Γιώργος Νάζος

Έλληνας καθηγητής μουσικής
(Ανακατεύθυνση από Γεώργιος Νάζος)

Ο Γιώργος Νάζος (1862 – 1934) ήταν Έλληνας καθηγητής μουσικής και διευθυντής του Ωδείου Αθηνών. Καταγόταν από μια γνωστή οικογένεια της Τήνου. Αναγνωρίστηκε για το μουσικό ταλέντο του σε νεαρή ηλικία. Το 1881 μετέβη στο Μόναχο της Γερμανίας για να σπουδάσει πιάνο και ανώτερη μουσική θεωρία, επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1886.

Γεώργιος Νάζος
Portrait of Georgios Nazos by Nikolaos Gyzis.jpg
Πορτρέτο του Γεώργιου Νάζου από τον Νικόλαο Γύζη το 1880
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γεώργιος Νάζος (Ελληνικά)
Γέννηση1862
Θάνατος24  Δεκεμβρίου 1934
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΕλληνικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
ΣπουδέςΑνώτατη Ακαδημία Μουσικής και Θεάτρου του Μονάχου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμουσικός παιδαγωγός
ΕργοδότηςΩδείο Αθηνών[1]

ΚαριέραΕπεξεργασία

Το 1891, ο Νάζος διορίστηκε μουσικός διευθυντής του Ωδείου Αθηνών, την οποία αναδιοργάνωσε προσλαμβάνοντας ξένους εκπαιδευτές. Συγκεκριμένα, προχώρησε σε εκγερμανισμό του προγράμματος σπουδών, ίσως επηρεασμένος από τις σπουδές του στο Μόναχο. Εφάρμοσε προοδευτικές εκπαιδευτικές μεθόδους, η εφαρμογή των οποίων οδήγησε στην μαθητική ορχήστρα του ωδείου. Αυτή ήταν το πρώτο βήμα στην ίδρυση αυτού που έγινε η μετέπειτα Κρατική Ορχήστρα Αθηνών μετά την εθνικοποίηση. Επίσης, ίδρυσε (ή έπαιξε σημαντικό ρόλο) στην ίδρυση των τμημάτων δράματος, όπερας, Βυζαντινής μουσικής και στρατιωτικής μπάντας του ωδείου, ενώ συνέβαλλε στην θέσπιση της σχετικής νομοθεσίας για την μουσική εκπαίδευση. Ως καθηγητής δίδαξε πιάνο, φωνητική και μουσική θεωρία.

Στον τομέα του, ασχολήθηκε με την επιστημονική έρευνα και συνέλεξε ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια από την Πελοπόννησο και την Κρήτη. Αυτή η έρευνα δημοσιεύθηκε στην Αθήνα με τίτλο Πενήντα δημώδη άσματα Πελοποννήσου και Κρήτης.

Ο Νάζος ήταν αφοσιωμένος επαγγελματίας μουσικός. Η συμβολή του σε ωδεία, σχολές, ορχήστρες και θέατρα ήταν σημαντική. Μέσα από 30 χρόνια προσπάθειας, έθεσε τα θεμέλια της ελληνικής μουσικής παιδείας.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Κατοχιάνου Α., Τηλιακός Κ, Τσέλικας Ι. (2004). ). Εγκυκλοπαιδικό λεξικό της κλασικής μουσικής. Αθήνα, Δημοσιογραφικός οργανισμός Λαμπράκη.
  • Λεοτσάκος Γ. Σύγχρονη ελληνική μουσική: Το Ωδείο Αθηνών και η Ελληνική Σχολή. Ανακτήθηκε από τοhttp://www.musicportal.gr/greek_modern_music_athens_conservatoire
  • Λεοτσάκος Γ. (1999). Λύχνος υπό τον μόδιον.
  • Νάζος Γ. (1931). Η περισυλλογή των δημωδών ασμάτων. Μουσικά χρονικά. 3, 1-4.
  • Πάτσης, Κ. (1979). Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος 18, σελ. 228-229.
  • Πουρνάρα Ε., Μπουγάς Ν. (2001). Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, τόμος 44 σελ. 304.
  • Romanou K. (2009). Serbian & Greek Art Music – A Patch to Western Music History. Chicago, IL: The University of Chicago Press.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία