Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Ζυλ Ανρί Πουανκαρέ (γαλλ. Jules Henri Poincaré) ήταν ένας από τους κορυφαίους Γάλλους μαθηματικούς και θεωρητικούς φυσικούς, καθώς και φιλόσοφος της επιστήμης. Ο Πουανκαρέ γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1854 στην πόλη Νανσύ της Γαλλίας και πέθανε στις 17 Ιουλίου 1912 στο Παρίσι. Συχνά περιγράφεται ως πολυμαθής, και στον κόσμο των μαθηματικών είναι γνωστός ως ο «τελευταίος πανεπιστήμονας», καθώς διέπρεπε σε όλα τα επιστημονικά πεδία τα οποία υπήρχαν στη διάρκεια της ζωής του.

Ανρί Πουανκαρέ
Henri Poincaré-2.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Henri Poincaré (Γαλλικά)
Προφορά
Γέννηση29  Απριλίου 1854
Νανσύ
Θάνατος17  Ιουλίου 1912
Παρίσι
Αιτία θανάτουembolism
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο του Μονπαρνάς (48°50′13″ s. š., 2°19′32″ v. d.)
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Θρησκείααθεϊσμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά
ΕκπαίδευσηΔιδάκτωρ
ΣπουδέςΕθνική Ανώτατη Σχολή Ορυχείων (από 1875)
Τμήμα Επιστημών του Παρισιού
λύκειο Ανρί-Πουανκαρέ
Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού (από 1873)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμαθηματικός
φιλόσοφος
αστρονόμος
φυσικός
μηχανικός
φιλόσοφος της επιστήμης
Τοπολόγος
διδάσκων πανεπιστημίου
ερευνητής
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο του Παρισιού
Πολυτεχνική Σχολή του Παρισιού
Αξιοσημείωτο έργοΕικασία του Πουανκαρέ
Poincaré group
Poincaré recurrence theorem
Poincaré disk model
Poincaré duality
Ανισότητα Πουανκαρέ
Poincaré map
Poincaré–Bendixson theorem
Poincaré–Hopf theorem
Poincaré half-plane model
Poincaré lemma
Poincaré metric
Poincaré–Birkhoff–Witt theorem
Poincaré–Birkhoff theorem
Poincaré–Lelong equation
Poincaré–Lindstedt method
Poincaré plot
Poincaré residue
Poincaré series
Poincaré separation theorem
Poincaré–Miranda theorem
Poincaré space
Poincaré–Steklov operator
Poincaré sphere
Οικογένεια
ΣύζυγοςΖαν-Λουίζ Πουλέν ντ'Ανεσί
ΤέκναΖαν Πουανκαρέ
Léon Poincaré
ΓονείςÉmile-Léon Poincaré
ΑδέλφιαAline Boutroux
ΣυγγενείςNicolas Poincaré (δισέγγονος)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΓαλλοπρωσικός Πόλεμος
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαπρόεδρος (Société Mathématique de France)
ΒραβεύσειςΒραβείο Πονσελέ (1885)
Βραβείο Συλβέστερ (1901)
Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
Χρυσό Μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας (1900)
Μετάλλιο Μπρους (1911)
Bolyai Prize (1905)
Μετάλλιο Ματεούτσι (1905)
Τάξη του Πολικού Αστέρα (1905)
Concours général
Υπογραφή
Henri Poincaré Signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Ο Ανρί Πουανκαρέ

Ο άνθρωπος ΠουανκαρέΕπεξεργασία

Ο Πουανκαρέ ήταν μύωψ, ιδιαίτερα αφηρημένος και αδέξιος. Είναι χαρακτηριστικό πως οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν αμφιδέξιο, με την έννοια ότι είχε κακές επιδόσεις τόσο με το αριστερό όσο και με το δεξί χέρι. Στο σχολείο κατάφερε να βαθμολογηθεί με μηδέν στο σχέδιο. Ωστόσο όλες οι παραπάνω αδυναμίες του αναπληρώνονταν και με το παραπάνω από τη μαθηματική του μεγαλοφυΐα και την ευρυμάθεια που τον διέκρινε. Ο δάσκαλός του Elliot a Liard έγραψε το 1872: «Έχω στην τάξη μου ένα τέρας των μαθηματικών, τον Ανρί Πουανκαρέ».

Το έργο τουΕπεξεργασία

Ο Πουανκαρέ δημοσίευσε το πρώτο του άρθρο στο Nouvelles Annales des Mathematiques σε ηλικία 19 ετών. Συνολικά συνέγραψε τουλάχιστον 30 βιβλία και 500 ερευνητικές εργασίες - άρθρα. Ίσως ήταν ο τελευταίος μαθηματικός με ευρύτατο πεδίο ενασχόλησης, ώστε οι διαλέξεις του στη Σορβόνη να ποικίλλουν σε ευρύτατη γκάμα θεμάτων. Ο Πουανκαρέ, εκτός από τη σημαντική του προσφορά στο αμιγώς μαθηματικό πεδίο, συνεισέφερε στην οπτική, τον ηλεκτρισμό, την ελαστικότητα, τη θερμοδυναμική, την κβαντική θεωρία τη σχετικότητα και την κοσμολογία. Ο Πουανκαρέ υπήρξε και σημαντικός εκλαϊκευτής της επιστήμης. Χαρακτηριστικά στο βιβλίο του Η Αξία της Επιστήμης έλεγε:

Αν η φύση δεν ήταν όμορφη, δεν θα άξιζε τον κόπο να την γνωρίσουμε. Κι αν δεν άξιζε τον κόπο να τη γνωρίσουμε τη φύση, τότε δεν θα άξιζε να ζούμε

Με την εκλογή του ως μέλους του τμήματος λογοτεχνίας του Γαλλικού Ινστιτούτου τιμήθηκε για την πολυποίκιλη προσφορά του στην επιστήμη.

Το πρόβλημα των τριών σωμάτωνΕπεξεργασία

Το 1889 ο Πουανκαρέ έδειξε ότι η πλήρης ανάλυση της κίνησης έστω και τριών σωμάτων (π.χ. του Ήλιου, της Γης και της Σελήνης) με βάση τη νευτώνεια θεωρία παρήγαγε ένα ενδογενώς μη ολοκληρώσιμο σύστημα.[1] Ως εκ τούτου θεμελίωσε τη σημαντική δυσκολία επίλυσης των προβλημάτων της φυσικής με μαθηματική ανάλυση[2], ακόμα και για τρία σώματα (πολύ περισσότερο για πάνω από τρία ή για εκατομμύρια) και ανέδειξε τις πρώτες ρωγμές στο Νευτώνειο σύμπαν. Ο αναγωγισμός, ως θεώρηση του κόσμου, απεδείχθη υπεραπλουστευτικός και ανακριβής. Με αφορμή τη ρήση του Νεύτωνα «η φύση ευχαριστιέται με την απλότητα και δεν αγαπάει τη μεγαλοπρέπεια των περιττών αιτίων» ο Πουανκαρέ παρατήρησε:

Πριν από ένα αιώνα ομολογείτο με ειλικρίνεια και διακηρυσσόταν ανοιχτά πως η φύση αγαπάει την απλότητα, αποδείχθηκε όμως ότι η φύση κάνει το αντίθετο σε περισσότερες από μία περιπτώσεις

Βιβλιογραφία στα ελληνικάΕπεξεργασία

  • Galison, Peter: Τα ρολόγια του Αϊνστάιν, Οι χάρτες του Πουανκαρέ. Εκδόσεις: «Κάτοπτρο», Αθήνα 2007, ISBN 978-960-6717-10-9.
  • Hellman, Hal: Μεγάλες έριδες στην ιστορία των μαθηματικών. Μετάφραση: Τεύκρος Μιχαηλίδης. Εκδόσεις: «Αλεξάνδρεια», Αθήνα 2010, ISBN 978-960-221-475-6.
  • Poincaré, Henri: Η αξία της Επιστήμης. Εκδόσεις: «Κάτοπτρο», Αθήνα 1997, ISBN 960-7023-96-Χ.
  • Szpiro, George G.: Η Εικασία του Πουανκαρέ. Εκδόσεις: «Τραυλός», Αθήνα 2009, ISBN 978-960-6640-52-0.
  • Ξηρός, Νίκος: «Henri Poincare: Μια πολύπλευρη διάνοια», Περισκόπιο της Επιστήμης, Ιούλιος-Αύγουστος 1996, σελ. 48

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Peter Coveney & Roger Highfield: Το βέλος του χρόνου. Εκδόσεις «Κάτοπτρο», ISBN 960-7023-23-4.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Το βέλος του χρόνου, των Peter Coveney & Roger Highfield., σελ. 392
  2. Το βέλος του χρόνου, των Peter Coveney & Roger Highfield, σελ. 393

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία