Αϋμέρ ντε Βαλένς του Πέμμπροκ

βρετανός ευγενής, γαλλικής καταγωγής


Ο Αϋμέρ ντε Βαλένς, γαλλ. Aymer de Valence (π. 1275 - 23 Ιουνίου 1324) από τον Οίκο των Λουζινιάν ήταν κόμης του Πέμμπροκ.

Αιμέρ ντε Βαλάνς του Πέμπροκ
Portrait of Aymer de Valence, Earl of Pembroke, A.D. 1315 (4672100).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Aymer de Valence (Αγγλικά)
Γέννηση1270 (περίπου)
Θάνατος23  Ιουνίου 1324 ή 23  Ιουνίου 1324[1]
Πικαρδία
Τόπος ταφήςΑββαείο του Ουέστμινστερ
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
ΘρησκείαΚαθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά[2]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταδιπλωμάτης
Περίοδος ακμής1306
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜαρία του Σαιν-Πολ
Μαρία του Σαιν-Πολ (από 1321)[3]
ΓονείςΓουλιέλμος ντε Βαλάνς[4] και Ιωάννα ντε Μυνσενζί[4]
ΑδέλφιαΑγνή ντε Βαλένς
Ισαβέλλα της Αγγλίας
Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςFirst War of Scottish Independence, Battle of Methven, Battle of Loudoun Hill, Battle of Bannockburn και Battle of Old Byland
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν ο μόνος επιζήσας γιος του Γουλιέλμου ντε Βαλένς κόμη του Πέμμπροκ και της Ιωάννας ντε Μυνσενζί. Η μητέρα του ήταν η πάμπλουτης κόρη του Βαρίν ντε Μυνσενζί και της Ιωάννας Μάρσαλ (κόρης του Γουλιέλμου Μάρσαλ κόμη του Πέμμπροκ). Το 1307 διαδέχθηκε τη μητέρα του στο Πέμμπροκ, Γουέξφορντ, κλπ., εκτάσεις από την Ιρλανδία ως την ανατολική Αγγλία.

Γαλλικής καταγωγής, έδρασε στην Αγγλία και είχε διασυνδέσεις με τους Οίκους της Γαλλίας. Από τους πιο πλούσιους και με επιρροή της εποχής του, πήρε μέρος στην αντιπαράθεση των ευγενών -και ειδικά του Θωμά κόμη του Λάνκαστερ- με τον Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας. Ήταν με το μέρος των πρώτων και προσπάθησε να εφαρμόσει διατάξεις που περιόριζαν τη δύναμη του βασιλιά και του ευνοουμένου του Πηρς Γκάβεστον.

Όταν φυλακίστηκε ο Γκάβεστον, ο Αϋμέρ ορκίστηκε για την ασφάλειά του, όμως ο Τόμας απέσπασε τον κρατούμενο και τον αποκεφάλισε. Ο Αϋμέρ προσβλήθηκε βαθιά και από τότε συνεργάστηκε στενά με τον βασιλιά. Αργότερα οι πολιτικές καταστάσεις και οι οικονομικές του δυσκολίες του προκάλεσαν προβλήματα, που τον απομάκρυναν από την εξουσία.

Αρχικά ήταν μετριοπαθής και κράτησε μεσαία γραμμή με τους ευγενείς και τον βασιλιά, αργότερα όμως υποστήριξε τον δεύτερο. Με τη δεύτερη σύζυγό του ίδρυσαν το Κολέγιο Πέμμπροκ στο Κέιμπριτζ. Το επιτύμβιο μνημείο του στο αββαείο του Γουεστμίνστερ είναι εντυπωσιακής γοτθικής τέχνης. Πρόσφερε σημαντικά στους πολέμους υπόταξης της Σκωτίας. Το 1324 απεβίωσε στην Πικαρδία σε ηλικία 4 ετών, χωρίς νόμιμα τέκνα.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε πρώτα πριν το 1295 τη Βεατρίκη, κόρη του Ραούλ Β΄ κυρίου του Κλερμόν-Νεσλ, υποκόμη του Σατωντάν και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Το 1320 απεβίωσε η Βεατρίκη.

Το επόμενο έτος ο Αϋμέρ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία των Σατιγιόν, κόρη του Γκυ Δ΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.

Είχε ένα νόθο τέκνο, τον Ερρίκο ντε Βαλένς.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Maddicott, John. Thomas of Lancaster, 1307-1322 (Oxford, 1970), ISBN 0-19-821837-0.
  • McKisack, May. The Fourteenth Century 1307-1399 (Oxford, 1959), ISBN 0-19-821712-9.
  • Phillips, J.R.S. Aymer de Valence, Earl of Pembroke 1307-1324 (Oxford, 1972), ISBN 0-19-822359-5
  • Phillips, J.R.S. 'Valence, Aymer de, eleventh earl of Pembroke (d. 1324)', Oxford Dictionary of National Biography (Oxford, 2004).
  • Prestwich, Michael. Plantagenet England 1225–1360 (Oxford, 2007), ISBN 978-0-19-922687-0.
  • Tout, Thomas. The Place of the Reign of Edward II (Manchester, 1918).
  1. p43692.htm#i436917.
  2. «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) IdRef. Bibliographic Agency for Higher Education. Ανακτήθηκε στις 5  Μαρτίου 2020.
  3. p43692.htm#i436917. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.