονικήπαλαιοχριστιανική αρχιτεκτονική και Βυζαντινή αρχιτεκτονική
Γεωγραφικές Συντεταγμένες44°25′0″N 12°12′10″E
ΘρήσκευμαΚαθολικισμός
Θρησκευτική υπαγωγήRoman Catholic Archdiocese of Ravenna-Cervia
Διοικητική υπαγωγήΡαβέννα[1]
ΧώραΙταλία[1]
Έναρξη κατασκευής505
Προστασίατμήμα μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς (από 1996) και ιταλικό πολιτισμικό αγαθό[1]

ΙστορικόΕπεξεργασία

Ιδρύεται αρχικά σαν μια παλατινή βασιλική από τον Γότθο βασιλιά Θεοδώριχο και αφιερώνεται στο Χριστό Σωτήρα.

Καθώς ο Θεοδώριχος ήταν οπαδός του Αρειανισμού, η βασιλική έφερε διάκοσμο με ανάλογα θέματα, όμως μετά το 540 το εικονογραφικό πρόγραμμα αναδιαμορφώθηκε, αφού η βασιλική καθαγιάστηκε με το ορθό δόγμα.

ΨηφιδωτάΕπεξεργασία

Τα πιο σημαντικά ψηφιδωτά βρίσκονται στους πλάγιους τοίχους του κεντρικού κλίτους πάνω από τις κιονοστοιχίες. Χωρίζονται σε 3 ζώνες:

  • πάνω από τις φωτιστικές θυρίδες,
  • ανάμεσα σε αυτές,
  • στη μεγάλη ζώνη πάνω από τις κιονοστοιχίες.

Στην πρώτη ζώνη του νότιου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα Πάθη του Κυρίου, στις οποίες ο Χριστός εμφανίζεται γενειοφόρος στον τύπο του Παντοκράτορα, ενώ στην πρώτη ζώνη του βόρειου τοίχου συναντούμε σκηνές από τα θαύματα και τη διδασκαλία του Χριστού. Σε αυτές τις σκηνές ο Χριστός εμφανίζεται νέος, αγένειος στον τύπο Εμμανουήλ. Ανάμεσα στις σκηνές συναντούμε διακοσμητικά κοχύλια, από τα οποία κρέμονται διαδήματα, που ευθυγραμμίζονται με τις μεμονωμένες μορφές της δεύτερης ζώνης. Αυτή η δεύτερη ζώνη απεικονίζει Απόστολους και Προφήτες να πατούν σε υποπόδιο. Οι δυο αυτές ζώνες χρονολογούνται στο α' μισό του 6ου αιώνα μ.Χ. .

Στην τρίτη ζώνη και τους δυο τοίχους εικονίζονται πομπές. Στο νότιο τοίχο εικονίζεται πομπή με άνδρες μάρτυρες να κατευθύνονται στον ένθρονο Χριστό οδηγούμενοι από τον Άγιο Μαρτίνο. Πάνω από τις μορφές αναγράφονται τα ονόματα των μαρτύρων. Μεταξύ τους και απεικόνιση του Αγίου Δημητρίου από τις παλαιότερες στη βυζαντινή τέχνη. Στο βόρειο τοίχο εικονίζεται πομπή γυναικών παρθένων να κατευθύνονται προς την Παναγία οδηγούμενες από τους Μάγους.

Γενικότερα, οι μορφές δεν έχουν ατομικά χαρακτηριστικά και παρατηρούμε ισοκεφαλία των προσώπων. Οι δυο αυτές πομπές χρονολογούνται μετά το 561, οπότε ο επίσκοπος Agnellus αφαίρεσε θέματα του Θεοδώριχου. Λέγεται ότι η πομπή συναπαρτιζόταν από την οικογένεια του Θεοδώριχου.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία