Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Γιώργος Κολοζώφ (1901 - 1938;) ήταν δικηγόρος, γραμματέας της ΟΚΝΕ και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Μετά την απόδραση του από τις φυλακές Συγγρού κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση, όπου τα ίχνη του χάθηκαν κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων (1936-38).

Γιώργος Κολοζώφ
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1901
Αλεξανδρούπολη
Θάνατος 1938
Μόσχα
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα δικηγόρος
πολιτικός

Πίνακας περιεχομένων

Νεανικά χρόνια - Ένταξη στο ΚΚΕΕπεξεργασία

Ο Γιώργος Κολοζώφ (με καταγωγή από την Ραιδεστό Ανατολικής Θράκης) γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1901.[1] Φοίτησε σε δημοτικό σχολείο και Γυμνάσιο στην Αλεξανδρούπολη, ενώ παράλληλα ήταν μέλος του παραρτήματος προσκόπων της πόλης. Ήταν ορφανός από πατέρα και προς το τέλος των γυμνασιακών του χρόνων μετακόμισε με την οικογένειά του στη Δράμα, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο Δράμας, ενώ, παράλληλα εργαζόταν σε φαρμακείο.[2] Στην Αθήνα ήλθε για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ και το 1927 έγινε γραμματέας της.[3] Αντικατέστησε στη θέση του γραμματέα της ΚΕ της ΟΚΝΕ τον Νίκο Ζαχαριάδη. Παράλληλα αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή και έγινε δικηγόρος. Σύμφωνα με τον τότε γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, Ελευθέριο Σταυρίδη, "ο Κολοζώφ ήταν μορφωμένος, μελετηρός, δραστήριος, εχέμυθος, πείσμων και φανατικός κομμουνιστής".[2] Ο Κολοζώφ ήταν παντρεμένος με τη Δόμνα Παπάζογλου, μέλος του ΚΚΕ.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πάγκαλου τον Αύγουστο του 1925 ο Κολοζώφ μαζί με άλλα μέλη του ΚΚΕ θα συλληφθούν για το "Μακεδονικό" και θα παραπεμφθούν σε δίκη. Η δίκη των "αυτονομιστών" διακόπηκε λόγω της διεθνούς κατακραυγής και συνεχίστηκε τον Φεβρουάριο του 1926. Ενώ οι κατηγορούμενοι θα αθωωθούν από το στρατοδικείο, ο Κολοζώφ θα εκτοπιστεί στη Φολέγανδρο μαζί με άλλους κομμουνιστές (Πουλιόπουλος, Ζέβγος, Νίκολης, Οικονομίδης, Καρασκόγιας κ.α). Θα αφεθούν όλοι ελεύθεροι με την πτώση της δικτατορίας, στις 22 Αυγούστου 1926.[4]

Το κομματικό του ψευδώνυμο ήταν "Λεωνίδας".

Στην ηγεσία του ΚΚΕΕπεξεργασία

Στο 3ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ[5] τον Μάρτιο του 1927, ο Κολοζώφ συντάχθηκε με την ομάδα του Ανδρόνικου Χαϊτά που ήρθε σε σφοδρή αντιπαράθεση με την ομάδα των τροτσκιστών του Παντελή Πουλιόπουλου. Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη-Κολοζώφ (αποκαλούμενη και Σταλινική) θα επικρατήσει στο συνέδριο αυτό και με τη συναίνεση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (ΚΔ) θα αναλάβει την ηγεσία του ΚΚΕ. Μετά τη διαγραφή των Τροτσκιστών από το ΚΚΕ τον Σεπτέμβριο του 1927, ο Κολοζώφ μαζί με την ηγετική ομάδα του Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Ανδρόνικου Χαϊτά θα ευθυγραμμιστούν πλήρως με τις κατευθυντήριες γραμμές της ΚΔ, την καθοδήγηση της οποίας είχαν αναλάβει οι Στάλιν-Μπουχάριν. Μετά την ΟΚΝΕ ο Κολοζώφ έγινε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Στο 4ο Τακτικό Συνέδριο του ΚΚΕ[6] τον Δεκέμβριο του 1928, εκλέχθηκε μέλος της ΚΕ του κόμματος.

Την περίοδο 1929-31 στο ΚΚΕ είχε ξεσπάσει η λεγόμενη φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές.[7] Ο Κολοζώφ συντάχθηκε με την ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη που ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την ομάδα των Σιάντου-Θέου. Τον Ιανουάριο του 1931 ο Κολοζώφ μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ (Χαϊτάς, Ευτυχιάδης, Ασίκης, Παπαρήγας) συνελήφθηκαν από την αστική κυβέρνηση του Ελ. Βενιζέλου, καταδικάστηκαν με τον Ιδιώνυμο νόμο του 1929 και φυλακίστηκαν στις φυλακές Συγγρού.[8]

Απόδραση από τις φυλακές Συγγρού και φυγή στη Σοβιετική ΈνωσηΕπεξεργασία

Τον Απρίλιο του 1931 απέδρασαν από τις φυλακές Συγγρού οκτώ στελέχη του ΚΚΕ μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ.[9] Οι οκτώ που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Περικλής Καρασκόγιας, Μάρκος Μαρκοβίτης, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς.[10] Οι εννιά δραπέτες μαζί με τον Γιώργο Κολοζώφ και άλλους φυγόδικους μέλη του ΚΚΕ θα καταφύγουν με ρώσικο καράβι στη Σοβιετική Ένωση.

Τον Μάρτιο του 1931 ο Νίκος Ζαχαριάδης από τη Μόσχα, με εντολή της ΚΔ, ζήτησε από τον Γιάννη Ιωαννίδη να συντάξει λίστα με τα άτομα που συμμετείχαν στην φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές. Ο Ιωαννίδης συνέταξε μια λίστα με 38 άτομα που κλήθηκαν και πήγαν στη Μόσχα για να λογοδοτήσουν, ανάμεσα σε αυτούς και οι 9 δραπέτες των φυλακών Συγγρού. Εκεί όλοι προέβησαν σε αυστηρή αυτοκριτική και μόνο δύο, ο Γιώργης Σιάντος και ο Κώστας Θέος επέστρεψαν μετά από τρεις μήνες στην Ελλάδα, αφού υποσχέθηκαν υποταγή στη νέα ηγεσία που διόρισε η ΚΔ στο κόμμα, με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη, το Νοέμβριο του 1931. Οι υπόλοιποι παρέμειναν στη Σοβιετική Ένωση για αρκετό χρονικό διάστημα πριν επιστρέψουν οι περισσότεροι φοίτησαν σε κομματικά ιδρύματα (KYTV, KUNMZ) και κάποιοι, παρά τη θέλησή τους, δεν επέστρεψαν ποτέ.

Η ζωή στη Σοβιετική Ένωση και το τέλος τουΕπεξεργασία

Ο Κολοζώφ στη Σοβιετική Ένωση φοίτησε στο ΚΟΥΤΒ.[11] Το 1935 με απόφαση του μπολσεβίκικου κόμματος ΠΚΚ (μπ.) οι έλληνες που φοιτούσαν στα διάφορα κομματικά ιδρύματα και ζούσαν στη Μόσχα στάλθηκαν στη νότια Ρωσία για να αναλάβουν την καθοδήγηση της ελληνικής κοινότητας που ζούσε εκεί.[12] Ο Κολοζώφ έγινε δάσκαλος σε ελληνικό σχολείο στο Νοβοροσίσκ και είχε την επιμέλεια της έκδοσης στα ελληνικά του περιοδικού «Κομουνιστής» για την εκεί ελληνική κοινότητα.[13] Η γυναίκα του Δόμνα Παπάζογλου παντρεύτηκε το 1932 τον Γιάννη Ιωαννίδη ανερχόμενο ηγετικό στέλεχος του κόμματος. Η τύχη του Γιώργου Κολοζώφ παρέμεινε άγνωστη τα επόμενα χρόνια. Πιθανώς έπεσε θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων στη Σοβιετική Ένωση την περίοδο 1936-38,[14] με πιο πιθανή ημερομηνία θανάτου τον Μάρτιο του 1938[15], αλλά, επίσημα στοιχεία ακόμη μέχρι και σήμερα δεν έχουν βρεθεί.

Η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της προσωπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση. Ανάμεσά τους ήταν και ο Γιώργος Κολοζώφ.[16]

ΠηγέςΕπεξεργασία

  1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
  2. Κώστας Γκριτζώνας "Κόκκινοι δραπέτες 1920-1944", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985
  3. Άγγελος Ελεφάντης "Η επαγγελία της αδύνατης επανάστασης", Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1976
  4. Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017
  5. Ελευθέριος Σταυρίδης "Τα παρασκήνια του ΚΚΕ", Εκδόσεις Σύγχρονη Σκέψις, Αθήνα 1953
  6. Χρήστος Ν. Τσιντζιλώνης "ΟΚΝΕ 1922-1943", Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. https://istorika-ntokoumenta.blogspot.com/2018/11/blog-post_22.html
  2. 2,0 2,1 Ελ. Σταυρίδης (1953), σελ. 194
  3. Χρ. Τσιντζιλώνης (1989)
  4. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τόμος Α' (2012), σελ.167-169
  5. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος (2012), σελ. 185-189
  6. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος (2012), σελ. 192-197
  7. Ελεφάντης (1976), σελ. 113-114
  8. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος (2012), σελ. 224
  9. Ριζοσπάστης της 16ης Απρίλη 1931
  10. Γκριτζώνας (1985), σελ. 21-22
  11. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 137
  12. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 165
  13. Ελ. Σταυρίδης (1953), σελ. 468
  14. ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ
  15. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 231
  16. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=366923