Γεώργιος Α΄ της Ελλάδας

Βασιλιάς των Ελλήνων
(Ανακατεύθυνση από Γεώργιος Α΄ των Ελλήνων)

Ο Γεώργιος Α' (24 Δεκεμβρίου 1845 - 18 Μαρτίου 1913) υπήρξε ο μακροβιότερος βασιλιάς της Ελλάδας. Βασίλεψε από τις 30 Μαρτίου 1863 μέχρι τη δολοφονία του το 1913.

Γεώργιος Α΄
George of Greece V.jpg
Περίοδος30 Μαρτίου 1863 - 18 Μαρτίου 1913
Στέψη30 Οκτωβρίου 1863
ΠροκάτοχοςΌθων Α΄
ΔιάδοχοςΚωνσταντίνος Α΄
Γέννηση24 Δεκεμβρίου 1845
Ανάκτορα Αμάλιενμποργκ, Κοπεγχάγη, Δανία
Θάνατος18 Μαρτίου 1913 (67 ετών)
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
ΣύζυγοςΌλγα Κωνσταντίνοβα της Ρωσίας
ΕπίγονοιΚωνσταντίνος Α΄ των Ελλήνων
Γεώργιος
Αλεξάνδρα
Νικόλαος
Μαρία
Ανδρέας
Χριστόφορος
ΟίκοςΓλύξμπουργκ-Ελλάδας
ΠατέραςΧριστιανός Θ΄ της Δανίας
ΜητέραΛουίζα της Έσσης-Κάσσελ
ΘρησκείαΛουθηρανισμός [εκκρεμεί παραπομπή]
ΥπογραφήGeorge I of Greece signature.svg
ΘυρεόςRoyal Coat of Arms of Greece (1863-1936).svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Αρχικά ένας Δανός πρίγκιπας, γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη και φάνηκε προορισμένος για καριέρα στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας. Ήταν μόλις 17 ετών όταν εξελέγη βασιλιάς από την Ελληνική Εθνοσυνέλευση, η οποία είχε διώξει τον βασιλιά Όθωνα. Η εκλογή του προτάθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις: το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, τη Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία και τη Ρωσική Αυτοκρατορία. Παντρεύτηκε τη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας το 1867 και έγινε ο πρώτος μονάρχης μιας νέας ελληνικής δυναστείας. Δύο αδελφές του, η Αλεξάνδρα και η Δάγμαρ, παντρεύτηκαν στις βρετανικές και ρωσικές βασιλικές οικογένειες. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Ζ' του Ηνωμένου Βασιλείου και ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας ήταν οι γαμπροί του, και ο Γεώργιος Ε' του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Χριστιανός Ι΄ της Δανίας, ο Χάακον Ζ΄ της Νορβηγίας και ο Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας ήταν ανίψια του.

Η βασιλεία του Γεώργιου που ήταν σχεδόν 50 χρόνια ήταν η μεγαλύτερη στη σύγχρονη ελληνική ιστορία και χαρακτηρίστηκε από εδαφικά κέρδη καθώς η Ελλάδα καθιέρωσε τη θέση της στην προπολεμική Ευρώπη. Η Βρετανία παραχώρησε ειρηνικά τα Ιόνια Νησιά το 1864, ενώ η Θεσσαλία προσαρτήθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1877-1878). Η Ελλάδα δεν ήταν πάντα επιτυχής στις εδαφικές της φιλοδοξίες μιας που νικήθηκε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο (1897). Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, αφού τα ελληνικά στρατεύματα κατέλαβαν μεγάλο μέρος της Μακεδονίας, ο Γεώργιος δολοφονήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σε αντίθεση με τη δική του μακρά και επιτυχημένη θητεία, οι βασιλείες των διαδόχων του: Κωνσταντίνου Α', Αλέξανδρου Α' και Γεωργίου Β', αποδείχθηκαν σύντομες και ανασφαλείς.

Τα πρώτα χρόνιαΕπεξεργασία

 
Το Κίτρινο Παλάτι, Κοπεγχάγη, τόπος γέννησης του Γεωργίου Α΄.
 
Η οικογένεια του Γεωργίου το 1862. Επάνω (αριστερά προς δεξιά): Φρειδερίκος, Χριστιανός, Γεώργιος. Κάτω: Δάγμαρ, Βάλντεμαρ, Λουίζα, Τύρα, Αλεξάνδρα.

Γεννήθηκε στο Κίτρινο Παλάτι, μια κατοικία του 18ου αιώνα στο νούμερο 18 της οδού Αμαλιεγκαντε, ακριβώς δίπλα στο ανακτορικό σύμπλεγμα του Αμάλιενμποργκ της Κοπεγχάγης. Ήταν ο δεύτερος γιος του Χριστιανού του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ και της Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ. Αν και το πλήρες όνομά του ήταν Χριστιανός Γουλιέλμος Φερδινάνδος Αδόλφος Γεώργιος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ, μέχρι την άνοδό του στο θρόνο της Ελλάδας ήταν γνωστός ως Γουλιέλμος, το όνομα των παππούδων του από τη μεριά τόσο του πατέρα του (Γουλιέλμος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόνντερμπουρκ-Γκλύξμπουρκ) όσο και της μητέρας του (Γουλιέλμος της Έσσης-Κάσσελ)[1].

Αν και ήταν απόγονος μοναρχών, η οικογένειά του δεν ήταν ιδιαίτερα επιφανής και ζούσε μια σχετικά φυσιολογική ζωή για μέλος βασιλικής οικογένειας. Το 1852 όμως, ο πατέρας του ορίστηκε επίδοξος διάδοχος του άτεκνου Βασιλιά Φρειδερίκου Ζ΄ της Δανίας και η οικογένειά του έγιναν πρίγκιπες και πριγκίπισσες της Δανίας. Τα αδέλφια του Γεωργίου ήταν ο Φρειδερίκος (ο οποίος διαδέχθηκε τον πατέρα του στο θρόνο της Δανίας), η Αλεξάνδρα (η οποία έγινε βασιλική σύζυγος του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και βασιλομήτωρ του Γεωργίου Ε΄), η Μαρία Φιοντοροβνα (Δάγμαρ της Δανίας, που ήταν σύζυγος τού Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας), η Θύρα και ο Βάλντεμαρ.[2]

Η μητρική γλώσσα του Γεώργιου ήταν τα Δανικά και μιλούσε Αγγλικά ως δεύτερη. Διδάχθηκε επίσης, γαλλικά και γερμανικά. Ξεκίνησε καριέρα στο Βασιλικό Ναυτικό της Δανίας και ναυτολογήθηκε σα δόκιμος μαζί με το μεγαλύτερο αδελφό του, Φρειδερίκο. Ενώ ο Φρειδερίκος αναφέρεται πως ήταν «ήσυχος και μετρημένος», ο Γεώργιος περιγραφόταν ως «ζωηρός και αστειευόμενος»[3].

Ενθρόνιση και πρώτα χρόνια ΒασιλείαςΕπεξεργασία

 
Ο Γεώργιος Α΄ σε νεαρή ηλικία, αλμπουμίνα για carte visite, τραβηγμένη τη δεκαετία του 1860 στο Παρίσι από τον Ponthieu.

Μετά την εκδίωξη του Όθωνα από τον θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα. Αρχικά, οι Έλληνες, επηρεασμένοι από τις βρετανικές διπλωματικές ίντριγκες[εκκρεμεί παραπομπή], ήταν υπέρ του δευτερότοκου γιου της Βασίλισσας Βικτωρίας, Αλφρέδου, αλλά οι Μεγάλες Δυνάμεις είχαν ήδη δεσμευτεί με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου του 1832 να μην ανέλθει στον θρόνο της Ελλάδας γόνος καμιάς δικής τους βασιλικής οικογένειας. Έτσι, υπό την πίεση των άλλων Δυνάμεων, αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στο Γουλιέλμο (κατόπιν Γεώργιο Α΄), δευτερότοκο γιο του μετέπειτα βασιλιά της Δανίας, Χριστιανού Θ΄, εκ του Οίκου των Σλέσβιχ-Χόλσταιν-Σόνντερμπουρκ–Γκλύξμπουρκ (Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg), πλάγιου κλάδου του Οίκου του Ολδεμβούργου. Ο νέος οίκος του Γεωργίου Α΄ ήταν ο Βασιλικός Οίκος της Ελλάδας για τα επόμενα 111 χρόνια, από το 1863 έως την αλλαγή του πολιτεύματος σε Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με το δημοψήφισμα του 1974. Ο Γεώργιος νυμφεύθηκε στην Αγία Πετρούπολη την Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας στις 27 Οκτωβρίου 1867.

ΧρονολόγιοΕπεξεργασία

  • Ιούνιος 1862: Στην ελληνική αντιπροσωπεία, που βρισκόταν στο Λονδίνο για να βολιδοσκοπήσει τον Αλφρέδο, παρουσιάζεται ο έφηβος Βίλχελμ, ο οποίος είχε καταφτάσει συμπωματικά ως ναυτικός δόκιμος με τη δανέζικη φρεγάτα, Jylland. Την υποψηφιότητά του για τον ελληνικό θρόνο προωθεί εντατικά ο Καρλ Γιόαχιμ Χάμπρο, Βρετανός τραπεζίτης δανικής καταγωγής.[4]
  • 14 Οκτωβρίου: Το απομεσήμερο ο αθηναϊκός λαός συγκεντρώνεται στην Πλατεία Όθωνος για να πανηγυρίσει την έξωση αυτού. Μετά τη δοξολογία ο πρόεδρος της Προσωρινής Κυβερνήσεως, Δημήτριος Βούλγαρης, απευθύνεται προς το συγκεντρωμένο πλήθος. Ανάμεσα στα άλλα ακούγονται και τα εξής: «Ας ορκισθώμεν επί της Πλατείας ταύτης, της λαβούσης ήδη το ωραίον της «Ομονοίας» όνομα και ας είπη έκαστος εξ ημών: ορκίζομαι πίστιν εις την πατρίδα και υπακοήν εις τας εθνικάς αποφάσεις.».
  • 10 Νοεμβρίου: Διαδηλώσεις στην Αθήνα υπέρ της υποψηφιότητας για τον ελληνικό θρόνο του Αλφρέδου, δευτερότοκου γιου της βασίλισσας της Αγγλίας, Βικτωρίας. Η Αγγλία δεν αποδέχεται την υποψηφιότητα, γιατί κωλύεται από τις διεθνείς συνθήκες που υπογράφτηκαν για το ελληνικό ζήτημα.
  • 24-28 Νοεμβρίου: Γίνονται εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στη Συντακτική Συνέλευση. Οι εκλογές πραγματοποιούνται με βάση τον εκλογικό νόμο του 1844, όπως αυτός τροποποιήθηκε με το ψήφισμα της 23ης Οκτωβρίου του 1862, που προβλέπει την εκλογή πληρεξουσίων και από τους Έλληνες που δε ζουν στην Ελλάδα.
  • 10 Δεκεμβρίου: Πρώτη συνεδρίαση της συνέλευσης που προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές.
  • 12 Ιανουαρίου 1863: Η συνέλευση κηρύσσει «εαυτήν νομίμως συγκεκροτημένην».
  • 11 Φεβρουαρίου: Η συνέλευση, στην οποία πλειοψηφούν οι προοδευτικοί που αποκαλούνται «Ορεινοί», εκλέγει κυβέρνηση με πρωθυπουργό το Ζηνόβιο Βάλβη. Θα παραιτηθεί στις 27 Μαρτίου. Συγχρόνως, αποφασίζει ότι, μέχρι την έλευση του νέου βασιλιά, την εκτελεστική εξουσία θα ασκεί ο πρόεδρος της κυβέρνησης.
  • Στις 18 Μαρτίου 1863 εκδόθηκε το Ψήφισμα της Β΄ των Ελλήνων Συνελεύσεως:


Η εν Αθήναις Β΄ των Ελλήνων Συνέλευσις:

  • α) Αναγορεύει παμψηφεί τον πρίγκιπα της Δανίας Χριστιανόν, Γουλιέλμον, Φερδινάνδον, Αδόλφον, Γεώργιον, δευτερότοκον υιόν του πρίγκιπος Χριστιανού της Δανίας, συνταγματικόν βασιλέα των Ελλήνων υπό το όνομα Γεώργιος Α΄ Βασιλεύς των Ελλήνων...
  • β) Οι νόμιμοι διάδοχοι αυτού θέλουσι πρεσβεύει το Ανατολικόν Ορθόδοξον δόγμα.
  • γ) Τριμελής επιτροπή εκλεχθησομένη υπό της Εθνοσυνελεύσεως θέλει μεταβεί εις την Κοπεγχάγην και προσφέρει αυτώ εν ονόματι του Ελληνικού Έθνους το Στέμμα.
 
Ο Γεώργιος Α', 1864.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στο Ψήφισμα αυτό ο Γεώργιος αποκαλείται Βασιλεύς των Ελλήνων, κατόπιν προτροπής του ιδίου, και όχι Βασιλεύς της Ελλάδας, όπως ονομαζόταν ο Όθων. Παρά τις διαμαρτυρίες της Υψηλής Πύλης για την προσηγορία αυτή, που σήμαινε ότι ο Γεώργιος θα ήταν Βασιλιάς όχι μόνο των κατοίκων της Ελλάδας, αλλά και όλων των Ελλήνων, όπου κι αν βρίσκονταν, η προσωνυμία έμεινε. Στα ξενόγλωσσα κείμενα ο τίτλος ήταν ROI DES GRECS. Αργότερα όμως, για να ικανοποιηθεί η Υψηλή Πύλη έγινε ROI DES HELLENES.

Με τη συνθήκη του Λονδίνου της 1/13 Ιουλίου 1863, ορίστηκε ότι οι διάδοχοι του Γεωργίου θα πρέσβευαν το ορθόδοξο δόγμα και η ενηλικίωσή του (είχε γεννηθεί το 1845), για να μην επαναληφθεί ο θεσμός της Αντιβασιλείας, θα οριζόταν αμέσως. Με την ίδια συνθήκη οριζόταν ότι τα γεωγραφικά σύνορα του Ελληνικού Βασιλείου θα επεκτείνονταν με την παραχώρηση - προσάρτηση της Επτανήσου, εφόσον συμφωνούσαν σε αυτό οι Μεγάλες Δυνάμεις και εκφραζόταν σχετική ευχή από την Ιόνιο Βουλή.

Ο Γεώργιος, αφού επισκέφτηκε, το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο, την Αγία Πετρούπολη[5], το Λονδίνο και το Παρίσι, έφτασε στον Πειραιά στις 30 Οκτωβρίου. Στην πρώτη διακήρυξή του προς τον Ελληνικό Λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και «προ πάντων το Σύνταγμα» και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα «πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή».

Βασικός σύμβουλος του Γεωργίου, τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, υπήρξε ο δανός Κόμης Σπόνεκ (1815-1888), πρώην Υπουργός Οικονομικών της Δανίας. Η απομάκρυνσή του, λίγο αργότερα, από την Αυλή προκάλεσε γενική ικανοποίηση. Η πρώτη περίοδος της διακυβέρνησής του ήταν ασταθής. Από το 1863 έως το 1874 σημειώθηκαν περισσότερες από 20 κυβερνητικές αλλαγές.

ΟικογένειαΕπεξεργασία

 
Ο Γεώργιος Α´ σε μετάλλιο των Ζαππείων Ολυμπιάδων του 1875.
 
Ο Γεώργιος Α' σε χρυσό νόμισμα των 100 δραχμών του 1876.

Κατά τη διάρκεια ταξιδιού στη Ρωσία, για να συναντήσει την αδελφή του, Μαρία Φεοντόροβνα (Δάγμαρ), σύζυγο του Αλέξανδρου Γ΄ της Ρωσίας, γνώρισε, και παντρεύτηκε στις 27 Οκτωβρίου 1867 (Γρηγοριανό Ημερολόγιο) στην Αγία Πετρούπολη, τη δεκαεξάχρονη τότε Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας, κατευθείαν απόγονο της Βυζαντινής αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας-Καματηράς (σύζυγο του Αλέξιου Γ΄ των Αγγέλων).

Απέκτησαν τα εξής οκτώ παιδιά:

Η Αρχή της ΔεδηλωμένηςΕπεξεργασία

Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή ο Βασιλιάς να διορίζει πρωθυπουργούς μόνο όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δηλαδή, αυτούς που είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση. Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.

Το Κίνημα στου Γουδή, 1909Επεξεργασία

Κύριο λήμμα: Κίνημα στου Γουδή
 
Ο Γεώργιος Α', περ. 1912.

Τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου του 1909, εκδηλώθηκε κίνημα υπό την αρχηγία του συνταγματάρχη Νικόλαου Ζορμπά, αρχηγού του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Τα αιτήματα των κινηματιών ήταν κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικά, ωστόσο όσον αφορά στη Δυναστεία απαιτούσε την απομάκρυνση των Πριγκίπων από το στράτευμα. Ακολούθησε περίοδος πολιτικής ανωμαλίας και ο Γεώργιος, όπως και ο Στρατιωτικός Σύνδεσμος, είδαν στο πρόσωπο του Ελευθερίου Βενιζέλου τη μοναδική λύση για το αδιέξοδο. Το κίνημα αυτό ήταν η πρώτη δυναμική παρέμβαση των αξιωματικών στην πολιτική ζωή της χώρας. Από τότε αρχίζει και διαμορφώνεται, εκτός από το Παλάτι και τη Βουλή, ένας τρίτος πόλος εξουσίας: αυτός του Στρατού. Από το 1909 έως το 1974 θα παρεμβαίνει συχνά στην πολιτική ζωή του τόπου.

Βαλκανικοί ΠόλεμοιΕπεξεργασία

Ο Βενιζέλος, επιδιώκοντας την εθνική ενότητα, ζήτησε από το Γεώργιο να τεθεί επικεφαλής του κινήματος της εθνικής αναγέννησης, έχοντας ως κοινό παρονομαστή τη σύμπτωση των απόψεών τους στην εξωτερική πολιτική. Ο γηραιός, πλέον, Βασιλιάς άφησε το Βενιζέλο να κυβερνήσει ριζοσπαστικά, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό κράτος, να προβεί σε γενναίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει ισχυρό στράτευμα. Τοποθέτησε το Διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του στρατού και προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα η Ήπειρος, η Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου.

 
Η δολοφονία του Γεωργίου Α'.

Δολοφονία του Γεωργίου Α΄Επεξεργασία

Στις 18 Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους το Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου. Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του, ταγματάρχης Φραγκούδης. Σε μια συμβολή της οδού Βασιλίσσης Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια το Γεώργιο. Έπειτα, προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του, αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε. Ο Σχινάς συνελήφθη από δυο χωροφύλακες, που βρίσκονταν στο σημείο και ανακρίθηκε. Στις 6 Μαΐου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο του τμήματος της χωροφυλακής, όπου κρατούταν.

Η κατάθεσή του δε δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα. Οι φάκελοι της ανάκρισης φαίνεται πως κάηκαν όταν στο ατμόπλοιο «Ελευθερία», που τους μετέφερε στον Πειραιά, εκδηλώθηκε πυρκαγιά. Η πυρκαγιά κατέστρεψε κυρίως την καμπίνα όπου φυλάσσονταν οι προανακριτικοί φάκελοι. Πίσω από τη δολοφονία του βασιλιά πιστεύεται ότι κρυβόταν η Γερμανία, αφού ο Γεώργιος δεν ήταν υποστηρικτής της. Η θεωρία αυτή στηρίζεται με το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν να ανεβεί στον ελληνικό θρόνο ο φίλος τους, Κωνσταντίνος. [εκκρεμεί παραπομπή]

 
Η κηδεία του Γεωργίου Α' στην Αθήνα.

Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δε μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια, αφού ήταν ήδη νεκρός. Αμέσως, η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα καταστήματα έκλεισαν και άρχισαν οι καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν πένθιμα.

 
Ο τάφος του Γεωργίου Α΄ στο Τατόι.

Η σορός του Γεωργίου Α΄ μεταφέρθηκε στον Πειραιά, ταριχεύθηκε και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για πέντε ημέρες. Μετά την πάνδημη κηδεία του, ετάφη στο βασιλικό ανάκτορο στο Τατόι.

Κρίσεις για την προσωπικότητα και την πολιτεία τουΕπεξεργασία

Ο Γεώργιος κατάφερε να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό. Η ένταξή του σ' αυτήν του επέτρεψε να ασκήσει έντονη επιρροή στην ελληνική πολιτική σκηνή, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο από όσο ήταν φανερό στην εποχή του. Αν και άνθρωπος της καλής ζωής, προτιμούσε να διατηρεί τα προσχήματα στο αυστηρών αρχών αθηναϊκό περιβάλλον, αν και όποτε έφευγε στο εξωτερικό δεν έχανε την ευκαιρία να γευτεί όσες απολαύσεις του έλειπαν.[εκκρεμεί παραπομπή]

Η διαλλακτικότητα και η ψυχραιμία του, του επέτρεψαν να διατηρεί ανοιχτές γραμμές με το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κόσμου και, χωρίς να είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, να παραμένει η εξουσία του πάντοτε σεβαστή. Σε όλους αυτούς τους παράγοντες μπορεί να αποδοθεί όχι μόνο η ιδιαιτέρως μακροχρόνια βασιλεία του, αλλά και η ωρίμανση του ελληνικού πολιτικού κόσμου, που επί των ημερών του εξευρωπαΐστηκε σε μεγάλο βαθμό.[εκκρεμεί παραπομπή]

Για τις Μεγάλες Δυνάμεις θεωρούταν ο πλέον αξιόπιστος Έλληνας συνομιλητής τους και, κατά την έκφραση του Βρετανού Γεωργίου Ε΄, ο θάνατός του ήταν μεγάλη απώλεια για την Ελλάδα. Γεγονός όμως είναι, πως ουδέποτε κατάφερε να φανατίσει τον ελληνικό λαό υπέρ ή εναντίον του. Επί των ημερών του, το πρόσωπο του Βασιλιά δεν είχε ένθερμους οπαδούς, ούτε εχθρούς, εν αντιθέσει βέβαια με το γιο του Κωνσταντίνο. Η ικανότητά του απεδείχθη πολύ σύντομα, λόγω των διενέξεων του διαδόχου του, Κωνσταντίνου, με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που θα αποκορυφωθούν κατά τον Εθνικό Διχασμό του 1916-17.

Πίνακας προγόνωνΕπεξεργασία

Ο Γεώργιος Α' στις ΤέχνεςΕπεξεργασία

Τηλεόραση και ΚινηματογράφοςΕπεξεργασία

  • Το Γεώργιο Α' υποδύθηκε ο Δημήτρης Μυράτ, στην ταινία Ελευθέριος Βενιζέλος 1910 - 1927 (1980), καθώς και στην τηλεοπτική σειρά της ΕΤ1 Ακριβή μου Σοφία (1990).[6][7]
  • Στη σειρά της ΕΡΤ Τα Λαυρεωτικά (1982), καθώς και στην τηλεταινία Η μεγάλη απεργία: Τα Λαυρεωτικά, το Γεώργιο ενσάρκωσε ο Πάρις Κατσίβελος.[8]
  • Στην αμερικανική σειρά The First Olympics: Athens 1896 (1984) το Γεώργιο υποδύθηκε ο Θόδωρος Έξαρχος.[9]

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. Van der Kiste, σελ. 6-8
  2. Van der Kiste, σ. 7
  3. Christmas, σ. 45
  4. Μπούνταλης, Αθανάσιος Κ. (2016). Το Χρήμα στην Ελλάδα, 1821-2001. Η ιστορία ενός θεσμού. MIG Publishing. σελίδες 118–120. ISBN 978-9-60937-758-4. 
  5. Λανθασμένος όρος που παραδοσιακά καθιερώθηκε στην Ελληνική γλώσσα. Πρόκειται για την «Πόλη του Αγίου Πέτρου». Η Πετρούπολη ποτέ δεν ήταν «Αγία»
  6. Ελευθέριος Βενιζέλος: 1910-1927, retrodb
  7. Ακριβή μου Σοφία, retrodb
  8. Τα Λαυρεωτικά, retrodb
  9. The First Olympics: Athens 1896 Αρχειοθετήθηκε 2016-09-13 στο Wayback Machine., retrodb

ΒιβλιογραφίαΕπεξεργασία

ΕλληνικήΕπεξεργασία

  • Αριστέα Παπανικολάου-Κρίστενσεν (επιμέλεια), Φίλτατε... Γεώργιος Α' , Εκδ.Ερμής, Αθήνα 2006
  • Walter Christmas, "Η ζωή του Βασιλιά Γεωργίου των Ελληνων", Εκδόσεις Στέμμα, Αθήνα 2018.

ΞένηΕπεξεργασία

  • John Campbell et Philip Sherrard, Modern Greece, Ernest Benn, Londres, 1968. ISBN 0-510-37951-6.
  • Walter Christmas, King George of Greece, Adamant Media Corporation, Londres, 2001. ISBN 1-4021-7527-2.
  • Richard Clogg, A Short History of Modern Greece, University Press, Cambridge, 1979. ISBN 0-521-32837-3.
  • Edward S. Forster, A Short History of Modern Greece 1821-1956, 3rd edition, Methuen and Co, Londres, 1958.
  • Michel de Grèce et Henri d'Orléans, Mon album de famille, Perrin, Paris, 1996. ISBN 2-262-01237-7.
  • John Van der Kiste, Kings of the Hellenes, Sutton Publishing, 1994.
  • Michael LLewellyn Smith, Olympics in Athens. 1896., Profile Books, Londres, 2004. ISBN 1-86197-342-X.
  • Marc Terrades, Le Drame de l'hellénisme. Ion Dragoumis (1878-920) et la question nationale en Grèce au début du XXe siècle, L'Harmattan, coll. « Études grecques », 2005 ISBN 2-7475-7788-0.
  • Apostolos Vacalopoulos, Histoire de la Grèce moderne., Horvath, 1975. ISBN 2-7171-0057-1.
  • C.M. Woodhouse, The Story of Modern Greece, Faber and Faber, Londres, 1968. ISBN 0-571-19794-9.

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Όθων Α΄
Βασιλεύς των Ελλήνων
1863-1913
Διάδοχος
Κωνσταντίνος Α΄