Άνοιγμα κυρίου μενού


Ο αρχειομαρξισμός διαμορφώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1920, άλλοτε εντός και άλλοτε εκτός του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ, εκπροσωπώντας κυρίως εργατικά στρώματα χειροτεχνών εργατών. Ο Φραγκίσκος Τζουλάτι διετέλεσε πρώτος ηγέτης της, 1921-1926, αλλά η οργάνωση ταυτίστηκε με τον Δημήτρη Γιωτόπουλο, 1926-1949.

Οι οπαδοί της αρχειομαρξιστικής οργάνωσης είχαν ως κύριο σύνθημα τους πρώτα μόρφωση μετά δράση, τάσσονταν κατά των μαζικών δράσεων και του συνδικαλισμού. Το όνομα τους πήραν από το περιοδικό Αρχείο Μαρξισμού που κυκλοφόρησε το 1923.[1] Πρώτος ηγέτης τους ήταν ο Φραγκίσκος Τζουλάτι. Η οργάνωση λειτουργούσε γύρω από έναν Πρώτο Πυρήνα. Παρότι είχε ως πρότυπο τον ρωσικό μπολσεβικισμό, αναπτύχθηκε μέχρι το 1930 παρουσιάζοντας περισσότερο έναν λόγο περί τιμής και ηθικής και λιγότερο έναν αμιγώς πολιτικό κομμουνιστικό λόγο. Με στόχο την δημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος, ανέπτυξε μια μορφή μυστικής δράσης με κύριο αρχικό ενδιαφέρον τον κομμουνιστικό διαφωτισμό και την κομμουνιστική ηθικοποίηση της ελληνικής εργατικής τάξης. Μετά το 1926 ο αρχειομαρξισμός μαζικοποιείται και ανοίγονται μπροστά οι συνδικαλιστικές προκλήσεις. O Τζουλάτι, αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα του «ανοίγματος» του χώρου των αρχειομαρξιστών και εκτιμώντας την αδυναμία του να ηγηθεί αυτής της νέας πρόκλησης, παραιτήθηκε από την ηγεσία. Επέλεξε ως διάδοχό του τον Δημήτρη Γιωτόπουλο, ο οποίος δεν αποτελούσε αρχικά μέλος του Πρώτου Πυρήνα, υπερβαίνοντας την επετηρίδα. Ο νέος ηγέτης, διορισμένος χωρίς να έχει προηγηθεί καμία δημοκρατική διαδικασία, παρουσιάζεται από τις πηγές ως συγκεντρωτικός, καλλιεργώντας ένα μύθο γύρω από μια αόρατη αρχή, την «Εργασία», που ήταν ουσιαστικά ο ίδιος μαζί με το δεύτερο στην ιεραρχία, ηθοποιό Γιώργο Βιτσώρη. Η πολιτική πρόταση του Γιωτόπουλου για το άνοιγμα της οργάνωσης ήταν η μετωπική σύγκρουση με το ΚΚΕ σε όλα τα επίπεδα. Οι συγκρούσεις στο δρόμο και στα διάφορα συνδικαλιστικά σώματα έφταναν εύκολα στη χρήση της φαλτσέτας και του πιστολιού. Μάλιστα, υπήρξαν και δύο αρχειομαρξιστές νεκροί. Εκείνη την περίοδο το Αρχείο επεκτάθηκε και στην επαρχία και γενικότερα αρκετά σωματεία περιήλθαν υπό τον έλεγχό του. Συγκεκριμένα, το Αρχείο αγκάλιασαν κυρίως τσαγκαράδες, οικοδόμοι, ζαχαροπλάστες, αρτεργάτες, φοιτητές κ.ά. Παρουσίαζε ελάχιστη επιρροή στο βιομηχανικό προλεταριάτο, στο καπνεργατικό παρουσίαζε μόνο στο Αγρίνιο, ενώ δεν συνδέθηκε με πρόσφυγες.

Παράλληλα με το συνδικαλιστικό άνοιγμα η ηγεσία Γιωτόπουλου αναζητούσε μια ιδιαίτερη πολιτική ταυτότητα. Έτσι, ήρθε σε επαφή με τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση (ΔΑΑ). Το 1929 έλαβε το όνομα Ένωση Διεθνιστών Κομμουνιστών (ΕΔΚ).[1] Ο Τρότσκι, αφού έλαβε υπόψη του τις οργανωτικές αδυναμίες του «αυθεντικού» τροτσκιστικού Σπάρτακου του Πουλιόπουλου, έδωσε το 1930 το χρίσμα της αναγνώρισης στο πολύ μαζικότερο Αρχείο. Έθεσε όμως κάποιους όρους, όπως ο περιορισμός της βίας, η λειτουργία με βάση την αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και η εμπέδωση της αντίληψης ότι επρόκειτο όχι για νέο κόμμα, αλλά για την αριστερή αντιπολίτευση στο ΚΚΕ (πρακτική που το Αρχείο ποτέ δεν εφάρμοσε). Έτσι, η ΕΔΚ μετονομάστηκε ύστερα από συνέδριο σε Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας - Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ). Ο Γιωτόπουλος, παίρνοντας το ψευδώνυμο Witte, έγινε μέλος της Γραμματείας και κάποια στιγμή γραμματέας της ΔΑΑ.

Στα 1930 έφυγε μια ομάδα από το Αρχείο με αρχηγό τον Μιχάλη Ράπτη, συνιστώντας την Κομμουνιστική Ενωτική Ομάδα (ΚΕΟ) με τροτσκιστικά χαρακτηριστικά, απαρνούμενη τον αρχειομαρξισμό. Η ΚΕΟ, αποτυγχάνοντας να συνενωθεί με τον Σπάρτακο, μετονομάστηκε το 1932, ύστερα από τη συμμετοχή του διαγραμμένου από το ΚΚΕ Στίνα, σε Λενινιστική Αντιπολίτευση του ΚΚΕ (ΛΑΚΚΕ). Το 1933 ο Στίνας αποχώρησε και το 1934 η ΛΑΚΚΕ ενώθηκε με τον Σπάρτακο συγκροτώντας την Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ).

Το 1934 η ΚΟΜΛΕΑ διασπάστηκε. Ο Γιωτόπουλος διαφώνησε με τον Τρότσκι πάνω στο ζήτημα της ίδρυσης νέας Διεθνούς. Χωρίστηκε σε εκείνους που με αρχηγό τον Γιωτόπουλο φέρονταν ως αυθεντικοί εκφραστές της αρχειομαρξιστικής παράδοσης και σε εκείνους που με τον Στίνα (μόλις είχε φύγει από την ΛΑΚΚΕ), τον Γιώργη Βιτσώρη και άλλους αρνούνταν τον αρχειομαρξισμό παρουσιαζόμενοι ως γνήσιοι τροτσκιστές. Ο Τρότσκι αργότερα θα παραδεχτεί τη δυσκολία της αφομοίωσης από το Αρχείο, μιας οργάνωσης έξω από την ιστορία της καθεαυτό Αριστερής Αντιπολίτευσης, της θεωρίας και της πρακτικής της ΔΑΑ, αλλά θα αναγνωρίσει ως σωστή την προσπάθεια προσέγγισης, εφόσον μια μερίδα έμεινε πιστή στις μπολσεβίκικες αρχές κατά τη διάρκεια του σχίσματος. Ο Γιωτόπουλος ίδρυσε το Κομμουνιστικό Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΑΚΕ) και οι τροτσκιστές τον Μπολσεβίκο. Σύντομα, όμως, το 1935, ο Μπολσεβίκος διασπάστηκε στην Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδος (ΚΔΕΕ) και στην ομάδα Νέος Δρόμος. Στην πραγματικότητα καμία από τις ομάδες που διαδέχτηκαν την ΚΟΜΛΕΑ δεν κατάφεραν να αποκτήσουν τη μαζικότητά της.

Σίγουρα, από τη μία, ο αρχειομαρξισμός, καθαρά γεννημένος μέσα στις ελληνικές αντιφάσεις της περιόδου, δυσκολεύτηκε να αφομοιώσει τον τροτσκισμό. Από την άλλη, όμως, δυσκολευόταν πλέον να αντιμετωπίσει την ανοδική πορεία του ΚΚΕ από το 30 και μετά. Στα 1930 η αρχειομαρξιστική οργάνωση ήταν σχεδόν ισοδύναμη με το ΚΚΕ, αλλά όταν το 1934 διασπάστηκε και απώλεσε την δυναμική της. Η ιστορία του αρχειομαρξισμού διακρίνεται σε πολλές φάσεις. Ο Νέος Δρόμος συνενώθηκε το 1937 με την ΟΚΔΕ στην Ενιαία ΟΚΔΕ (ΕΟΚΔΕ). Οι δύο τροτσκιστικές οργανώσεις, ΚΔΕΕ και ΕΟΚΔΕ, επιχείρησαν αποτυχημένα να ενωθούν το 1939 μέσα στην Ακροναυπλία. Στο ιδρυτικό συνέδριο της νέας Διεθνούς η πρώτη αντιπροσωπεύτηκε με τον Βιτσώρη και η δεύτερη με τον Ράπτη. Γενικά, οι περισσότερες τροτσκιστικές ομάδες στάθηκαν αρνητικές απέναντι στο ΕΑΜ λόγω της πατριωτικής του αναφοράς. Το 1944 πραγματοποιήθηκε ένας διάλογος μεταξύ ΚΚΕ και τροτσκιστών, αλλά το Δεκέμβρη ακολούθησαν οι εκτελέσεις από την ΟΠΛΑ. Διαμορφώθηκε έτσι μια τάση αποκομμουνιστικοποίησης στους αντιπολιτευόμενους που προέρχονταν από τον αρχειομαρξισμό, εκτιμώντας πως οι μάζες αναγνώριζαν ως κομμουνιστικό το ΚΚΕ. Το 1945 το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, μετεξέλιξη της ΚΔΕΕ, μετονομάστηκε σε Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδας. Για τον ίδιο λόγο το 1947 το ΚΑΚΕ μετονομάστηκε σε Αρχειομαρξιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΑΚΕ). Μάλιστα, το τελευταίο το 1949 υποστήριξε με ανακοίνωση τον Εθνικό Στρατό εναντίον του ΔΣΕ, περνώντας ανοιχτά στο αστικό στρατόπεδο. Τη δεκαετία του 50 το ΑΚΕ διαλύθηκε, ενώ ο ίδιος ο Γιωτόπουλος διατέλεσε σύμβουλος του υπουργού Παιδείας της δικτατορίας Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου.

ΠηγέςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 Γιώργος Πετρόπουλος (20 Ιουλίου 2002). «Ποιος ήταν ο Δημήτρης Γιωτόπουλος». Ριζοσπάστης. σελ. 10. Ανακτήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία