Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλίκη Βουγιουκλάκη

Ελληνίδα ηθοποιός

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη (20 Ιουλίου 1934 - 23 Ιουλίου 1996) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου και θεατρική επιχειρηματίας, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Αλίκη Βουγιουκλάκη
Αλίκη Βουγιουκλάκη.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα γεννήσεωςΑλίκη Σταματίνα Βουγιουκλάκη
Γέννηση20  Ιουλίου 1934[1][2]
Αθήνα
Θάνατος23  Ιουλίου 1996[1][2]
Αθήνα
Αιτία θανάτουκαρκίνος στο πάγκρεας
Τόπος ταφήςΠρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΔραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητατραγουδίστρια
ηθοποιός ταινιών (από 1954)
ηθοποιός θεάτρου (1953–1996)
Περίοδος ακμής1953
Οικογένεια
ΣύζυγοςΔημήτρης Παπαμιχαήλ (1965–1975)
ΣύντροφοςΝάσος Μπότσης
Κώστας Σπυρόπουλος
Βλάσσης Μπονάτσος
Νικόλαος Μομφεράτος
Μάριος Πλωρίτης
ΑδέλφιαΤάκης Βουγιουκλάκης
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Βουγιουκλάκη έκανε το θεατρικό της ντεμπούτο το 1953, ενώ ήταν δευτεροετής μαθήτρια της Σχολής, ενώ τον επόμενο χρόνο πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο. Πρωταγωνίστησε σε 42 κινηματογραφικές ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της τουρκικής διασκευής της ταινίας Χτυποκάρδια στο θρανίο με τον τίτλο «Sıralardaki Heyecanlar» (1963), οι περισσότερες των οποίων έγιναν τεράστιες εισπρακτικές επιτυχίες και κατάφεραν να εκτινάξουν την καριέρα της στα ύψη και να της αποδοθεί ο χαρακτηρισμός της «Εθνικής Σταρ».

Πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1934 στο Μαρούσι Αττικής από τον Ιωάννη Βουγιουκλάκη, δικηγόρο και πρώην Νομάρχη Αρκαδίας (8/1941-6/1943) και την Αιμιλία Κουμουνδούρου. Η οικογένειά της κατάγεται από το χωριό Λάγια της Μάνης. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής ο πατέρας της ήταν νομάρχης, διορισμένος από την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου και δολοφονήθηκε το 1943 από μέλη του ΕΛΑΣ.[3] Ο θάνατος του πατέρα της στοίχισε ακριβά, δεν είχε την πατρική στοργή [4][5] και η μητέρα της ανέλαβε μόνη της υπό δύσκολες συνθήκες να μεγαλώσει τα τρία παιδιά, την Αλίκη, τον Αντώνη και τον Τάκη.[6]

ΚαριέραΕπεξεργασία

Το 1952 έδωσε κρυφά από την οικογένειά της εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε τρία χρόνια μετά με Λίαν Καλώς,[7] χάνοντας το Αριστείο λόγω της αυστηρής βαθμολόγησης του Δημήτρη Χορν. Προτού ακόμη αποφοιτήσει από τη Σχολή ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο θέατρο. Στον πρώτο της θεατρικό ρόλο υποδύθηκε τη Λουιζόν στο έργο Ο κατά φαντασίαν ασθενής του Μολιέρου το 1953, ενώ η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Το ποντικάκι το 1954.[8] Κατά τη διάρκεια της φοίτησής της στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου συμμετείχε χωρίς επίσημη άδεια της Σχολής στην παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα, όπου κλήθηκε να αντικαταστήσει εκτάκτως την Άννα Συνοδινού, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Ωστόσο, λόγω του ότι φοιτούσε ακόμη συζητήθηκε από τον σύλλογο των διδασκόντων της Σχολής η περίπτωση της αποπομπής της. Ο Καρθαίος είχε ισχυρισθεί πως δέχθηκε την επίσκεψη της θείας του Νίκου Χατζίσκου και του ζήτησε να επιτρέψει ως διευθυντής της Σχολής να παίξει η Βουγιουκλάκη στις παραστάσεις του Εθνικού Κήπου. Ο διευθυντής είπε πως ο κανονισμός της Σχολής δεν το επέτρεπε, κάτι που δεν διαβιβάστηκε σωστά στη Βουγιουκλάκη, η οποία παραπλανήθηκε και χωρίς να αντιμετωπίσει το ζήτημα υπεύθυνα, συμμετείχε στις παραστάσεις. Η Βουγιουκλάκη αιτήθηκε συγχώρεσης από το συμβούλιο των καθηγητών, επικαλούμενη πως και στο παρελθόν είχε αρνηθεί πρόταση συμμετοχής της σε παράσταση του θιάσου της Κοτοπούλη. Τελικά ο Καρθαίος πρότεινε την επιεική κρίση της, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο Ροντήρης.[9] Σύντομα καθιερώθηκε στο χώρο και λόγω της εξαιρετικής δημοτικότητας που απέκτησε στο ευρύ κοινό ονομάστηκε (αρχικά από τον Φιλοποίμενα Φίνο) «Εθνική Σταρ» της Ελλάδας.

Το 1960 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας Α' γυναικείου ρόλου στο 1ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία της στην ταινία Μανταλένα, σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, ενώ η ίδια ταινία εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών, όπου άφησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Στο ίδιο φεστιβάλ βραβεύτηκε στο αναδρομικό αφιέρωμα (ρετροσπεκτίβα) η ταινία του 1959 Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, όπου επίσης πρωταγωνιστούσε η Αλίκη.[6]

Το 1961 η Αλίκη Βουγιουκλάκη συγκρότησε τον δικό της θίασο, με τον οποίο ανέβασε εκείνο τον χειμώνα το έργο Ωραία μου κυρία, ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη.[10] Το 1962 ανέβασε το Καίσαρ και Κλεοπάτρα του Μπέρναρντ Σω με γνωστούς συμπρωταγωνιστές και μουσική επιμέλεια του Μάνου Χατζιδάκι, εντούτοις η παράσταση δεν πήγε καλά επηρεασμένη από δυσμενείς κριτικές στον τύπο και κατέβηκε πολύ σύντομα. Ακολούθησαν με μεγαλύτερη επιτυχία τα έργα Χτυποκάρδια στο θρανίο το 1962 (η πασίγνωστη κινηματογραφική μεταφορά έγινε το 1963), Περάστε την πρώτη του μηνός το 1963 κ.ά.

Το 1963 θέλοντας να δώσει διεθνή ώθηση στην καριέρα της πρωταγωνίστησε με Βρετανούς συμπρωταγωνιστές στην αγγλόφωνη ταινία Aliki my love (στην Ελλάδα προβλήθηκε το 1964 ως "Αλίκη"), η οποία όμως δεν είχε την προσδοκώμενη επιτυχία. Αργότερα γνωρίστηκε με τον Φιλοποίμενα Φίνο και άρχισε μια μόνιμη συνεργασία με την εταιρία του, τη Φίνος Φιλμ.[8] Μαζί έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου, ανάμεσά τους τις ταινίες: Αστέρω, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, Μανταλένα, Το κλωτσοσκούφι, Η Αλίκη στο ναυτικό, Η Λίζα και η άλλη, Η ψεύτρα, Το δόλωμα, Η αρχόντισσα κι ο αλήτης, Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η Νεράιδα και το Παλικάρι, Υπολοχαγός Νατάσσα, Η κόρη του ήλιου, Η Μαρία της Σιωπής, Ένα αστείο κορίτσι, Σ΄αγαπώ κ.ά. Επιπλέον, πρωταγωνίστησε σε δημοφιλείς ταινίες άλλων εταιρειών όπως: Μοντέρνα Σταχτοπούτα, Η Σωφερίνα, Χτυποκάρδια στο θρανίο, Το πιο λαμπρό αστέρι, Η κόρη μου η σοσιαλίστρια, Αχ αυτή η γυναίκα μου!, Διπλοπενιές κ.α. Οι κινηματογραφικοί της ρόλοι άλλοτε της χαριτωμένης σκανδαλιάρας μαθήτριας, άλλοτε του πλουσιοκόριτσου που επαναστατεί εναντίον του πλούσιου πατέρα της, άλλοτε της φτωχής και ασήμαντης κοπέλας που καταφέρνει να ανέβει κοινωνικά, να επιτύχει και να δοξαστεί, είχαν και συνεχίζουν να έχουν μεγάλη απήχηση στο κοινό, εξασφαλίζοντας στην ηθοποιό σπάνια δημοτικότητα ενώ η ταινία Υπολοχαγός Νατάσα ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου για τρεις δεκαετίες, με τις δύο επόμενες εισπρακτικές κινηματογραφικές επιτυχίες να ανήκουν επίσης στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.[6]

Η σημαντική εμπορική κάμψη που σημείωσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ελληνικός κινηματογράφος ώθησε την Αλίκη να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με το θέατρο, ανεβάζοντας συνολικά πάνω από 53 θεατρικές παραστάσεις. Το 1975 άλλαξε τον μέχρι τότε τρόπο ανεβάσματος των μιούζικαλ, φέρνοντας στην Ελλάδα τα μιούζικαλ-υπερπαραγωγή, με το έργο του Νιλ Σάιμον Καμπίρια. Ανέβασε επίσης με τεράστια επιτυχία και άλλα έργα του είδους, όπως τα Καμπαρέ, Ωραία μου κυρία, Τζούλια, Άννυ Εβίτα, Βίκτωρ-Βικτώρια και τελευταίο το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας.

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Στις 18 Ιανουαρίου 1965 παντρεύτηκε τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, συμφοιτητή της στην Δραματική Σχολή, ο οποίος -όπως η ίδια εξομολογήθηκε αργότερα- ήταν ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή της. Κουμπάροι ήταν ο Βίκτωρ Μιχαηλίδης, ο Θεοφάνης Δαμασκηνός και ο Δημήτρης Μακρίδης. Το γλέντι που ακολούθησε άφησε εποχή.[11] Οι δυο τους πρωταγωνίστησαν σε πολλά κινηματογραφικά και θεατρικά έργα, από τα πιο εμπορικά και πετυχημένα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Στις 4 Ιουνίου 1969 γεννήθηκε ο γιος τους, Γιάννης. Στις 5 Ιουλίου 1975 οι δύο ηθοποιοί πήραν διαζύγιο λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων.[7]

Η Αλίκη έκανε έναν δεύτερο γάμο, νυμφευόμενη έπειτα από πέντε χρόνια σχέσης τον Κύπριο επιχειρηματία Γιώργο Ηλιάδη στις 25 Ιανουαρίου 1982, ωστόσο ο γάμος αυτός δεν κράτησε πολύ κι έμεινε μυστικός ακόμα και χρόνια μετά τη λήξη του. Ο γάμος τελέστηκε στο παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών και το αποκάλυψε το 1993 η ίδια σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου στην τηλεοπτική εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω.[7] Στην παράσταση Εβίτα την περίοδο 1981-82 γνώρισε τον Βλάσση Μπονάτσο, η σχέση με τον οποίο διήρκεσε από τον Απρίλιο του 1982 μέχρι το Δεκέμβριο του 1987, σύμφωνα με τα περιοδικά της εποχής. Τελευταίος σύντροφος της ζωής της για οκτώ χρόνια (1988-1996) ήταν ο ηθοποιός Κώστας Σπυρόπουλος.[7]

ΘάνατοςΕπεξεργασία

Μετά από δυο μήνες νοσηλείας, η Αλίκη Βουγιουκλάκη πέθανε στις 23 Ιουλίου 1996 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών από καρκίνο στο συκώτι (επίσημη αιτία θανάτου ήταν το ηπατικό κώμα, στο οποίο τις τελευταίες ώρες είχε περιπέσει [12]). Ακολούθησε διήμερο λαϊκό προσκύνημα της σορού της στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Στις 24 Ιουλίου 1996 εψάλη η νεκρώσιμη ακολουθία στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών και η ταφή της πραγματοποιήθηκε την επομένη στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη, παρουσία πολλών συναδέλφων της και πλήθους κόσμου, που έδωσε στην κηδεία τη μορφή λαϊκού προσκυνήματος.[13][7][14]

Κριτική αποδοχήΕπεξεργασία

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ήταν εξαιρετικά δημοφιλής ηθοποιός. Οι ρόλοι της είχαν μεγάλη απήχηση στο κοινό, το οποίο την στήριζε συνεχώς. Η ταινία «Υπολοχαγός Νατάσα» θεωρείται η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στον ελληνικό κινηματογράφο, ενώ η Αλίκη Βουγιουκλάκη πρωταγωνιστούσε στη δεύτερη και στη τρίτη.[15] Σήμερα θεωρείται μια από τις πιο δημοφιλείς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου με ταινίες οι οποίες αγαπήθηκαν από τέσσερις διαφορετικές γενιές και συνεχίζουν να αποκτούν νέο κοινό, ακόμα και μετά τον θάνατό της, συνιστώντας παγκόσμιο φαινόμενο. Με την πάροδο των χρόνων η Αλίκη Βουγιουκλάκη ξέφυγε από την σφαίρα του απλού ηθοποιού/καλλιτέχνη και έγινε το σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Το 1959 η δημοσιογράφος/χρονογράφος της εφημερίδας «Καθημερινή» Ελένη Βλάχου της έδωσε το προσωνύμιο «Εθνική Σταρ» της Ελλάδας[16], το οποίο την ακολούθησε έκτοτε.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχει χαρακτηριστεί από πολλούς κριτικούς, δημοσιογράφους αλλά και από διεθνείς καταξιωμένους Έλληνες σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Γαβράς [17][18] ως ένα πανευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο φαινόμενο, διότι καμία άλλη ηθοποιός δεν ήταν τόσο αγαπητή και δημοφιλής στο κοινό μιας χώρας, για τόσο μεγάλη χρονική περίοδο, όσο η Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Η επιλογή της Αλίκης να υπηρετήσει ως το τέλος της καριέρας της την εικόνα που την καθιέρωσε στο μεγάλο κοινό και να μην δοκιμαστεί έντονα σε ρόλους του "μεγάλου", κλασικού ρεπερτορίου, ήταν ο κύριος λόγος που αμφισβητήθηκε από το πιο επιλεκτικό και απαιτητικό κοινό, με ακραίες ενίοτε αντιδράσεις, όπως την ισοπεδωτική κριτική για το ανέβασμα της Αντιγόνης στην Επίδαυρο.[19] Διάφοροι κριτικοί είχαν επιφυλάξεις, κυρίως λόγω της ταύτισής της με τους στερεότυπους ρόλους που εισήγαγε και όχι με το ταλέντο ή τον επαγγελματισμό της τα οποία παραδέχονταν.[20]

Στην εκπομπή/ντοκιμαντέρ του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ, «Μεγάλοι Έλληνες» (που βασίστηκε στην αντίστοιχη παραγωγή του αγγλικού τηλεοπτικού σταθμού BBC) και που προβλήθηκε το 2009, η Αλίκη Βουγιουκλάκη συμπεριλήφθηκε στη λίστα των "Μεγάλων Ελλήνων" μετά από ψηφοφορία, καταλαμβάνοντας την 88η θέση.[21]

ΤραγούδιαΕπεξεργασία

Σημαντικό κεφάλαιο της καριέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη αποτέλεσαν τα τραγούδια που ερμήνευσε ως ηθοποιός, τόσο στις κινηματογραφικές της ταινίες όσο και στις θεατρικές της παραστάσεις. Σημαντικότατοι Έλληνες συνθέτες και στιχουργοί όπως οι Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Μάνος Λοΐζος, Γιάννης Μαρκόπουλος, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Νίκος Γκάτσος, Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Ζαμπέτας, Μίκης Θεοδωράκης, Δήμος Μούτσης, Νίκος Μαμαγκάκης, Σταμάτης Κραουνάκης, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιώργος Χατζηνάσιος, Γιώργος Κατσαρός, Γιάννης Ξανθούλης κ.ά. με κορωνίδα τον Μάνο Χατζιδάκι, έντυσαν μουσικά/στιχουργικά τα κινηματογραφικά και θεατρικά της έργα.

Ο πρώτος χρυσός δίσκος που δόθηκε στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας ήταν αυτός με τα τραγούδια από την ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», σε μουσική του Μ. Χατζιδάκι και ερμηνεύτρια την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Οι 75.000 δίσκοι που πουλήθηκαν αποτέλεσαν ρεκόρ. Στα τραγούδια της εν λόγω ταινίας ανήκουν τα πολύ γνωστά Το γκρίζο γατί (Νιάου, νιάου βρε γατούλα) και Έχω ένα μυστικό» (Μ. Χατζιδάκι - Αλ. Σακελλάριου).
Ο Χατζιδάκις και η Βουγιουκλάκη συνεργάστηκαν και στις ταινίες Το κλωτσοσκούφι (1960), Μανταλένα (1960), Η Αλίκη στο ναυτικό (1961), Η Λίζα και η άλλη (1961), Αλίκη (1963) και Χτυποκάρδια στα θρανία (1963). Το τραγούδι Μια περιπέτεια στη Νότιο Καρολίνα (1959) είναι το μοναδικό σόλο τραγούδι της Βουγιουκλάκη, σε μουσική και στίχους του Χατζιδάκι, που δεν έχει κινηματογραφικές ή θεατρικές καταβολές. Με τον Μάνο Χατζιδάκι συνεργάστηκαν δισκογραφικά και το 1970, στο άλμπουμ του συνθέτη Επιστροφή, σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, όπου η Αλίκη πραγματοποιεί έκτακτη συμμετοχή, αφού τα τραγούδια του δίσκου ερμηνεύουν κυρίως ο Γρ. Μπιθικώτσης και η Δ. Γαλάνη. Το τραγούδι στο οποίο συμμετέχει η Βουγιουκλάκη φέρει τον τίτλο Το Δεσποινάκι και το ερμηνεύει μαζί με τον Μπιθικώτση. Η τελευταία φορά που συνεργάστηκαν καλλιτεχνικά ήταν στο ανέβασμα της «Λυσιστράτης» το καλοκαίρι του 1986 στην Επίδαυρο.

Αξιοσημείωτα είναι τα τραγούδια Θάλασσα πλατιά (στίχοι Γ. Ρούσου), Μέσα σ’ αυτή τη βάρκα (στίχοι Μάνου Χατζιδάκι), Τράβα μπρος (στίχοι Αλ. Σακελλάριου), Ξημερώνει (στίχοι Βαγγέλη Γκούφα), Θαλασσοπούλια μου (στίχοι Ν. Γκάτσου), Κλωτσοσκούφι (στίχοι Χρ. Γιαννακόπουλος / Αλ. Σακελλάριος) μαζί με τον Μπιθικώτση, Σ’ αγαπώ (στίχοι Αλέκου Σακελλάριου) και Ο αμαξάς (στίχοι Αλ. Σακελλάριου).
Η Βουγιουκλάκη ερμήνευσε τα τραγούδια από τα «Χτυποκάρδια στα θρανία» και στην τουρκική γλώσσα, για την τουρκική εκδοχή της ταινίας.
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη ερμήνευσε κι ένα πλήθος ακόμα διαχρονικών τραγουδιών όπως: Φως της αυγής (στίχοι Βαγγέλη Γκούφα), Η νύχτα (στίχοι Ν. Γκάτσου), Ο Λευτέρης (Ν. Γκάτσος), Κατερίνα, Ξανθομαλλού, Ήλιος πάνω, ήλιος κάτω (Γ. Μαρκόπουλος - Λ. Παπαδόπουλος), Στον ήλιο του μεσημεριού, Αλητάκι μπατιράκι και Η αγάπη θέλει δύο μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Άναψε μέσα μου φωτιά (Ν. Μαμαγκάκη - Ντ. Δημόπουλου), Μου αρέσουνε τ’ αγόρια και Άστο το χεράκι σου (Κώστας Καπνίσης-Α. Σακελλάριος), Νανούρισμα (Μ. Λοΐζος - Λ. Παπαδόπουλος), Χάλι γκάλι, Το φεγγαράκι, Το τιμόνι (Γ. Λαβράνος - Α. Σακελλάριος),Σήκω χόρεψε συρτάκι, Η Κυριακή, Δημήτρη μου, Είναι το στρώμα μου μονό (Γ. Ζαμπέτας), Γείρε στην πέτρα (Γιώργος Κατσαρός - Πυθαγόρας) μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Γεννήθηκα στον Πειραιά (Γ. Κατσαρός - Πυθαγόρας), Ποιος, ποιος, ποιος (Γ. Κατσαρός - Πυθαγόρας), Αλίμονο στα νιάτα μου (Ν. Καλλίτσης - Κ. Λιακάκος) μαζί με τον Δ. Παπαμιχαήλ, Όσα δώσεις στην αγάπη (Ν. Καλλίτσης - Κ. Λιακάκος) κ.ά.

Την περίοδο 1974-75 η Αλίκη Βουγιουκλάκη ανέβασε την παράσταση Μαντώ Μαυρογένους του Γ. Ρούσσου, τη μουσική της οποίας υπέγραφε ο Μίκης Θεοδωράκης, όπως και τη μουσική για την παράσταση της "Αντιγόνης" το 1990.
Το 1983-84 η Αλίκη ανέβασε το μιούζικαλ «Βίκτωρ - Βικτώρια» του Σίντσελ. Τη μουσική για την παράσταση έγραψε ο Θάνος Μικρούτσικος.
Το 1989 ανέβασε την παράσταση «Σίρλεϋ Βάλενταϊν», ερμηνεύοντας δύο τραγούδια των Κραουνάκη - Νικολακοπούλου, τα Δεσποινίς Βάλενταϊν και Το σπίτι αυτό. Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο δίσκο Δεν έχω ιδέα των ίδιων δημιουργών, που περιλάμβανε Το τραγούδι της Αλίκης, το οποίο γράφτηκε για εκείνη.

Καλλιτεχνική παρουσίαΕπεξεργασία

ΚινηματογράφοςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Ρόλος
1954 Το ποντικάκι (Το κορίτσι με τα λουλούδια) Κρινούλα ή "Ποντικάκι"
1955 Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας Κρυστάλλω
1957 Το κορίτσι με τα παραμύθια (Το φτωχοκόριτσο) Αγνή
Η Μαρία η Πενταγιώτισσα Μαρία
1958 Χαρούμενοι αλήτες Αννούλα
Ο Μιμίκος και η Μαίρη Μαίρη Βέμπερ
Έρωτας στους αμμόλοφους (Το σκιάχτρο) Άννα
Διακοπές στην Αίγινα Αλίκη
1959 Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο Λίζα Παπασταύρου
Η μουσίτσα Αλίκη Πετροπούλου
Η ζαβολιάρα (Θολά νερά) Λενιώ
Ερωτικές ιστορίες (Το ραντεβού της Κυριακής) Μαρίτσα
Αστέρω Αστέρω
1960 Το κλωτσοσκούφι Μαίρη Γεωργαντά
Μανταλένα Μανταλένα Χαρίδημου
1961 Η Λίζα και η άλλη Λίζα Φραγκούδη / Μήτση Γαβριήλογλου
Η Αλίκη στο ναυτικό Αλίκη
1962 Το Ταξίδι Μαρίνα Δανιηλίδου
1963 Χτυποκάρδια στο θρανίο Λίζα Πετροβασίλη
Η ψεύτρα Μαίρη Δεληπέτρου / Άννα
Αλίκη (Aliki my love) Αλίκη
1964 Το δόλωμα Καίτη
Ο Παράς κι ο φουκαράς Καμέο - Ο εαυτός της
Η σωφερίνα Μαίρη Διαμαντίδου
1965 Μοντέρνα σταχτοπούτα Κατερίνα Πιερή
1966 Η κόρη μου η σοσιαλίστρια Λίζα Δέλβη (Σωτήρης)
Διπλοπενιές Μαρίνα
1967 Το πιο λαμπρό αστέρι Κατερίνα
Αχ αυτή η γυναίκα μου Νίνα
1968 Το κορίτσι του λούνα παρκ Μαργαρίτα
Η αρχόντισσα κι ο αλήτης Ρένα Κατσαρού / Πίπης
Η αγάπη μας Μαρίνα Ραζέλου
1969 Η νεράιδα και το παλικάρι Κατερινιώ Φουρτουνάκη
Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά Μυρτώ Θεοδώρου Καρατάσου
1970 Υπολοχαγός Νατάσσα Νατάσσα Αρσένη
Ένα αστείο κορίτσι Χριστίνα
1971 Σ' αγαπώ Αγγέλα
Η κόρη του ήλιου Μάγια Βαλή
1972 Η Αλίκη δικτάτωρ Αλίκη Μπαρούζου
1973 Η Μαρία της Σιωπής Μαρία Γεραλή
1980 Πονηρό θηλυκό... Κατεργάρα γυναίκα! Έλενα Ντάβαρη
1981 Κατάσκοπος Νέλλη Νέλλη Βαϊλάνου

ΘέατροΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Συγγραφέας
1953-54 Φουσκοθαλασσιές

Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Ο κατά φαντασίαν ασθενής

Δ. Μπόγρη[22]Σαίξπηρ

Μολιέρου

1955-56 Σιμούν

Ηθοποιός Κην

Η πινακοθήκη των ηλιθίων

Αν. Ρ. Λένορμαν

Αλ. Δουμά (πατέρα)

Ν. Τσιφόρου

1956-57 Το κοντσέρτο

Η θεατρίνα

Ντούο Σεμπαστιάν

Χ. Μπαρ

Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον

Χ. Λιντσάιο και Ρ. Κρόουζ

1957-58 Ο άγονος κήπος

Το δίχτυ της αράχνης

Ε. Μπάνιολντ

Άγκ.Κρίστι

1958-59 Ωραία μου κυρία Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
1959-60 Τόπο στα νιάτα Λ. Φοντόρ
1960-61 Ο πρίγκιψ και η χορεύτρια

Φτωχό σαν σπουργιτάκι

Τ. Ρόμαν

Λ. Φοντόρ

1962-63 Οδός ονείρων

Καίσαρ και Κλεοπάτρα

Χτυποκάρδια στο θρανίο

Μάνου Χατζιδάκι

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

Αλ.Σακελλάριου

1963-64 Μια Κυριακή στη Νέα Υόρκη

Περάστε την πρώτη του μηνός

Ν. Κράσνα

Ισ. Μπέκερτ και Στ. Αντοργιάν

1964-65 Κολόμπ

Πειρασμός

Ζαν Ανούιγ

Γρ. Ξενόπουλου

1965-66 Ο κόσμος της Σούζι Βογκ

Η κόρη μου η σοσιαλίστρια

Π. Όσμπορν

Αλ. Σακελλάριου

1966-67 Του φτωχού τ'αρνί

Ζητείται νέα με προίκα

Αχ, αυτή η γυναίκα μου

Στέφαν Τσβάιχ

Ν. Τσιφόρου

Ν. Τσιφόρου

1967-68 Τόπο στα νιάτα

Γλυκιά μου Μπριζίτ

Λ. Φοντόρ

Π. Γκαβό και Ρ. Σαρβέι

1969-70 Ναταλί

Αυτό που ξέρει κάθε γυναίκα

Ρ. Βενσύ και Ζ. Βαλμύ

Τζ. Μπάρι

1970-71 Επτά χρόνια γάμου Π. Βασιλειάδη
1971-72 Βασίλισσα Αμαλία Γ. Ρούσσου
1972-73 Η θεατρίνα

Οι φυλακισμένοι της 2ας λεωφόρου

Σ. Μομ και Γκ. Μπόλτον

Ν. Σάιμον

1973-74 Ωραία μου κυρία Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
1974-75 Μαντώ Μαυρογένους Γ. Ρούσσου
1975-76 Καμπίρια Ν. Σάιμον
1976-77 Πειρασμός

Το νυφικό κρεβάτι

Ωραία μου κυρία

Γρ. Ξενόπουλου

Γ. Ντε Χάρτογκ

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω

1978-79 Καμπαρέ

Καμπίρια

Τζ. Μάστεροφ

Ν. Σάιμον

1980-81 Τζούλια

Εύθυμη χήρα

Μπ. Σλέιντ

Φραντς Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν

1981-82 Εβίτα Τ. Ράις και Άν. Λ. Γουέμπερ
1982-83 Η εύθυμη χήρα

Η κυρία με τις καμέλιες

Φραντς Λέχαρ, Β. Λεόν και Λ. Στάιν

Αλ. Δουμά

1983-84 Βίκτωρ-Βικτώρια Ρ. Σίντσελ
1984-85 Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα Γ. Ράσελ
1985-86 Λυσιστράτη

Φιλουμένα Μαρτουράνο

Αριστοφάνη

Εντουάρντο Ντε Φιλίππο

1987-89 Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά Π. Μπεριγιέ και Ζ. Π. Γκρεντί
1989-90 Σίρλεϊ Βάλενταϊν

Αντιγόνη

Γ. Ράσελ

Σοφοκλή

1990-91 Γλυκό πουλί της νιότης Τένεσι Ουίλιαμς
1991-92 Μις Πέπσι

Η κυρία δε με μέλλει

Π. Μπρινό

Β. Β. Σαρντού

1993-94 Ωραία μου κυρία Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω
1994-96 Η μελωδία της ευτυχίας Ρ. Ρότζερ και Όσ. Χάμερσταϊν

ΤηλεόρασηΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Ρόλος Κανάλι Σημειώσεις
1975 Βασίλισσα Αμαλία Βασίλισσα Αμαλία ΕΙΡΤ 68 επεισόδια
1977 Η Θεατρίνα Τζούλια ΕΙΡΤ 33 επεισόδια
1991 Και εύθυμη και χήρα(Η εύθυμη χήρα) Άννα ΑΝΤ1 15 επεισόδια
1993 Ο χήρος, η χήρα και τα χειρότερα Έλενα Χαλκού ΑΝΤ1 Συμμετοχή στο 22ο επεισόδιο
1993 Δέκα Μικροί Μήτσοι Συλληφθείσα MEGA Συμμετοχή στο 20ο επεισόδιο
1995 Έναν ελληνικό Ο εαυτός της ΑΝΤ1 Συμμετοχή στο 1ο επεισόδιο

ΤηλεταινίεςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Κανάλι
1978 Cabaret ΕΡΤ

ΝτοκιμαντέρΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Κανάλι Σημειώσεις
1997 Το άρωμα του χρόνου ΕΡΤ αποσπάσματα από συνεντεύξεις της

ΒιντεοταινίεςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος Σημειώσεις
1987 Ο ένας για τον άλλο γυρίστηκε αλλά δεν διανεμήθηκε

Έχω ένα μυστικόΕπεξεργασία

Το 2008, ο γιος της δημοσίευσε μια βιογραφία της μητέρας του με τον τίτλο «Έχω Ένα Μυστικό»[23] και την ίδια χρονιά προβλήθηκε η ομότιτλη τηλεοπτική σειρά, βασισμένη στο βιβλίο. Η σειρά προβλήθηκε από το κανάλι Alpha και την Βουγιουκλάκη υποδύθηκε η Κατερίνα Παπουτσάκη[24], ενώ τον σύζυγό της, Δ. Παπαμιχαήλ, υποδύθηκε ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης.

Βιογραφίες τηςΕπεξεργασία

(ενδεικτικά)

Έτος Τίτλος Συγγραφέας Εκδόσεις
1961 Εδώ Αλίκη αυτοβιογραφία Ίκαρος
1979 Αλίκη - φωτοβιογραφία Μαρίνος Κουσουμίδης Κάκτος
1996 Αλίκη

Αλίκη Βουγιουκλάκη: Το πιο λαμπρό αστέρι

Παναγιώτης Φύτρας

Πανίκος Χρίστου-Νεοφύτου

Λιβάνη

Κύπρος

1997 Γλυκό Κορίτσι

Μια ζωή Αλίκη

Μαλβίνας Κάραλη

Χαράλαμπος Λαμπριανός

Αστάρτη

Κύπρος

1998 Αλίκη Βουγιουκλάκη Μάκης Δελαπόρτας Περιοδικός Τύπος Α.Ε.
2006 Το άγγιγμα της Αλίκης Άγης Πάικος Αιγαίον
2008 Έχω ένα μυστικό Γιάννης Παπαμιχαήλ Α. Α. Λιβάνη
2009 Μια ζωή σε φωτογραφίες Γιάννης Παπαμιχαήλ &

Παναγιώτης Φύτρας

Ψυχογυός

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 29042682. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 2,2 FemBio. 28086. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. ««Η νεκροβάπτιση» της Αλίκης Βουγιουκλάκη και το όνομα που πήρε την τελευταία στιγμή. Τα δύσκολα παιδικά χρόνια και η εκτέλεση του πατέρα της από αντάρτες», άρθρο στη «Μηχανή του Χρόνου»
  4. Το χρονικό της Σκλαβιάς, Χρήστος Ζαλοκώστας
  5. Ήρωες και Προδότες στην Κατοχική Ελλάδα, Τάσου Κοντογιαννίδη, εκδόσεις Πελασγός, 2000
  6. 6,0 6,1 6,2 «Αλίκη Βουγιουκλάκη 1934 – 1996». sansimera.gr. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». cinemainfo.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Οκτωβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  8. 8,0 8,1 «Αλίκη Βουγιουκλάκη». matia.gr. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  9. Λύδια Σαπουνάκη-Δρακάκη, Μαρία Λουίζα Τζόγια Μοάτσου, Η Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ., Αθήνα, 2011, σελ.255, υπόσ.84
  10. «Αφιέρωμα Στην Ζωή Και Την Καριέρα Της Αλίκης Βουγιουκλάκη», στον ιστότοπο ellinikoskinimatografos.gr/
  11. Ο γάμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, Ιστορικό Λεύκωμα 1965, σελ. 153, Καθημερινή (1997)
  12. «13 χρόνια χωρίς την Αλίκη», άρθρο στο www.zougla.gr
  13. «Επτά κηδείες που μετατράπηκαν σε λαϊκό προσκύνημα τα τελευταία τριάντα χρόνια», άρθρο στον ιστότοπο www.lifo.gr]
  14.   Κηδεία της Αλίκης Βουγιουκλάκη (Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο) (αμοντάριστα επίκαιρα)
  15. Αλίκη Βουγιουκλάκη sansimera.gr
  16. Η Ελένη Βλάχου σημείωνε: «…η εθνική μας Αλίκη Βουγιουκλάκη, όπως οι Γάλλοι καθιέρωσαν τη Μπριζίτ Μπαρντό και οι Αμερικάνοι την εθνική τους Μαίρυλιν Μονρόε…»
  17. «Αλίκη Βουγιουκλάκη: η Εθνική μας Σταρ». http://www.protothema.gr/culture/article/396594/san-simera-gennithike-i-aliki-vougiouklaki/. Ανακτήθηκε στις 2017-02-01. 
  18. «Αφιέρωμα ΑΝΤ1 LIFE: Σαν σήμερα γεννήθηκε η Αλίκη Βουγιουκλάκη». www.ant1iwo.com. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2017. 
  19. Απόκομμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία της 9ης Ιουλίου 1990 με την κριτική του Θόδωρου Κρητικού για την παράσταση της Αντιγόνης και τίτλο «Νιάου, νιάου η Αντιγονούλα...», στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του ΑΠΘ.
  20. «Αλίκη Βουγιουκλάκη». www.cinemainfo.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Ιουλίου 2016. Ανακτήθηκε στις 3 Αυγούστου 2016. 
  21. βλ. 0:23:04 http://www.youtube.com/watch?v=Ovo9OzxK1r4
  22. http://www.theaterinfo.gr/theatreauthors/actors/alikivougiouklaki/plays.html
  23. «Ο Γιάννης Παπαμιχαήλ παρουσιάζει το "μυστικό" της Αλίκης Βουγιουκλάκη». madata.gr. 10 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 
  24. Αφροδίτη Γραμμέλη (25 Νοεμβρίου 2008). «Κατερίνα Παπουτσάκη: «Είμαι προετοιμασμένη και για αρνητικά σχόλια»». Το Βήμα. Ανακτήθηκε στις 11 Αυγούστου 2011. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία