Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλή Ντίνο

Έλληνας γελοιογράφος και πολιτικός από την Πρέβεζα

Ο Αλή-Εκρέμ Ντίνο γνωστός και ως Αλή Ντίνο μπέης (Χίος[1][2], 1890 - Αθήνα, 1.11.1938) ήταν Έλληνας γελοιογράφος και πολιτικός, αλβανικής καταγωγής και μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, που ήταν γόνος της φεουδαρχικής οικογένειας Ντίνο από την Ήπειρο.

Αλή Ντίνο
Ali Dino 1930.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1890
Πρέβεζα ή Χίος
Θάνατος1  Νοεμβρίου 1938
Αθήνα
ΕθνικότηταΤσάμηδες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Τουρκικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασκιτσογράφος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαμέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Πρέβεζας)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφικόΕπεξεργασία

Γεννήθηκε το 1890 στη Χίο και καταγόταν από οικογένεια Τσάμηδων αξιωματούχων της τουρκοκρατίας που ήταν εγκατεστημένη στην Πρέβεζα. Γιος του Ρασίχ Ντίνο και της Σαφέτ Γκαζί Τουρχάν. Ο παππούς του, Αμπεντίν Ντίνο πασάς, διετέλεσε υπουργός εξωτερικών των Οθωμανών και κυβερνήτης (βαλής) του αρχιπελάγους των Δωδεκανήσων επί Αβδούλ Χαμίτ. Ο Αλή Ντίνο σπούδασε στη Σορβόνη πολιτικές επιστήμες και δούλεψε ως σκιτσογράφος σε αρκετά έντυπα όπως στον Σατανά, στο Φλιτ, στον Φανό των Συντακτών, στον Ελεύθερο Τύπο και κυρίως στην Πρωία, όπου εργαζόταν μέχρι το θάνατό του, το 1938. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Σκιτσογράφων (ήταν από τα ιδρυτικά της μέλη), ταμίας της Ένωσης Σωματείων Εικαστικών Τεχνών και γενικός Έφορος στη Στέγη γραμμάτων και Τεχνών. Σε ηλικία 25 ετών πολιτεύτηκε με το συνασπισμό της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης των Δημητρίου Γούναρη, Γεωργίου Θεοτόκη και Δημητρίου Ράλλη, εκλέχτηκε βουλευτής στις 6.12.1915 και άσκησε τα καθήκοντα του βουλευτή μέχρι τις 30.6.1917. Αργότερα πολιτεύτηκε με άλλα κόμματα, χωρίς να κατορθώσει να εκλεγεί. Πέθανε αιφνίδια την 1.11.1938, σε ηλικία 48 ετών, στην Αθήνα, εξ αιτίας εγκεφαλικού αιματώματος.[3] [Σημ. 1]

Στα σκίτσα του, που τα χαρακτηρίζουν οι ρεαλιστικές γραμμές των εικονιζόμενων, έντονη είναι η ειρωνεία. Η δουλειά του ήταν περισσότερο γελοιογραφική ηθογραφία και λιγότερο πολιτική γελοιογραφία. Έχουν σωθεί αρκετά σκίτσα του που απεικονίζουν Τσάμηδες και Πρεβεζάνους, καθώς και επώνυμους της καλής αθηναϊκής κοινωνίας του μεσοπολέμου.[4] Ο Αλή Ντίνο υπέγραφε τα σχέδιά του ως Dino. Εξαιτίας της λιτότητας του σχεδίου του, θεωρείται από κάποιους ομότεχνούς του προάγγελος της νεότερης γελοιογραφίας και ανανεωτής του γελοιογραφικού σχεδίου.[5][6]

 
Ο Μάνος, ο γιατρός της Πρέβεζας. Έπιχρωματισμένο σκίτσο
του Αλή Ντίνο μπέη, 1919

Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου σε άρθρο του στις 8 Νοεμβρίου του 1938 στην εφημερίδα Ελεύθερο Βήμα των Αθηνών περιέγραφε τον Αλή Ντίνο έναν απλό, εράσμιο άνθρωπο με φέρσιμο και νοοτροπία περισσότερο διεθνή παρά αλβανική σημειώνοντας χαρακτηριστικά πως δεν είχε άλλο αλβανικό παρά το ελαφρό χρώμα της προφοράς. Για τα ηθογραφικά του σχέδια, με θέμα την Τσαμουριά, ο Παπαντωνίου ανέφερε ότι ήταν γελαστά και δροσερότατα και αποτελούσαν κοινωνικές σάτιρες.[5]

Το 1993 ο Δήμος Πρέβεζας και η Δημοτική βιβλιοθήκη της πόλης εξέδωσαν ένα λεύκωμα για τον Αλή Ντίνο με βιογραφικά του στοιχεία και σκίτσα με τίτλο Αλή Ντίνο Μπέη, Σκιτσογράφος (1890-1938).

Σημειώσεις

  1. Σύμφωνα με μαρτυρία της κόρης τού Αλή Ντίνο, κ. Σαφέτ Ντίνο-Μαυρομμάτη, το εγκεφαλικό αιμάτωμα δημιουργήθηκε στις 13.8.1938, μετά από πτώση του στα σκαλιά του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρεταννία των Αθηνών, του οποίου ο Ντίνο ήταν συχνά θαμώνας. Μεταφέρθηκε αμέσως στο Θεραπευτήριο ο Ευαγγελισμός, όπου νοσηλεύτηκε, πλαισιωμένος από τους οικείους του και τους πολλούς του φίλους, επώνυμους και μη. Διορθώνεται, με τη μαρτυρία αυτή, η αναφορά του Δημήτρη Σαπρανίδη, που θέλει τον Αλή Ντίνο να πεθαίνει πάμπτωχος, στα σανατόρια της Πεντέλης, πρβλ. Δημήτρης Σαπρανίδης, Ιστορία της Ελληνικής Γελοιογραφίας. 3000 χρόνια αμφισβήτησης, Αθήνα 2001, εκδόσεις Ποταμός, ISBN 960-7563-73-5, σελ. 381. Η αναφορά του Σαπρανίδη αναπαράγεται, δυστυχώς, σε πρόσφατη έκδοση για τον Αμπεντίν πασά Ντίνο, βλ. Νίκος Στύλος, Ο Πρεβεζάνος Αμπεντίν πασάς Ντίνος, τα ελληνικά του ποιήματα και οι Ντιναίοι, Mülheim 2014, εκδόσεις Χωρίς Σύνορα, σελ. 111.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΩΣ3, τχ. 53, Μάρτιος 2006, Αφιερώματα, Αλή Ντίνο. Ένας ευγενής μπέης.

Βιβλιογραφικές παραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Φώτου Γιοφύλλη, Ιστορία της νεοελληνικής τέχνης. Ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, αρχιτεκτονικής και διακοσμητικής, 1821-1941, Το Ελληνικό Βιβλίο, Αθήνα 1962, τόμος Β΄, σελ. 447.
  2. Εκπαιδευτική Εγκυκλοπαίδεια. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 1999, τόμος 1ος, σελ. 172.
  3. Γεώργιος Κούρτης, Η Κοινοβουλευτική πορεία της Πρέβεζας (1915-2005), Αθήνα 2005, σελ. 218-220.
  4. Βλ. Μαρίνα Βρέλλη-Ζάχου, «Ο Αλή Ντίνο και τα σχέδιά του. Η σκιαγράφηση μιας εποχής στην πόλη της Πρέβεζας», στα Πρακτικά του Δεύτερου Διεθνούς Συμποσίου για την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Πρέβεζας, τόμ. ΙΙ, σελ.423-458. Έκδοση: Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Δήμος Πρέβεζας, Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, Πρέβεζα 2010. ISBN 978 960 99475 2 7.
  5. 5,0 5,1 Αλή Ντίνο Μπέη, Σκιτσογράφος (1890-1938), Λεύκωμα των σκίτσων του, Δήμος Πρέβεζας-Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας, Πρέβεζα 1993.
  6. Ηλίας Βασιλάς, Αλή μπέη Ντίνος (1890-1938), Άπαντα Ηλία Βασιλά, (επιμ. Νίκος Δ. Καράμπελας), έκδοση Δήμος Πρέβεζας & Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις, Πρέβεζα 2012, σελ. 526-529.