Όλγα των Ελλήνων

Σύζυγος του βασιλιά των Ελλήνων Γεωργίου Ά
(Ανακατεύθυνση από Όλγα της Ελλάδας)

Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας (ρώσικα:Ольга Константиновна Романова) (3 Σεπτεμβρίου 1851, Αγία Πετρούπολη, Ρωσική Αυτοκρατορία - 18 Ιουνίου 1926, Ρώμη, Ιταλία) ήταν μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας και μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας, έγινε βασίλισσα των Ελλήνων (μεταξύ του 1867 και του 1913) και πριγκίπισσα της Δανίας. Διετέλεσε Αντιβασίλισσα της Ελλάδας (από τις 18 Νοεμβρίου έως τις 11 Δεκεμβρίου 1920).

Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας
Olga of Greece VI.jpg
Περίοδος4 /18 Νοεμβρίου 1920 - 6 /19 Δεκεμβρίου 1920
ΠροκάτοχοςΠαύλος Κουντουριώτης
ΔιάδοχοςΚωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας
Βασιλιάς των Ελλήνων
Περίοδος27 Οκτωβρίου 186718 Μαρτίου 1913
ΠροκάτοχοςΑμαλία του Όλντενμπουργκ
ΔιάδοχοςΣοφία της Πρωσίας
Γέννηση3 Σεπτεμβρίου 1851
Αγία Πετρούπολη (Ρωσία)
Θάνατος18 Ιουνίου 1926 (74 ετών)
Ρώμη (Ιταλία)
Τόπος ταφήςΒασιλικό Κοιμητήριο Τατοΐου, Ελλάδα
ΣύζυγοςΓεώργιος Α' της Ελλάδας
(1867-1913)
ΕπίγονοιΚωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας
Πρίγκιπας Γεώργιος
Πριγκίπισσα Αλεξάνδρα
Πρίγκιπας Νικόλαος
Πριγκίπισσα Μαρία
Πριγκίπισσα Όλγα
Πρίγκιπας Ανδρέας
Πρίγκιπας Χριστόφορος
ΟίκοςΣ.Χ.Γκόττορπ (Ρομάνοφ)
ΠατέραςΚωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας
ΜητέραΑλεξάνδρα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
ΘρησκείαΧριστιανή Ορθόδοξη
ΘυρεόςStandard of Queen Olga of Greece.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Η βασίλισσα Όλγα χαρακτηρίζεται ως φυσιογνωμία απολυταρχικής νοοτροπίας και αντισυνταγματικών πεποιθήσεων, τοποτηρητής των ρωσικών συμφερόντων, πληροφοριοδότρια της τσαρικής αυλής και άκρως θρησκόληπτη. Προκάλεσε τη σοβαρή και τελικώς πολύνεκρη πολιτική κρίση των Ευαγγελικών και εξαπέλυσε δίωξη εναντίον του ποιητή Γεωργίου Σουρή. Ήταν διαβόητη για τον προκλητικά πολυτελή βίο εντός των ανακτόρων καθώς και την εξάρτησή της από το αλκοόλ.[1][2][3]

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Παιδική ηλικία - Μεγάλη ΔούκισσαΕπεξεργασία

 
Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα της Ρωσίας προς το 1861, ιδιωτική συλλογή.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1851 στο Παλάτι του Παβλόφσκ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ένα από τα πολλά παλάτια ιδιοκτησίας του πατέρα της. Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας και της Μεγάλης Δούκισσας Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και ανήκαν στον Οίκο των Ρομάνοφ[4]. Πέρασε μια πολυτελή παιδική ηλικία μεγαλώνοντας μεταξύ της Αγίας Πετρούπολης και της Κριμαίας.[5]. Ο πατέρας της ήταν από τους σημαντικότερους συμβούλους του Τσάρου Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας.[6]

Παιδί, η Όλγα περιγραφόταν ως ένα κορίτσι, απλό στους τρόπους του με παχουλό πλατύ πρόσωπο και μεγάλα γαλάζια μάτια[7]. Σε αντίθεση με την μικρότερη αδελφή της, τη Μεγάλη Δούκισσα Βέρα Κωνσταντίνοβνα[8], διέθετε ήρεμο χαρακτήρα, ωστόσο, ταυτόχρονα ήταν πολύ επιφυλακτική και με απουσία κοινωνικοποίησης. Έτσι υπάρχουν αναφορές για περιστατικά, όπου όταν οι δάσκαλοί της τής έκαναν ερωτήσεις κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, εκείνη, συχνά ξέσπαγε σε κλάματα και έφευγε τρέχοντας από την αίθουσα μαθημάτων της[7]. Η Όλγα είχε ιδιαιτέρως στενή σχέση με τον πατέρα της[N 1] και τον μεγαλύτερο αδελφό της[9]. Μετά την εξορία του Μεγάλου Δούκα Νικολάου Κωνσταντίνοβιτς στην Τασκένδη, η Όλγα ήταν ένα από τα λιγοστά μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, που διατήρησε επαφή μαζί του[10].

Το 1862, ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς ορίστηκε από τον αδελφό του ως αντιβασιλέας της Πολωνίας. Μετά το Συνέδριο της Βιέννης, η χώρα βρισκόταν χωρισμένη μεταξύ της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Ρωσίας. Η τελευταία, που κατείχε και το μεγαλύτερό της τμήμα, είδε την εξουσία της να τίθεται υπό αμφισβήτηση από τους Πολωνούς εθνικιστές. Καθώς ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς είχε φιλελεύθερη προσωπικότητα, ο Αλέξανδρος Β΄ τον θεώρησε ικανό να καταφέρει να γίνει αγαπητός από τους Πολωνούς. Ως εκ τούτου, ο Μέγας Δούκας εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία με τη σύζυγο και τα παιδιά του. Ωστόσο, η διαμονή των Κωνσταντίνοβιτς στην Πολωνία ήταν δύσκολη και ο Μέγας Δούκας υπήρξε θύμα απόπειρας δολοφονίας την επομένη, μόλις, της άφιξής του στην πρωτεύουσα. Τελικώς, η εξέγερση των Πολωνών τον Ιανουάριο του 1863 και η ριζοσπαστικοποίηση των αυτονομιστών οδήγησαν τον Τσάρο να ανακαλέσει τον αδελφό του στην Αγία Πετρούπολη τον Αύγουστο. Την περίοδο των γεγονότων αυτών, η Όλγα ήταν ηλικίας περίπου έντεκα ετών και η δύσκολη αυτή εμπειρία την σημάδεψε βαθιά[11][12].

Γνωριμία και γάμος με τον Γεώργιο Α΄Επεξεργασία

 
Ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς και η οικογένειά του. Από αριστερά προς τα δεξιά εμφανίζονται: ο Μέγας Δούκας Δημήτριος Κωνσταντίνοβιτς ένας μη αναγνωρισμένος υπασπιστής (σε ένα κάθισμα), ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς (καθισμένος στο χώμα), η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα και ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς κρατώντας τον Μέγα Δούκα Βυασεσλάβ Κωνσταντίνοβιτς (σε μια καρέκλα), η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα και ο Μέγας Δούκας Νικόλαος Κωνσταντίνοβιτς (όρθιος στο βάθος).

Η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα συνάντησε για πρώτη φορά τον μέλλοντα σύζυγό της, τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδος, τον Σεπτέμβριο του 1863. Ο τελευταίος, είχε έρθει να επισκεφθεί τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ στην Αγία Πετρούπολη, προκειμένου να τον ευχαριστήσει για την υποστήριξη, που του είχε παράσχει με την ευκαιρία της εκλογής του ως Βασιλιά των Ελλήνων. Ο νεαρός μονάρχης εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να συναντήσει τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνο και την οικογένειά του, στο Παλάτι του Παβλόφσκ. Ωστόσο, η παραμονή του Γεωργίου Α΄ στη Ρωσία δεν διήρκεσε παρά μόνο έξι ημέρες και η Όλγα, η οποία ήταν τότε μόλις δώδεκα ετών, δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον μονάρχη[12][13].

Το 1867, οι δύο νέοι συναντήθηκαν εκ νέου στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα, όταν ο βασιλιάς των Ελλήνων, όντας καλεσμένος για διάστημα αρκετών μηνών από τον Αλέξανδρο Β΄, πραγματοποίησε επίσκεψη στην αδελφή του, την τσάρεβνα Μαρία Φεοντόροβνα, καθώς και τον σύζυγό της, τον τσάρεβιτς Αλέξανδρο (Γ΄)[5][14]. Εκείνη την περίοδο, ο Γεώργιος Α΄ ήταν αποφασισμένος να βρει σύζυγο και η ιδέα ενός γάμου με μια Ρωσίδα Μεγάλη Δούκισσα, γεννημένη Ορθόδοξη, δεν του ήταν αδιάφορη[15]. Στο Μαρμάρινο Παλάτι και το Παβλόφσκ, ο Γεώργιος γνωρίστηκε, λοιπόν, με την Όλγα και η νεαρή κοπέλα δεν άργησε να τον ερωτευτεί[N 2]. Ωστόσο, η ιδέα του να εγκαταλείψει τη Ρωσία φαίνεται να την ανησυχούσε ιδιαιτέρως και φέρεται να πέρασε νύχτες ολόκληρες να κλαίει στο δωμάτιο της στη διάρκεια των αρραβώνων της[16].

Έχοντας την υποστήριξη της αδελφής του[16], ο Γεώργιος Α΄ τελικώς ζήτησε το χέρι της Όλγας από τους γονείς της. Ωστόσο, εμπρός στο ενδεχόμενο αυτού του γάμου, ο Κωνσταντίνος Νικολάγιεβιτς παρουσιάστηκε αρχικά επιφυλακτικός. Έχοντας ιδιαίτερα στενή σχέση με την κόρη του, ο Μέγας Δούκας θεωρούσε ότι, όντως, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, ήταν ακόμη ιδιαιτέρως νέα για να νυμφευθεί. Ταυτόχρονα, ανησυχούσε για την μεγάλη απόσταση που χώριζε την Ελλάδα από τη Ρωσία. Από την πλευρά της, η Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα αποδείχθηκε πολύ πιο ενθουσιώδης σε αυτό το ενδεχόμενο από τον σύζυγό της και, όταν ορισμένα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας της υπενθύμισαν την εξαιρετικά νεαρή ηλικία της κόρης της, εκείνη τους απαντούσε ότι δεν θα παρέμενε για πάντα τόσο νεαρή[17].

Τα εθνικά συμφέροντα τελικώς επικράτησαν και αποφασίστηκε ότι ο γάμος της Όλγας και του Γεωργίου θα λάμβανε χώρα όταν η Μεγάλη Δούκισσα θα έφτανε τα δέκατα έκτα γενέθλιά της. Έως τότε, η νεαρή κοπέλα θα συνέχιζε τις προσπάθειές της με στόχο τη βελτίωση της εκπαίδευσής της, ενώ αποφασίστηκε ότι θα συνέχιζε τις σπουδές της έως την ημέρα του γάμου της[17].

Υποστήριξε θερμά τους Ρώσους συμπατριώτες της που ζούσαν στην Ελλάδα. Έτσι δημιούργησε το Ρωσικό Νοσοκομείο στον Πειραιά, του οποίου και το προσωπικό αποτελούνταν αποκλειστικά από Ρώσους. Έγινε μάλιστα ένα από τα κύρια κέντρα των Ρώσων στην Ελλάδα.[18] Ζούσε με μεγάλη πολυτέλεια στα βασιλικά ανάκτορα, όπως διασώζουν οι μαρτυρίες των παιδιών της, με αμφιέσεις, επανωφόρια, καπέλα από το Παρίσι, απόθεμα χρυσαφικών, καρφίτσες, περιδέραια και βραχιόλια ή άλλα δώρα ως αμοιβές για ειδικές περιστάσεις. Τις εορτές των Χριστουγέννων ετοιμάζονταν από το προσωπικό των ανακτόρων περισσότερα από εικοσιπέντε τραπέζια και όλα ήταν γεμάτα βιβλία, βαλίτσες ταξιδίου, ασημικά κ.ά. δώρα για τους βασιλόπαιδες.[19]

Κρίση των ΕυαγγελικώνΕπεξεργασία

Κατά τη διάρκεια επισκέψεών της στο μέτωπο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897, διαπίστωσε ότι οι στρατιώτες δεν είχαν την ικανότητα να διαβάσουν την Βίβλο, διότι ήταν γραμμένη στην Καθαρεύουσα. Έτσι ξεκίνησε πρωτοβουλία για την έκδοση της Βίβλου στη Δημοτική. Η έκδοση στη Δημοτική έγινε το 1901 χωρίς την επίσημη άδεια της Ιεράς Συνόδου και προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, τα λεγόμενα Ευαγγελικά. Οι αντιδράσεις συνδέονταν και με το γεγονός ότι η ΌΛγα συνδεόταν με την επιρροή των ρωσικών και σλαβικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Ταραχές και επεισόδια έγιναν στην Αθήνα από τους φοιτητές και καθηγητές του Πανεπιστημίου. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Προκόπιος αναγκάσθηκε να παραιτηθεί με απαίτηση του βασιλιά Γεωργίου, συζύγου της Όλγας [20]. Επίσης οδηγήθηκε σε παραίτηση και η κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη. Η μετάφραση τελικώς αποσύρθηκε, αλλά ο τελικός απολογισμός των επεισοδίων αυτών ήταν οκτώ έως έντεκα, σύμφωνα με διάφορες πηγές, νεκροί καθώς και 70 τραυματίες.[21]

Διώξη ποιητή Γ. ΣουρήΕπεξεργασία

Ο σατυρικός ποιητής Γεώργιος Σουρής σε ποίημά του σατίρισε την Όλγα για την εξάρτησή της από το αλκοόλ με το στίχο «Κυρά Γιώργαινα μπεκρού…» (Κυρά Γιώργαινα γυρίστρα, κυρά Γιώργαινα μπεκρού θα γενείς πομπή του κόσμου του μεγάλου και μικρού, κυρά Γιώργαινα να λείψουν τα μεθύσια τα πολλά, κυρά Γιώργαινα σου λέω δεν στεκόμαστε καλά). Για το ποίημά του αυτό διώχθηκε δικαστικά με ενέργειες της Όλγας. Του απαγγέλθηκε κατηγορία «επί εξυβρίσει του ιερού προσώπου της Βασιλίσσης» και κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αθωώθηκε όμως καθώς στην απολογία του είπε πως σατίριζε τη γυναίκα του.[22][23][24]

Επιστροφή στη Ρωσική ΑυτοκρατορίαΕπεξεργασία

Το 1913 ο Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας, σύζυγος της Όλγας, δολοφονήθηκε από τον Αλέξανδρο Σχινά. Η χηρεύουσα πια βασίλισσα, επέστρεψε άμεσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Εκεί, όταν ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ίδρυσε στρατιωτικό νοσοκομείο, εντός του Παλατιού του Παβλόφσκ, το οποίο ανήκε στην οικογένειά της. Όταν έλαβε χώρα η Ρωσική Επανάσταση το 1917, βρέθηκε κρατούμενη στο ανάκτορο αλλά της δόθηκε άδεια από τους Μπολσεβίκους, μετά από παρέμβαση της πρεσβείας της Δανίας.

Αν και ασφαλής πλέον, η Όλγα δεν επέλεξε να επιστρέψει στην Ελλάδα, αφού ο γιος της, βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄, είχε μόλις απομακρυνθεί από τον θρόνο. Εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου κατοικούσαν πλέον τα περισσότερα των παιδιών και εγγονών της μέχρι το 1920.

Εκ νέου έλευση στην Ελλάδα και αποχώρησηΕπεξεργασία

 
Επίσημο πορτραίτο της βασίλισσας Όλγας της Ελλάδας, από τον Γεώργιο Ιακωβίδη, 1915.

Τον Οκτώβριο του 1920, η Όλγα ήταν το μοναδικό μέλος της βασιλικής οικογένειας, στην οποία έδωσε άδεια η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου για να δει τον άρρωστο εγγονό της, Βασιλιά Αλέξανδρο Α'. Η Όλγα από την Ιταλία επιβιβάσθηκε σε ένα μικρό ιδιωτικό κότερο, το οποίο συνάντησε στην Αδριατική θάλασσα σφοδρή τρικυμία και καθυστέρησε πολύ. Έφθασε στο Τατόι είκοσι τέσσερις ώρες μετά από το θάνατο (σηψαιμία από δάγκωμα πιθήκου), του Βασιλιά Αλέξανδρου Α' στις 12/25 Οκτωβρίου 1920.

Μετά τον θάνατο του άτεκνου βασιλιά Αλεξάνδρου, η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου ανέθεσε την Αντιβασιλεία στον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη. Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1/14 Νοεμβρίου 1920, την Αντιβασιλεία ανέλαβε η Όλγα έως τις 19 Δεκεμβρίου 1920, ημέρα που επέστρεψε ο γιος της Κωνσταντίνος Α' στην Ελλάδα, κατόπιν δημοψηφίσματος.

Τελευταία χρόνια σε Ην.Βασίλειο και ΙταλίαΕπεξεργασία

Η ήττα της Ελλάδας απέναντι στις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ και η επακόλουθη Μικρασιατική Καταστροφή με ευθύνη του Βασιλιά το 1922, κατέστησε τη βασιλική οικογένεια έκπτωτη το 1924. Έτσι αποκαταστάθηκε η Δημοκρατία στην Ελλάδα και ακολούθησε η δήμευση της βασιλικής περιουσίας. Ωστόσο, το νέο καθεστώς χορήγησε σύνταξη αποκλειστικά στη βασίλισσα Όλγα. Επίσης, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, επετράπη στην Ιουλία Καρόλου να επιστρέψει στην Όλγα τα κοσμήματά της, που βρίσκονταν σε ένα ξύλινο κιβώτιο στη θυρίδα 117 του θησαυροφυλακίου της Εθνικής Τράπεζας.[25]

Η Όλγα ακολούθησε την έκπτωτη βασιλική οικογένεια εκτός Ελλάδας. Έτσι, τα επόμενα έτη διέμενε φιλοξενούμενη άλλοτε από τον βασιλιά Γεώργιο Ε΄ στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και στο Κάστρο Γουίντσορ, άλλοτε στο Σάντριγχαμ με την κουνιάδα της βασίλισσα Αλεξάνδρα, άλλοτε στο Ξενοδοχείο Regent's Park, όπου είχε νοικιάσει διαμέρισμα η κόρη της πριγκίπισσα Μαρία και άλλοτε στο Σπένσερ Χάουζ στο Λονδίνο ή στη Βίλα Αναστασία στη Ρώμη, όπου ανήκε στον πρίγκιπα Χριστόφορο και τη σύζυγό του πριγκίπισσα Αναστασία.[26]

 
Ο τάφος της Βασίλισσας Όλγας στο Τατόι.

Η βασίλισσα Όλγα, απεβίωσε μετά από μία εβδομάδα ασθένειας, στις 18 Ιουνίου 1926, στη Βίλα Αναστασία της Ρώμης. Παρότι η ελληνική κυβέρνηση ενημέρωσε την έκπτωτη βασιλική οικογένεια, ότι η βασίλισσα μπορούσε να ενταφιαστεί στο νεκροταφείο του Τατοΐου, οι συγγενείς της αρνήθηκαν την πρόταση. Η σορός της μεταφέρθηκε και τοποθετήθηκε στην κρύπτη της ρωσικής εκκλησίας της Φλωρεντίας, όπου βρισκόταν και το φέρετρο του γιου της βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄. Μετά την παλινόρθωση της βασιλείας, τα οστά της μεταφέρθηκαν και ενταφιάστηκαν στις 17 Νοεμβρίου 1936 στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι, δίπλα στον τάφο του συζύγου της βασιλιά Γεωργίου Α΄.[27]

Το 2016 η Πανρωσική Στρατιωτική Ιστορική Ένωση δώρησε στον Δήμο Θεσσαλονίκης ορειχάλκινο άγαλμα της βασίλισσας Όλγας το οποίο τελικά τοποθετήθηκε στο πάρκο μεταξύ των οδών Βασιλίσσης Όλγας και Βασιλέως Γεωργίου, και προκάλεσε πληθώρα αντιδράσεων για την αισθητική του και τον σκοπό ανέγερσης καθώς η Όλγα δεν είχε καμία σχέση με την πόλη της Θεσσαλονίκης.[28][29][30][31][32][33][34][35]

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Η Όλγα Κωνσταντίνοβνα ήταν δεύτερο τέκνο και μεγαλύτερη κόρη του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας (1827-1892) και της συζύγου του Αλεξάνδρας πριγκίπισσας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1830-1911), η οποία έγινε, μετά τη μεταστροφή της στην Ορθοδοξία, η Αλεξάνδρα Ιωσίφοβνα μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.

Μέσω του πατέρα της η Όλγα ήταν εγγονή του Τσάρου Νικολάου Α΄ της Ρωσίας (1796-1855) και της Καρλότας (Αλεξάνδρας Φεοντορόβνας) της Πρωσίας (1798-1860) ενώ, μέσω της μητέρας της, είχε ως πάππο της τον Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (1789-1834).

 
Η ελληνική βασιλική οικογένεια στη διάρκεια ταξιδιού του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας στην Αθήνα (εξαδέλφου της Όλγας), στα τέλη της δεκαετίας του 1880. Στην φωτογραφία, είναι ορατοί, από αριστερά προς τα δεξιά, ο πρίγκιπας Νικόλαος, η πριγκίπισσα Μαρία (καθισμένη στο έδαφος), η βασίλισσα Όλγα, ο διάδοχος Κωνσταντίνος (όρθιος στο μέσον), ο Μέγας Δούκας Παύλος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας (με έναν μικρό σκύλο στα γόνατά του), η πριγκίπισσα Αλεξάνδρα, ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ και ο πρίγκιπας Γεώργιος.

Η μεγάλη δούκισσα είχε, επίσης, την γενεαλογική ιδιαιτερότητα να είναι απόγονος, από την πλευρά της μητέρας της, της Βυζαντινής αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας Καματηράς (περίπου 1155-1211) και του συζύγου της Αλέξιου Γ΄ Άγγελου (1195-1203).

Στις 27 Οκτωβρίου 1867 παντρεύτηκε, στην Αγία Πετρούπολη, τον βασιλιά Γεώργιο Α΄ της Ελλάδας (1845-1913), με τον τελευταίο να είναι γιος του βασιλιά Χριστιανού Θ΄ της Δανίας (1818-1906) και της συζύγου του, πριγκίπισσας Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ (1817-1898).

Από τον γάμο αυτό γεννήθηκαν οκτώ τέκνα:

ΠρόγονοιΕπεξεργασία

ΣημειώσειςΕπεξεργασία

  1. Μία απόδειξη για την στενή μεταξύ τους σχέση, που είχαν η Όλγα και ο Μέγας Δούκας Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς, ήταν το γεγονός ότι, αφότου έγινε βασίλισσα, υποδέχθηκε στην Αθήνα μία εκ των νόθων κορών του πατέρα της, την Μαρία Κοντορούσσο, την οποία και έκανε μία εκ των κυριών της συνοδείας της. Greg King et Penny Wilson, Gilded Prism, The Konstantinovichi Grand Dukes and the Last Years of the Romanov Dynasty, Eurohistory, 2006, p. 39.
  2. Ούσα μητέρα, η Όλγα διηγείτο συχνά την γνωριμία της με τον Γεώργιο στα παιδιά της. Τότε, διευκρίνιζε πάντοτε: « Ερωτεύτηκα τον άνθρωπο, όχι τον βασιλιά. » Grand Duchess George of Russia, A Romanov Diary, Atlantic International Publications, 1988, p. 1.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 03.09.2016, Εφημερίδα των Συντακτών, «Γκάζωσε» ο Μπουτάρης για το άγαλμα της βασίλισσας Ολγας
  2. «Τα πενήντα χρόνια της ζωής μου» - Απομνημονεύματα, Πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδος, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, σελ. 58, ISBN 139786188390188
  3. Μ. Γκιόλια: Το νεοελληνικό θέατρο στο Αγρίνιο, ΕΠΟΧΗ
  4. Ricardo Mateos Sainz de Medrano, op. cit., p. 69-70.
  5. 5,0 5,1 Ricardo Mateos Sainz de Medrano, La Familia de la Reina Sofίa, La Dinastίa griega, la Casa de Hannover y los reales primos de Europa, La Esfera de los Libros, Madrid, 2004, p. 69.
  6. John Van der Kiste, The Romanovs 1818-1958, Sutton publishing, 1998, p. 26.
  7. 7,0 7,1 Greg King et Penny Wilson, Gilded Prism, The Konstantinovichi Grand Dukes and the Last Years of the Romanov Dynasty, Eurohistory, 2006, p. 36
  8. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 37-38.
  9. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 55.
  10. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 109-110.
  11. Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 34-36.
  12. 12,0 12,1 Walter Christmas, King George of Greece, MacBride, Naste & Company, New York, 1914, p. 81.
  13. John Van der Kiste, Kings of the Hellenes. The Greek Kings 1863-1974, Sutton publishing, 1999, p. 14 et 25.
  14. John Van der Kiste, op. cit., p. 24-25.
  15. John Van der Kiste, op. cit., p. 24.
  16. 16,0 16,1 Greg King et Penny Wilson, op. cit., p. 37.
  17. 17,0 17,1 John Van der Kiste, op. cit., p. 25.
  18. Το Ρώσικο Νοσοκομείο Πειραιά, royalchronicles.gr
  19. «Τα πενήντα χρόνια της ζωής μου» - Απομνημονεύματα, Πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδος, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, σελ. 58, ISBN 139786188390188
  20. «Μια ιστορική νυξ - Πως παραιτήθη ο Μητροπολίτης - Το ζήτημα του Ευαγγελίου και η 8η Νοεμβρίου». Εμπρός: σελ. 2. 5 Ιουλίου 1902
  21. «Μια ιστορική νυξ - Πως παραιτήθη ο Μητροπολίτης - Το ζήτημα του Ευαγγελίου και η 8η Νοεμβρίου». Εμπρός: σελ. 2. 5 Ιουλίου 1902
  22. Σολωμού Αλίκη, "Σουρής Γεώργιος", Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, σελ. 90, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988
  23. Μερακλής Μ.Γ., "Γεώργιος Σουρής", Η ελληνική ποίηση· Ρομαντικοί - Εποχή του Παλαμά - Μεταπαλαμικοί· Ανθολογία - Γραμματολογία, σ.406-409. Αθήνα, Σοκόλης, 1977
  24. Μ. Γκιόλια: Το νεοελληνικό θέατρο στο Αγρίνιο, ΕΠΟΧΗ
  25. «Αρχειοθετημένο αντίγραφο». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Νοεμβρίου 2016. Ανακτήθηκε στις 10 Απριλίου 2017. 
  26. http://www.royalchronicles.gr/olgagreece/
  27. http://www.oplognosia.com/opla/opla154.php
  28. http://www.voria.gr/article/topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas-tis-rosias-sti-thessaloniki
  29. http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2362799/topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas-sti-thessaloniki
  30. http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26510&subid=2&pubid=114119911
  31. http://www.typosthes.gr/gr/topika/article/107748/thessaloniki-topothetithike-to-agalma-tis-vasilissas-olgas/
  32. http://www.salonicanews.com/2016/09/blog-post_97.html
  33. Αυτό που... έλειπε από τη Θεσσαλονίκη: Τοποθετήθηκε το άγαλμα της βασίλισσας Όλγας Κωνσταντίνοβνα, alfavita.gr
  34. Εν μέσω αντιδράσεων η τοποθέτηση του αγάλματος της β. Ολγας, voria.gr
  35. 03.09.2016, Εφημερίδα των Συντακτών, «Γκάζωσε» ο Μπουτάρης για το άγαλμα της βασίλισσας Ολγας

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΕικόνεςΕπεξεργασία


Όλγα των Ελλήνων
Γέννηση: 21 Δεκεμβρίου 1818 Θάνατος: 20 Μαΐου 1875
Ελληνική βασιλική οικογένεια
Προκάτοχος
Αμαλία του Όλντενμπουργκ
Βασιλική σύζυγος της Ελλάδας
27 Οκτωβρίου 1867 – 18 Μαρτίου 1913
Διάδοχος
Σοφία της Πρωσίας