Έρβιν Ρόμελ

Στρατάρχης του Γ' Ράιχ

Ο Γιoχάνες Έρβιν Όιγκεν Ρόμελ (γερμανικά: Johannes Erwin Eugen Rommel‎, 15 Νοεμβρίου 1891 - 14 Οκτωβρίου 1944) ήταν στρατάρχης της Ναζιστικής Γερμανίας. Υπήρξε ο πιο δημοφιλής στρατηγός στο εσωτερικό της χιτλερικής Γερμανίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κέρδισε το σεβασμό των αντιπάλων του με τις θεαματικές νίκες του, ως διοικητής του Αφρικανικού Σώματος. Για τις ικανότητές του αυτές, του είχε αποδοθεί το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου» (αγγλικά: Desert Fox, Γερμανικά: Wüstenfuchs).[1]

Γιoχάνες Έρβιν Όιγκεν Ρόμελ
Bundesarchiv Bild 146-1973-012-43, Erwin Rommel.jpg
Ο Στρατάρχης Έρβιν Ρόμελ το 1942
ΨευδώνυμοΑλεπού της Ερήμου
Γέννηση15 Νοεμβρίου 1891
Χάιντενχαϊμ, Γερμανία
Θάνατος14 Οκτωβρίου 1944 (52 ετών)
Χερλίνγκεν, Γερμανία
ΕνταφιασμόςΝεκροταφείο του Χερλίνγκεν
Εν ενεργεία1911–44
ΒαθμόςΣτρατάρχης WMacht H OF10 GenFeldmarschall01 h 1942.svg
Διοικήσεις7η Μεραρχία Πάντσερ7th Panzer Division logo.svg
Αφρικανικό Σώμα Afrika Korps emblem.svg
Αφρικανική Στρατιά Πάντσερ
Αφρικανική Ομάδα Στρατιών
Ομάδα Στρατιών Β Oberbefehlshaber Heeresgruppe.svg
Μάχες/πόλεμοιΠρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
ΤιμέςPour le Mérite D-PRU Pour le Mérite.png
Σταυρός των Ιπποτών με Φύλλα Δρυός, Ξίφη και Διαμάντια DEU EK Ritter oak-sword BAR.svg
Σιδηρούς Σταυρός Α΄ Τάξεως Планка железного креста 1 класс.png
Σιδηρούς Σταυρός B΄ Τάξεως Планка Железного креста 2 класс.png
Στρατιωτικό Τάγμα της Τιμής (Βαυαρία) Bavaria021.gif
Τάγμα του Φρειδερίκου (Βυρτεμβέργη)Friedrich Order.png
Στρατιωτικό Τάγμα της Τιμής (Βυρτεμβέργη)Ord.mil.merit.Wurttemberg.PNG
Στρατιωτικός Σταυρός της Αξίας (Αυστροουγγαρία) War Ribbon (Austria-Hungary) as used for Signum Laudis.gif
Διακριτικό Έμβλημα Τραυματισμού (Ασημένιο)DEU Wound Badge 1939 Silver BAR.png
Διακριτικό Έμβλημα Τραυματισμού (Χρυσό) Лента нагрудного знака за ранение - Золото (1939).svg
Σταυρός της Τιμής του Παγκοσμίου Πολέμου 1914/1918 μετά ξιφών DEU Ehrenkreuz des Weltkrieges Frontkaempfer BAR.svg
Μετάλλιο Προσάρτησης της Σουδητίας Sudetenland Medal Prague Castle Bar.PNG
Μετάλλιο Προσάρτησης του Μέμελ Memel Medal Bar.PNG
Μετάλλιο Μακράς Στρατιωτικής Υπηρεσίας της Βέρμαχτ Long.Serv.Naziarmy.png
Μεγάλος Ταξιάρχης του Στρατιωτικού Τάγματος της Ιταλίας Grande ufficiale OMS BAR.svg
Μετάλλιο της Στρατιωτικής Τιμής (Ιταλία) Valor militare silver medal BAR.svg
Τάγμα του Μιχαήλ του Γενναίου (Ρουμανία)Order of Michael the Brave ribbon.svg
Έμβλημα Αγώνα Τεθωρακισμένων Silver Panzer Assault Badge.jpg
ΣύζυγοςLucia Maria Rommel (26  Νοεμβρίου 1916)
ΣυγγενείςΛουκία Μαρία Μολλίν (1894-1971),(σύζυγος), Μάνφρεντ Ρόμελ (1928–2013),(υιός) Γερτρούδη Στέμμερ (1913–2000),(κόρη)
ΥπογραφήErwin Rommel Signature.svg

Στη διάρκεια του πολέμου, ο Ρόμελ συνδέθηκε με την συνωμοσία δολοφονίας κατά του Αδόλφου Χίτλερ της 20ης Ιουλίου 1944. Επειδή ο Ρόμελ ήταν εθνικός ήρωας εκείνη την εποχή, ο Χίτλερ προτίμησε να απαλλαγεί από αυτόν, χωρίς να τον κατηγορήσει δημόσια. Ανάγκασε τον Ρόμελ να αυτοκτονήσει, καταπίνοντας μια κάψουλα κυανίου, με αντάλλαγμα τις διαβεβαιώσεις του Χίτλερ ότι η οικογένειά του δεν θα διωκόταν μετά τον θάνατό του. Η κηδεία του έγινε με τιμές και έξοδα του κράτους, ενώ ανακοινώθηκε επισήμως ότι ο Ρόμελ είχε υποκύψει στα τραύματά του, που προέκυψαν από την επίθεση που δέχτηκε το επιτελικό αυτοκίνητό του στην Νορμανδία από ένα συμμαχικό αεροπλάνο τύπου Spitfire[2].

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Τα πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Ο Ρόμελ γεννήθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1891 στο Χάιντενχαϊμ (Heidenheim an der Brenz) που βρίσκεται σε απόσταση 45 χιλιομέτρων από το Ουλμ, στο κρατίδιο της Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Βαπτίστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1891. Ο πατέρας του, που λεγόταν επίσης Έρβιν, ήταν Διευθυντής στο τοπικό Γυμνάσιο. Η μητέρα του Χελένε φον Λουτζ, ήταν γόνος τοπικής πλούσιας οικογένειας. Το ζεύγος είχε επίσης άλλα τρία παιδιά, τον Καρλ, τον Γκέρχαρντ και την Χελένε. Ο Έρβιν ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εκ των τεσσάρων. Ο ίδιος ο Ρόμελ έγραψε αργότερα, πως "τα νεανικά μου χρόνια πέρασαν πράγματι χαρούμενα."

Σε ηλικία 14 ετών, ο Ρόμελ και ένας φίλος του, έφτιαξαν ένα ανεμόπτερο που είχε τη δυνατότητα να πετάει σε μικρές αποστάσεις. Ο ίδιος αργότερα αγόρασε μία μοτοσυκλέτα και πριν φτάσει στο σπίτι του την αποσυναρμολόγησε και κατευθείαν την επανασυναρμολόγησε.[3] Διέθετε αξιοσημείωτες τεχνικές και μηχανολογικές ικανότητες[4] και για αυτό τον λόγο είχε εκφράσει την επιθυμία να σπουδάσει μηχανικός, στην εταιρεία παραγωγής αερόπλοιων Zeppelin.[5] Ο πατέρας του όμως, ο οποίος σε νεαρή ηλικία είχε υπηρετήσει ως Υπολοχαγός του Πυροβολικού, τον έπεισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Στην ηλικία των 18 ετών κατατάχτηκε στο τοπικό 124ο Σύνταγμα Πεζικού της Βυρτεμβέργης ως Δόκιμος Αξιωματικός. Ο νεαρός Έρβιν εγγράφεται στη Σχολή Δοκίμων Αξιωματικών του Ντάντσιχ (Danzig) το 1910.

Το 1913, ο Ρόμελ είχε δεσμό με την Βαλμπούργκα Στέμμερ (Walburga Stemmer). Αποτέλεσμα της σχέσης αυτής ήταν η γέννηση μιας κόρης, της Γερτρούδης (Gertrud).[6] Ο Ρόμελ τελικά διέκοψε σχετικά γρήγορα αυτή τη σχέση που είχε με την Στέμμερ. Φρόντιζε όμως την κόρη του, η οποία μεγάλωνε με την γιαγιά της και παρουσιαζόταν ως ανιψιά του Ρόμελ.[7] Διατήρησε μία στενή σχέση μαζί της, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το καρό κασκόλ που φορούσε, και φαίνεται σε πολλές φωτογραφίες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στην έρημο το είχε φτιάξει η κόρη του Γερτρούδη.

Από το 1911 γνώριζε μια κοπέλα, την Λουσί Μαρία Μολλίν (Lucie Maria Mollin) (1894–1971), την οποία ερωτεύεται και νυμφεύεται  στις 27 Νοεμβρίου 1916 στο Ντάντσιχ. Ο Έρβιν αγαπούσε πολύ τη σύζυγό του, όπως μαρτυρούν οι επιστολές που της έστελνε κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών αποστολών του (και ειδικότερα στο Β΄ Παγκ. Πόλεμο) και χαϊδευτικά την αποκαλούσε «Λου». Απέκτησαν ένα γιο, τον Μάνφρεντ στις 24 Δεκεμβρίου 1928. Εκείνη την περίοδο πέθανε η Βαλμπούργκα. Ο γάμος του με την Λουσί ήταν ευτυχισμένος και ο Ρόμελ της έγραφε τουλάχιστον ένα γράμμα κάθε ημέρα όταν βρισκόταν στο μέτωπο.

Ο γιος του Ρόμελ, Μάνφρεντ, έγινε αργότερα δήμαρχος της Στουτγάρδης από το 1974 έως το 1996.[8]

Η αρχή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας στον Α´ Παγκόσμιο ΠόλεμοΕπεξεργασία

 
Ο Ρόμελ με το βαθμό του Υπολοχαγού κατά τη διάρκεια της μάχης του Καπορέττο (1917).

Το 1912 τελειώνει τις σπουδές του και τοποθετείται στο 124ο Σύνταγμα του Γερμανικού Στρατού με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού.[9] Συμμετέχει στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πρώτα με το 6ο Σύνταγμα Πεζικού της Βυρτεμβέργης και μετέπειτα με το Ορεινό Τάγμα Βυρτεμβέργης, που υπαγόταν στο Σώμα των Άλπεων (Alpenkorps), παίρνοντας μέρος σε πολλές μάχες στην Ιταλία, στη Ρουμανία και στη Γαλλία. Απέκτησε φήμη για το θάρρος του, την γρήγορη λήψη τακτικών αποφάσεων και την εκμετάλλευση υπέρ του, της σύγχυσης του εχθρού.[10] Σε μία περίπτωση, ο Ρόμελ αιχμαλώτισε 1,500 στρατιώτες και 43 αξιωματικούς, έχοντας υπό τη διοίκησή του μόνο 3 τυφεκιοφόρους και 2 αξιωματικούς. Παρασημοφορήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό Δευτέρας Τάξεως το 1914, και τον Σιδηρούν Σταυρό Πρώτης Τάξεως το 1915.[11]

Ο Ρόμελ έφτανε στην επιτυχία διοικώντας μικρές ομάδες στρατιωτών, διεισδύοντας μέσα στις εχθρικές γραμμές, κινούμενος γρήγορα από πλευρικές θέσεις ώστε να επιτεθεί στα νώτα του εχθρού, σοκάροντάς τον με το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Η πρώτη μεγάλη ένδειξη της στρατιωτικής του μεγαλοφυΐας φανερώθηκε στη Μάχη του Καπορέττο στις βορειοανατολικές Άλπεις στο μέτωπο του ποταμού Ισόντζο όταν στις 26 Οκτωβρίου του 1917, διοικώντας μόλις 200 στρατιώτες, κατανικά με έφοδο τους Ιταλούς, συλλαμβάνει αιχμαλώτους 150 αξιωματικούς και 9.000 στρατιώτες (μία ολόκληρη Ιταλική μεραρχία) και κυριεύει 200 πολυβόλα, 18 ορεινά κανόνια, 2 ημιαυτόματα κανόνια, περισσότερα από 600 υποζύγια, 250 φορτωμένα οχήματα, 10 φορτηγά και 2 ασθενοφόρα της φρουράς του Λονγκαρόνε.[12] Στις 18 Δεκεμβρίου 1917 για το κατόρθωμά του αυτό, του απονέμεται το παράσημο "Pour le merite" (ύψιστη τιμητική διάκριση της Πρωσσίας).[13][14] Για ένα χρονικό διάστημα υπηρέτησε στο ίδιο Σύνταγμα Πεζικού με τον Φρήντριχ Πάουλους, ο οποίος, όπως και ο Ρόμελ, προάχθηκε στο βαθμό του στρατάρχη στη διάρκεια του Β' ΠΠ[15]. Ο Ρόμελ τραυματίστηκε 3 φορές στον Α'ΠΠ - δύο στο Δυτικό Μέτωπο και μία φορά στη Ρουμανία.

Στον μεσοπόλεμοΕπεξεργασία

Μετά τον πόλεμο, παρέμεινε στις τάξεις της συρρικνωμένης Ράιχσβερ, και κατά τη δεκαετία του 1920 υπηρετεί σε διάφορα συντάγματα του γερμανικού στρατού. Το 1929 τοποθετείται εκπαιδευτής της Σχολής Πεζικού (έχοντας το βαθμό του Λοχαγού) στη Δρέσδη, όπου παραμένει μέχρι το 1933. Στη συνέχεια αναλαμβάνει καθήκοντα στη Σχολή Πολέμου του Πότσδαμ (Potsdam) από το 1935 μέχρι το 1937. Το 1937 εκδίδει το ημερολόγιο που κρατούσε κατά τη δράση του στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον τίτλο "Infanterie greift an" (Το Πεζικό Επιτίθεται), το οποίο και γίνεται χρηστικό εγχειρίδιο της εποχής. Με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, ο Ρόμελ γοητεύεται από τις προοπτικές που ανοίγει για τη Γερμανία ο νέος ηγέτης. Ο Χίτλερ, έχοντας διαβάσει το βιβλίο του Ρόμελ, τον τοποθετεί υπεύθυνο της προσωπικής του ασφάλειας, όταν επισκέπτεται τη Σουδητία (Sudetenland) το 1938 και την Πράγα το 1939 μετά την ολοκληρωτική προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας από το Ράιχ. Ωστόσο, ο Ρόμελ ουδέποτε υπήρξε οπαδός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και, φυσικά, ούτε έγινε ποτέ μέλος του.[16] Ο Ρόμελ μετατίθεται στη Σχολή Πολέμου του Βίνερ Νόιστατ (Wiener Neustadt), όπου παραμένει μέχρι το 1938 ξεκινώντας τη συγγραφή του δεύτερου βιβλίου του, με τίτλο "Panzer greift an" (Τα Τεθωρακισμένα Επιτίθενται).[13]

Δράση στον Β΄ Παγκόσμιο ΠόλεμοΕπεξεργασία

Στην εκστρατεία εναντίον της Πολωνίας δεν είχε άμεση συμμετοχή, καθώς ήταν επικεφαλής της φρουράς του στρατηγείου του Χίτλερ. Το 1940, έχοντας πλέον το βαθμό του υποστρατήγου, συμμετέχει στην επίθεση εναντίον της Γαλλίας, ως διοικητής της 7ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων (7. Panzerdivision). Όπως και ο συνάδελφός και ανώτερός του, Χάιντς Γκουντέριαν, ο Ρόμελ είναι οπαδός του κεραυνοβόλου πολέμου (Blitzkrieg) και εκπληρώνει λαμπρά την αποστολή που του έχει ανατεθεί: Η μονάδα του είναι η πρώτη που φθάνει στη Μάγχη και στις 19 Ιουνίου (όχι σύμφωνα με τον Καρτιέ [17])),καταλαμβάνει το Χερβούργο, σημαντικό λιμάνι της Γαλλίας.[18] Η δράση του στην εισβολή στη Γαλλία χάρισε στον ίδιο τον Σταυρό των Ιπποτών και στην μεραρχία του την ονομασία «Μεραρχία Φάντασμα» (Gespensterdivision), λόγω της αστραπιαίας δράσης της.

Afrika KorpsΕπεξεργασία

Το 1941 του ανατίθεται η διοίκηση της 15ης Μεραρχίας Πάντσερ και της 5ης Ελαφράς Μεραρχίας. Αυτές θα αποτελέσουν τον πυρήνα του γνωστού ως "Afrika-Korps" («Σώμα της Αφρικής») γερμανικού εκστρατευτικού σώματος στη Βόρεια Αφρική. Βασική του αποστολή είναι να βοηθήσει τον ιταλικό στρατό, ο οποίος, έχοντας πολύ κακό οπλισμό, ατάλαντους ηγέτες και χαμηλό ηθικό, έχει υποστεί σχεδόν συντριβή από τις Βρετανικές δυνάμεις. Ο Ρόμελ, με πολύ κατώτερες αριθμητικά δυνάμεις, ανατρέπει ολοκληρωτικά το σκηνικό. Στις μάχες αυτές χρησιμοποιεί πολλά τεχνάσματα: διατάζει ψευδείς υποχωρήσεις που οδηγούν σε παγίδες, τοποθετεί παλιούς κινητήρες αεροσκαφών σε φορτηγά με σκοπό να σηκώνουν σκόνη για να δείχνουν υπέρτερες οι δυνάμεις του, μετακινεί φορτηγά προς κάποια κατεύθυνση για να επισημανθούν από την αεροπορία και το βράδυ αυτά γυρίζουν στη βάση τους, δημιουργεί ξύλινα ομοιώματα τανκς για την παραπλάνηση των αεροπλάνων αναφοράς του εχθρού όσον αφορά τις δυνάμεις του στρατού του, κατά τη διάρκεια των μαχών στήνει ψεύτικα πυροβόλα για τον αποπροσανατολισμό του εχθρού κτλ.[19] Οι Βρετανικές δυνάμεις πέφτουν συχνά στις "παγίδες" αυτές, που του χαρίζουν το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου». Τον Φεβρουάριο του 1941 συλλαμβάνει αιχμαλώτους δυο Βρετανούς στρατηγούς και προάγεται σε στρατηγό από τη γερμανική διοίκηση. Επίσης, καταφέρνει να εκδιώξει τις βρετανικές δυνάμεις από τη Λιβύη και να τις απωθήσει στην Αίγυπτο. Περικυκλώνει το Τομπρούκ, το σημαντικότερο λιμάνι της Κυρηναϊκής, και το πολιορκεί. Οι Βρετανοί οργανώνουν τρεις επιχειρήσεις για την διάσωσή του. Οι πρώτες δύο, οι επιχειρήσεις "Brevity" και "Battleaxe", αποτυγχάνουν. Η τρίτη, η επιχείρηση «Σταυροφόρος» (Crusader), αρχικά επιτυγχάνει και ο Ρόμελ οπισθοχωρεί μέχρι την κωμόπολη της Ελ Αγκέιλα (7 Δεκεμβρίου 1941). Έχοντας αναθαρρήσει, οι βρετανικές δυνάμεις τον καταδιώκουν, αλλά στις 20 Ιανουαρίου ο Ρόμελ εξαπολύει σφοδρή αντεπίθεση προκαλώντας τους μεγάλες απώλειες. Οι Σύμμαχοι φθάνουν στο Τομπρούκ και κλείνονται εκεί προετοιμαζόμενοι για πολιορκία. Στις 24 Μαΐου, όμως, ο Ρόμελ επιτίθεται ξανά και πλευροκοπεί τις συμμαχικές δυνάμεις στη Γκαζάλα και το Μπιρ Χακίμ, εξαναγκάζοντάς τις σε υποχώρηση. Εγκαταλείπουν, έτσι, το Τομπρούκ, που ο Ρόμελ καταλαμβάνει στις 6 Ιουνίου του 1942, αναγκάζοντας τους 33.000 υπερασπιστές του να παραδοθούν. Η νίκη αυτή του εξασφαλίζει τη στραταρχική του ράβδο, δηλαδή την προαγωγή του στον ανώτατο δυνατό βαθμό του στρατάρχη. Παράλληλα, κάνει τον Ουίνστον Τσώρτσιλ να αναφωνήσει «Δε θα βρούμε ποτέ ένα στρατηγό ικανό να κερδίσει μια μάχη;». Ο Ρόμελ καταδιώκει τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες τον σταματούν στο Ελ Αλαμέιν, γιατί αυτός δεν έχει τα μέσα να προχωρήσει. Το Σεπτέμβριο εγκαταλείπει την Αφρική, καταφεύγοντας στο Ζέμμερινγκ γιατί έχει παρουσιάσει σοβαρά συμπτώματα ασθένειας: υψηλή πίεση, εντερικό κατάρρου, ηπατοπάθεια. Επιστρέφει εσπευσμένα μετά τη δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν, όπου οι συμμαχικές δυνάμεις νικούν το Άφρικα Κορπς. Ο Χίτλερ και η ιταλική Ανώτατη Εντολή κατ'αρχήν διατάζουν άμυνα επί τόπου, την επόμενη ημέρα και λόγω της συντριπτικής συμμαχικής υπεροπλίας, επιτρέπουν την σύμπτυξη. Ο Ρόμελ διευθύνει τη σταδιακή υποχώρηση των γερμανικών του στρατευμάτων και της ιταλικής μεραρχίας Λιττόριο μέσω της Λιβύης προς την Τυνησία, παίρνοντας από τις ιταλικές μεραρχίες Τριέστε, Τρέντο, Παβία, Μπρέσσια και Φόλγκορε όλα τους τα οχήματα και αφήνοντάς τους την διαταγή να αντισταθούν μέχρις ενός[20]>. Σε αυτό το σημείο αρχίζει και η μεταστροφή του Ρόμελ: από πιστός και ένθερμος οπαδός του Φύρερ, αρχίζει να χάνει την εμπιστοσύνη του στον Χίτλερ. Η κατάσταση σε όλα τα μέτωπα αρχίζει να ανατρέπεται, καθώς μεγάλες γερμανικές δυνάμεις έχουν εμπλακεί στο μέτωπο της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ τον Νοέμβριο του 1943, αποβιβάζονται στην Αλγερία και το Μαρόκο οι πρώτες Αμερικανικές δυνάμεις. Στη μάχη του περάσματος Κασσερίν, ο Ρόμελ καταφέρνει να επιφέρει μεγάλες απώλειες στο 2ο Σώμα των ΗΠΑ και να σταθεροποιήσει τις θέσεις του. Το Άφρικα Κορπς, όμως, πάσχει σημαντικά από έλλειψη εφοδίων, ενώ παράλληλα είναι αδύνατο να του σταλούν ενισχύσεις, καθώς ο Χίτλερ έχει διαγράψει το συγκεκριμένο θέατρο πολέμου. Ο Ρόμελ ανακαλείται από τον Χίτλερ και επιστρέφει στη Γερμανία[21].

 
Τείχος του Ατλαντικού: Επιθεώρηση του Ρόμελ. 1944

Μετά τη Bόρεια ΑφρικήΕπεξεργασία

Ο Χίτλερ, όμως, δεν τον αφήνει να συνεχίσει τη θεραπεία του, όπως του είχε πει ανακαλώντας τον. Στις 23 Ιουνίου τοποθετείται επικεφαλής της Ομάδας Στρατιών Β, που επιτηρεί τα παράλια της Δυτικής Ευρώπης, με αποστολή να τις καταστήσει απρόσβλητες απέναντι στην επερχόμενη συμμαχική απόβαση. Ο στρατάρχης έχει επίγνωση του δυσχερέστατου έργου που έχει αναλάβει. Διατάσσει την κατασκευή οχυρωμένων θέσεων, την πόντιση ναρκών, την κατασκευή αντιαρματικών και αντιαποβατικών εμποδίων. Tα μέτρα που ήθελε να λάβει δεν έγινε δυνατό να υλοποιηθούν: Το τσιμέντο χρησιμοποιήθηκε για τις βάσεις του Πεενεμούντε (εκτόξευση των V2), οι εκρηκτικές ύλες είναι ανεπαρκείς για την κατασκευή του απαιτουμένου αριθμού ναρκών, για τα αντιαρματικά εμπόδια λείπουν τα κατάλληλα μέταλλα. Ο Ρόμελ γνωρίζει πόσο εύθραυστο είναι το μέτωπο που υπερασπίζεται, όσο και αν ο Φύρερ επιμένει να το αποκαλεί «τείχος του Ατλαντικού». Ταυτόχρονα εμπλέκεται σε μια διαφωνία με τον προϊστάμενό του, στρατάρχη Γκερντ φον Ρούντστεντ, σχετικά με τη χρήση των πολύτιμων τεθωρακισμένων εφεδρειών. Ο Ρόμελ, με βάση την εμπειρία του από την Αφρική και την εκεί αεροπορική κυριαρχία των Συμμάχων, τα θέλει κοντά στην ακτή, ενώ ο Ρούντστεντ, ακολουθώντας το κλασικό δόγμα, τα θέλει συγκεντρωμένα στην ενδοχώρα, ώστε να εξαπολύσουν συγκεντρωτική αντεπίθεση κατά του συμμαχικού προγεφυρώματος αφού γίνει σαφές πού θα εκδηλωθεί η συμμαχική απόβαση. Ο Χίτλερ συντάσσεται με τον Ρούντστεντ. Ο Ρόμελ όμως διαπράττει και ένα σημαντικότατο στρατηγικό σφάλμα: από κοινού με το γερμανικό επιτελείο, περιμένει την απόβαση στο Καλαί, το στενότερο σημείο της Μάγχης, και όχι στη Νορμανδία, όπου το πυροβολικό δεν επαρκεί και τα περισσότερα τάγματα που τον επανδρώνουν είτε στελεχώνονται από υπερήλικες ή ασθενείς εφέδρους είτε είναι τάγματα «ανατολικών στρατευμάτων» (Osttruppen) αμφίβολης αξίας. Εν τέλει, η συμμαχική απόβαση λαμβάνει χώρα στις 6 Ιουνίου 1944 (D-Day), ενώ ο Ρόμελ είναι σε άδεια στη Γερμανία. Επιστρέφει αμέσως και διευθύνει με σχετική επιτυχία τις αμυντικές μάχες, αλλά η εξάλειψη του προγεφυρώματος είναι ανέφικτη. Στις 17 Ιουλίου, ένα καταδιωκτικό αεροπλάνο ανατίναξε το αυτοκίνητό του, προξενώντας στον στρατάρχη σοβαρό τραύμα στο κεφάλι.

Η απόπειρα δολοφονίας του Φύρερ, οι υποψίες εναντίον του και το τέλοςΕπεξεργασία

Λίγες μέρες μετά, στις 20 Ιουλίου, έγινε απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ. Εκτελεστής ήταν ο συνταγματάρχης Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, στη συνωμοσία, όμως, που είχε εξυφανθεί, συμμετείχαν και αρκετοί αξιωματικοί κοντά στον Ρόμελ, όπως ο επιτελάρχης του Χανς Σπάιντελ (Hans Speidel). Η εμπλοκή του Ρόμελ στην συνωμοσία είναι ακόμα αντικείμενο διχογνωμιών: παρότι ο ίδιος είχε γίνει επικριτικός για το ναζιστικό καθεστώς, και είχε έντονες διαμάχες με τον Χίτλερ σχετικά με την διεύθυνση του πολέμου, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να δείχνει ότι είχε μυηθεί στη συνωμοσία, αν και πιθανότατα, όπως και πολλοί άλλοι ανώτατοι αξιωματικοί, γνώριζε την ύπαρξή της. Ως ο πιο γνωστός και σεβαστός ακόμα και στους Συμμάχους Γερμανός στρατηγός όμως, προοριζόταν από τους συνωμότες για την θέση του προέδρου του Ράιχ, σύμφωνα με έναν κατάλογο που είχε συντάξει ο συνωμότης Γκέρντελερ,[22][23][24][25][26][27] αλλά και ένα υπόμνημα του Μπόρμαν προς τον Χίτλερ, την 27η Σεπτεμβρίου.[28][29]

Η απόπειρα απέτυχε και η Γκεστάπο ανέλαβε την εξιχνίασή της. Παρά την έλλειψη στοιχείων κατά του Ρόμελ, αρκετά ανώτατα στελέχη του ναζιστικού καθεστώτος, όπως ο Μάρτιν Μπόρμαν, τον υποπτεύθηκαν, και το στρατοδικείο που θα εξέταζε την υπόθεσή του ήταν στελεχωμένο με αντιπάλους του, και τον παρέπεμψε στο διαβόητο "λαϊκό δικαστήριο" (Volksgerichtshof). Ο Ρόμελ όμως, ήρωας στα μάτια του γερμανικού λαού, δεν ήταν δυνατό να περάσει από δημόσια δίκη για προδοσία. Ο Χίτλερ του προσέφερε εναλλακτική λύση, στέλνοντας δύο στρατηγούς με μια επιστολή του και μια κάψουλα στο Χέρλιγκεν, όπου ο στρατάρχης ανάρρωνε από τον σοβαρό τραυματισμό του στη Γαλλία: Να θέσει ο ίδιος τέρμα στη ζωή του, με αντάλλαγμα να μη κινδυνεύσουν με αντίποινα η σύζυγός του και ο γιος τους. Ο Ρόμελ δέχτηκε και στις 14 Οκτωβρίου 1944, σε ηλικία 52 ετών, κατάπιε μια κάψουλα υδροκυανίου.

 
Ο τάφος του Ρόμελ στο Χέρλινγκεν
 
Μνημείο στον τόπο που αυτοκτόνησε

Ενταφιάστηκε με τιμές ήρωα πολέμου στο Χέρλινγκεν (Herrlingen).[30] Ο γιος του, Μάνφρεντ, ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε δήμαρχος στη Στουτγάρδη από το 1974 ως το 1996, όντας παράλληλα ένας από τους πλέον δημοφιλείς πολιτικούς του κόμματός του.

Συγγραφικό ΈργοΕπεξεργασία

  • Το Πεζικό επιτίθεται: περιπέτειες και εμπειρίες (1937)

ΣυνωνυμίεςΕπεξεργασία

Ο Στρατηγός του Πολωνικού Στρατού Juliusz Rómmel (Γιούλιους Ρόμελ) είναι συνεπώνυμος του Έρβιν και σύγχρονός του. Ήταν ο στρατηγός που υπερασπιζόταν τη Βαρσοβία κατά την εισβολή του Γερμανικού στρατού στην Πολωνία του 1939.

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. «Erwin Rommel». www.britannica.com. 
  2. «Field Marshal Erwin Rommel Funeral (1944)». 1944. 
  3. Lewin 1998, p. 219.
  4. Hoffman p. 10
  5. Ρόμελ, Έρβιν (2006). Το Πεζικό Επιτίθεται. Αθήνα: Eurobooks. σελίδες Εισαγωγικό Σημείωμα. ISBN 960-87218-3-0. 
  6. Bierman & Smith 2002, p. 56
  7. Lienert, Ralf (23 March 2012). "Die Enkel des 'Wüstenfuchses' Erwin Rommel leben in Kempten" [The grandson of the 'Desert Fox' Erwin Rommel lives in Kempten]. Allgauer Zeitung (Allgäu Newspaper).
  8. http://www.stern.de/lifestyle/leute/was-macht-eigentlich-manfred-rommel-316469.html
  9. Axis Biographical Research (Αγγλικά, Γερμανικά)
  10. Macksey, Kenneth (1997). Rommel: Battles and Campaigns. Da Capo Press. p. 224. ISBN 0-306-80786-6
  11. Lewin 1998, p. 2.
  12. Ρόμελ, Έρβιν (2006). Το Πεζικό Επιτίθεται. Αθήνα: Eurobooks. σελ. 364. ISBN 960-87218-3-0. 
  13. 13,0 13,1 «Erwin Rommel Biography». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2008. 
  14. Ρόμελ, Έρβιν (2006). Το Πεζικό Επιτίθεται. Αθήνα: Eurobooks. σελ. 370. ISBN 960-87218-3-0. 
  15. Mitcham, Jr, Samuel W. (2007). Rommel's Desert War: The Life and Death of the Afrika Korps. Lanham: Stackpole Books. σελ. 8. ISBN 978-0-8117-3413-4. 
  16. Δεν επιτρεπόταν σε εξ επαγγέλματος στρατιωτικούς να εγγράφονται ως μέλη στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα
  17. Καρτιέ, Ραιημόν (1964). Ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αθήνα: Πάπυρος. σελ. 104. 
  18. Raymond Cartier, Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Πάπυρος, Αθήνα, 1964.
  19. «Rommel, Erwin - The Free Information Society». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Δεκεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 2008. 
  20. BAUER, EDDY (1964). Ο Πόλεμος των Τεθωρακισμένων, τόμος 1ος. Αθήνα: Γενικό Επιτελείο Στρατού. σελ. 289-290. 
  21. Ambrose, Stephen E. (1995). D-Day, June 6, 1944: The Climactic Battle of World War II. New York: Simon & Schuster. σελ. 58-59. ISBN 9780684801377. 
  22. Marshall, Charles F. (1994). Discovering the Rommel Murder. ISBN 978-0-8117-4278-8. 
  23. Hansen 2014, σελ. 51.
  24. Misch, Rochus (2014). Hitler's Last Witness: The Memoirs of Hitler's Bodyguard. Frontline Books. ISBN 978-1-84832-749-8. 
  25. Reuth 2005, σελ. 183.
  26. Young 1950, σελ. 197.
  27. Shirer 1960, σελ. 1031.
  28. Remy 2002, σελ. 293.
  29. Lasserre, Caroline (7 Ιουλίου 2014). «Konrad-Adenauer-Stiftung». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 11 Δεκεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2016. 
  30. The Forced Suicide of Field Marshall Rommel

ΠηγέςΕπεξεργασία