Άνοιγμα κυρίου μενού

Συντεταγμένες: 40°41′24″N 21°40′44″E / 40.69000°N 21.67889°E / 40.69000; 21.67889

Το Αμύνταιο είναι κωμόπολη του νομού Φλώρινας, σε απόσταση 33 χιλιομέτρων από την πόλη της Φλώρινας.

Αμύνταιο
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Αμύνταιο
Διοίκηση
Χώρα Ελλάδα
Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας
Περιφερειακή ενότητα Φλώρινας
Δήμος Αμυνταίου
Δημοτική ενότητα Αμυνταίου
Γεωγραφία και στατιστική
Γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονία
Περιφερειακή ενότητα Φλώρινας
Υψόμετρο 590
Πληθυσμός 3.671 (2011)
Άλλα
Πολιούχος Άγιος Κωνσταντίνος
Ταχ. κωδ. 53200
Τηλ. κωδ. +30 23860
Επίσημος ιστότοπος

Είναι έδρα του ομώνυμου δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 διαθέτει πληθυσμό 3.671 κατοίκων. Σημαντικότερα μνημεία ο προϊστορικός οικισμός Αγίου Παντελεήμονα, η ελληνιστική πόλη των Πετρών, τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία. Οι λίμνες Βεγορίτιδα και Πετρών αποτελούν σημαντικούς υδροβιότοπους, ενώ έχουν αναπτυχθεί σημαντικές υποδομές εναλλακτικού τουρισμού. Η περιοχή χαρακτηρίζεται επίσης από τα επισκέψιμα οινοποιεία της, ενώ στο ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα εμφιαλώνεται το μεταλλικό νερό Ξινό Νερό.

Πίνακας περιεχομένων

Ιστορική ΑναδρομήΕπεξεργασία

Δεν έχει καταστεί ακριβές πότε κατοικήθηκε για πρώτη φορά η περιοχή. Η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαιώνει ύπαρξη οικισμού στα βόρεια της λίμνης των Πετρών που ανάγεται στην εποχή του σιδήρου, ενώ στη νοτιοδυτική πλευρά της ίδιας λίμνης και σε λόφο με την επωνυμία «Γκραντίστα» άνθισε πόλη κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους[1]. Η πόλη ήλεγχε το πέρασμα από τη Λυγκιστίδα στην Εορδαία δηλαδή την δίοδο από την άνω στην κάτω Μακεδονία. Πάντως στα μέσα του 18ου αιώνα δημιουργείται ο πρώτος οργανωμένος οικιστικός πυρήνας του Αμυνταίου, όταν οικογένειες από τις γύρω ορεινές περιοχές κατέβηκαν στην εύφορη κοιλάδα δίπλα στις λίμνες.

Κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους ανθεί στην περιοχή πόλη με την επωνυμία Κέλλα[2] χωρίς να έχει προσδιορισθεί η θέση της. Στα τέλη του 18ου αιώνα ο Αλί πασάς των Ιωαννίνων γίνεται κύριος της περιοχής. Μετά το θάνατο του Τουρκαλβανού περνά στα χέρια ενός υπασπιστή του σουλτάνου και προς το τέλος του 19ου αιώνα γίνεται τσιφλίκι του Ρεούφ πασά. Οι κάτοικοί της περιοχής έλαβαν μέρος στον Μακεδονικό αγώνα και την είδαν να ελευθερώνεται από την προέλαση του Ελληνικού στρατού προς το Μοναστήρι το Νοέμβριο του 1912. Σπουδαίος Μακεδονομάχος από το Αμύνταιο ήταν ο Αλέξανδρος Χατζής[3][4]. Ο δημογραφικός χάρτης της περιοχής αλλάζει στα τέλη της δεκαετίας του 1910 οπότε οι Τούρκοι κάτοικοι αποχωρούν και αντικαθίστανται από Έλληνες του Πόντου.

Η μοίρα της περιοχής αλλάζει με την έλευση του σιδηροδρόμου. Το 1892 ο σουλτάνος αποφασίζει την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το Μοναστήρι. Η γαλλική εταιρεία που αναλαμβάνει το έργο χαράσσει την γραμμή να περνά από το Αμύνταιο. Ο σιδηρόδρομος καθιστά την πόλη ως ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά κέντρα της Δυτικής Μακεδονίας. Η άνθηση αυτή κρατά μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.

ΌνομαΕπεξεργασία

Η ονομασία της κωμόπολης το 15ο αιώνα ήταν Συροβίτσεβο. Η ονομασία αυτή με διάφορες παραλλαγές απαντάται έως την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Εμφανίζεται και ως Σουροβίτσεβο, Σούροβιτς και τελικά Σόροβιτς. Το όνομα αυτό σχετίζονταν με την πηγή μεταλλικού νερού του γειτονικού Ξυνού Νερού Πρβ. και Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Μετονομάστηκε το 1928[5] σε Αμύνταιο, προς τιμήν του τοπικού άρχοντα της Λυγκηστίδας και στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Αμύντα.[6]

Γνωστοί ΑμυνταιώτεςΕπεξεργασία

ΕικόνεςΕπεξεργασία

Πολιτιστικοί ΣύλλογοιΕπεξεργασία

Σύλλογος Αμυνταιωτών Θεσσαλονίκης

Σύλλογος Αμυνταιωτών Αθηνών

Σύλλογος Αμυνταιωτών Μελβούρνης

Σύλλογος Αμυνταιωτών Τορόντο

Σύλλογος Αναπήρων πολέμου Αμυνταιωτών-Φλωρινιωτών Νέας Υόρκης

Σύλλογος Απανταχού Αμυνταιωτών

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. [1] Δημ. Κ. Σαμσάρης, Ιστορική γεωγραφία της ρωμαϊκής επαρχίας Μακεδονίας (Το τμήμα της σημερινής Δυτικής Μακεδονίας), Θεσσαλονίκη 1989 (έκδοση Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών), σ. 170. ISBN 960-7265-01-7.
  2. Δημ. Κ. Σαμσάρης, ό.π., σ. 170-171. ISBN 960-7265-01-7.
  3. ΓΕΣ, Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην Γεγονότα, Αθήνα 1979, σσ. 115
  4. Αφανείς, γηγενείς Μακεδονομάχοι, επιστημονική επιμέλεια Ιωάννης Σ. Κολιόπουλος, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, University Studio Press, Θεσσαλονίκη, 2008, σ. 163
  5. Πανδέκτης, Μετονομασίες οικισμών της Ελλάδας
  6. Δημήτριος Λιθοξόου, Πληθυσμός και οικισμοί της περιοχής Φλώρινας, "Σ"