Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Αξίοχος Αλκιβιάδου Σκαμβωνίδης (μέσα του 5ου αιώνα-τέλη του 5ου αιώνα π.Χ) ήταν αρχαίος Αθηναίος πολιτικός και αριστοκράτης από την οικογένεια των Αλκμεωνίδων. Ήταν θείος του Αλκιβιάδη, με τον οποίο συνεργάστηκε σε αθηναϊκές και ξένες υποθέσεις.[2] Αυτή η σχέση οδήγησε στην εμφάνιση του σ' αρχαία λογοτεχνικά κείμενα, όπως αυτά του Πλάτωνα και του Λυσία.

Αξίοχος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 4ος αιώνας π.Χ.
Αθήνα
Χώρα πολιτογράφησης Αρχαία Αθήνα
Δημότης (αρχ. Αττική) Σκαμπονίδαι[1]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Οικογένεια
Τέκνα Αλκιβιάδης της Φηγούς
Γονείς Αλκιβιάδης
Αδέλφια Κλεινίας

Πίνακας περιεχομένων

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Γιος του Αλκιβιάδη, αδερφός του Κλεινία και πιθανώς ανιψιός της Ασπασίας,[2] ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια των Αλκμεωνίδων. Οι ιστορικές πηγές, καθώς ένας επιτάφιος του Λυσία, αναφέρουν πως ο Αξίοχος είχε ένα γιο, τον Κλεινία Γ', ενώ ο αδερφός του ήταν πατέρας του γνωστού Αθηναίου στρατηγού και πολιτικού Αλκιβιάδη.

Όπως αναφέρει ο Ανδοκίδης[3] και επιβεβαιώνουν αρχαιολογικά ευρήματα,[2] ο Αξίοχος κατηγορήθηκε μαζί με τον Αλκιβιάδη για ασέβεια απέναντι στα Ελευσίνια μυστήρια, γεγονός που οδήγησε στην πανωλεθρία των Αθηναίων στην εκστρατεία στη Σικελία. Ο Αξίοχος έφυγε από την Αθήνα, χάνοντας την περιουσία του.[2] Όπως και ο Αλκιβιάδης, έτσι κι αυτός φαίνεται να επέστρεψε στην Αθήνα κατά την περίοδο 411-407 π.Χ. Συμμετείχε στη δίκη των Δέκα Στρατηγών το 406 π.Χ (μετά τη ναυμαχία των Αργινουσών), τους οποίους υπερασπίστηκε - αυτή είναι η τελευταία ιστορική ένδειξη για την ύπαρξη του.[2]

Στη λογοτεχνίαΕπεξεργασία

Αρκετοί αρχαίοι συγγραφείς είχαν συμπεριλάβει τον Αξίοχο στα έργα τους και ο χαρακτήρας του παρουσιάζεται ως σκανδαλώδης και υπερβολικός. Ο ομώνυμός διάλογος του Αισχίνη του Σφήττιου παρουσιάζει τη σχέση του με τον Αλκιβιάδη, ενώ ο διάλογος του Λυσία (την αυθεντικότητα του οποίου οι ιστορικοί αμφισβητούν)[2] περιγράφει την περίπτωση αιμομικτικής ακολασίας με τον διάσημο ανιψιό του μέσω των γάμων με γυναίκα από την Άβυδο και της κόρης που προέκυψε.[4][5] Ο Πλάτωνας παρουσιάζει την απώλεια της αυτοπεποίθησης και τη μάχη με τη συνείδηση του ενώ ο Αξίοχος βρίσκεται στο νεκροκρέβατο. Στον διάλογο Ευθύδημος, ο Πλάτωνας παρουσιάζει τον γιο του Αξίοχου, Κλεινία, να αποτελεί μαθητή του Σωκράτη που προβαίνει σε διαλεκτική κατά των σοφιστών Ευθύδημο και Διονυσόδωρο.

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Johannes Kirchner: «Prosopographia Attica». (λατινική γλώσσα) Prosopographia Attica. Βερολίνο. 1901.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Debra Nails, The People of Plato, Indianapolis: Hackett Publishing, 2002; pp. 63–64
  3. Ανδοκίδης, Περί μυστηρίων, 16
  4. Lysias, Funeral Oration, 46
  5. Steven D. Smith, Greek Identity and the Athenian Past in Chariton: The Romance of Empire, 2007. p. 226
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Axiochus (Alcmaeonid) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).