Άνοιγμα κυρίου μενού

Γιώργος Φούντας

Έλληνας ηθοποιός

Ο Γιώργος Φούντας (3 Ιουνίου 1924 - 28 Νοεμβρίου 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, θεάτρου και της τηλεόρασης, γνωστός κυρίως για τον ρόλο του στην ταινία Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη.[1] Συμμετείχε σε πολλές ακόμη διακεκριμένες ταινίες των δεκαετιών του 1950 και 1960, μεταξύ των οποίων οι Μαγική Πόλη (1954), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956), Ποτέ την Κυριακή (1960) και Τα Κόκκινα Φανάρια (1963), ενώ εμφανίστηκε και στις ξένες παραγωγές Αμέρικα, Αμέρικα (1963) και Αλέξης Ζορμπάς (1964). Η σημαντικότερη στιγμή του στην τηλεόραση είναι ο ρόλος του στην σειρά Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (1975-1976).

Γιώργος Φούντας
Γιώργος Φούντας.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση3  Ιουνίου 1924
Μαυρολιθάρι Φωκίδας
Θάνατος28  Νοεμβρίου 2010
Αθήνα
Αιτία θανάτουΝόσος Αλτσχάιμερ
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςΠρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
ΣπουδέςΔραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός ταινιών (από 1944)
ποδοσφαιριστής
ηθοποιός θεάτρου (από 1951)

ΒιογραφικόΕπεξεργασία

Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Φωκίδας,[2] Πατέρας του ο Ευθύμιος Φούντας (Καμαράκης) και μητέρα του η Αγγελική το γένος Καδδά σε μια οικογένεια με πέντε αδέρφια τον Παναγιώτη την Μαργαρίτα την Ευφρωσύνη την Λουκία και τον Σωτήρη.[1] Ενώ ήταν ακόμη μικρός, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη Ριζούπολη. Τελειώνοντας το Δημοτικό, άρχισε να εργάζεται στο γαλατάδικο του πατέρα του στου Ψυρρή.[3]

Το 1944, ο Φούντας εμφανίστηκε στην ταινία Χειροκροτήματα του Γιώργου Τζαβέλλα, που θεωρείται η σημαντικότερη ταινία που γυρίστηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής.[4] Στη συνέχεια, σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Αιμίλιο Βεάκη,[2] ενώ παράλληλα ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο, ως παίκτης της ΑΕΚ. Στο θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην παράσταση Νυφιάτικο τραγούδι του Νότη Περγιάλη.[3]

Σταδιακά, άρχισε να εμφανίζεται όλο και περισσότερο σε κινηματογραφικές ταινίες, όπως η Καταδρομή στο Αιγαίο (1946) του Μ. Καραγάτση και Νεκρή πολιτεία (1951) του Φρίξου Ηλιάδη. Το 1954 πρωταγωνίστησε στην πρώτη ταινία του Νίκου Κούνδουρου, Μαγική πόλη, μέσω της οποίας έγινε ευρύτερα γνωστός.[3]

Το 1955, ο Φούντας εμφανίστηκε στη Στέλλα, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Κακογιάννη. Στην ταινία αυτή περιέχεται μια από τις πλέον εμβληματικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου, κατά την οποία ακούγεται η ατάκα «Φύγε Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!». Η Στέλλα προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση σε διεθνές επίπεδο, ιδιαίτερα για την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη, και προτάθηκε για το Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών και βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.[5] Ο Φούντας ξανασυνεργάστηκε με τον Κακογιάννη λίγο αργότερα, για το Κορίτσι με τα μαύρα (1956).

Την περίοδο 1960-1964, ο Φούντας εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες που έτυχαν διεθνούς προβολής. Το 1960 συμμετείχε στο Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζυλ Ντασέν, πλάι και πάλι στη Μερκούρη. Το 1963 έπαιξε σε δύο ταινίες που συμμετείχαν στα 36α Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η μία ήταν τα Κόκκινα φανάρια (1963), σε σκηνοθεσία του Βασίλη Γεωργιάδη, η οποία θεωρείται μία από τις χαρακτηριστικότερες ερμηνείες του Φούντα,[6] και άλλη το Αμέρικα, Αμέρικα του Ελία Καζάν. Το 1964, ο Φούντας συνεργάστηκε ξανά με τον Κακογιάννη, για το βραβευμένο Αλέξης Ζορμπάς.

Επόμενες σημαντικές στιγμές του Φούντα ήταν οι Με τη λάμψη στα μάτια (1966) και Πυρετός στην άσφαλτο (1967), των Πάνου Γλυκοφρύδη και Ντίνου Δημόπουλου αντίστοιχα. Για τις ερμηνείες του στις ταινίες αυτές, τιμήθηκε με Βραβεία Α' Ανδρικού Ρόλου στο έβδομο και όγδοο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.[7][8]

Από το 1970 και έπειτα, η παρουσία του Γιώργου Φούντα στον κινηματογράφο άρχισε να μειώνεται. Το 1973 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση, για τη σειρά Κατοχή, που προβαλλόταν στην ΥΕΝΕΔ. Δύο χρόνια αργότερα, έλαβε βασικό ρόλο στη σειρά Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται. Η τελευταία του ταινία ήταν το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ της Βίκυ Πεζίρη, Οι λεβέντες της θάλασσας (1997).

Προσωπική ζωήΕπεξεργασία

Ο Γιώργος Φούντας ήταν παντρεμένος με τη χορεύτρια Χρυσούλα Ζώκα από το 1954, με την οποία απέκτησε έναν γιο.[1]

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Φούντας έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ.[6] Πέθανε στις 28 Νοεμβρίου 2010 και ετάφη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.[2]

ΦιλμογραφίαΕπεξεργασία

ΚινηματογράφοςΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος
1944 Χειροκροτήματα
1946 Καταδρομή στο Αιγαίο
1951 Νεκρή πολιτεία
1952 Η μαύρη γη
1954 Ανοιχτή θάλασσα

Ο άνεμος του μίσους

Γυναίκες δίχως άντρες

Το κορίτσι της γειτονιάς

Μαγική πόλη

1955 Στέλλα

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

1956 Οι άσσοι του γηπέδου

Το κορίτσι με τα μαύρα

1957 Η λίμνη των πόθων
1958 Γαλήνη

Γερακίνα

Μόνο για μια νύχτα

1959 Η ζαβολιάρα
1960 Αν ήξερες παιδί μου

Αντίο ζωή

Η αυγή του θριάμβου Λύτρωσέ με αγάπη μου

Πόθοι στα στάχυα

Ποτέ την Κυριακή

1961 Η κατάρα της μάνας
1962 Η μεγάλη θυσία

Πολιορκία Προδομένη αγάπη

1963 Ζήλεια

Το κάθαρμα

Τα κόκκινα φανάρια

Αμέρικα, Αμέρικα

1964 Κραυγή

Ανεμοστρόβιλος

Το κορίτσι της Κυριακής

Ο κράχτης

Αλέξης Ζορμπάς

1965 Επαναστάτης
1966 Ο ψαρόγιαννος

Οι στιγματισμένοι

Με τη λάμψη στα μάτια

1967 Τρούμπα '67

Πυρετός στην άσφαλτο

1968 Πολύ αργά για δάκρυα
1969 Ο πρόσφυγας

Ο αντάρτης του βάλτου

Η λεωφόρος της προδοσίας

1970 Ο μεγάλος ένοχος
1980 Έξοδος Κινδύνου
1981 17 σφαίρες για έναν άγγελο
1986 Το κορίτσι της Μάνης
1997 Λεβέντες της θάλασσας

ΤηλεόρασηΕπεξεργασία

Έτος Τίτλος
1973-1974 Κατοχή
1975-1976 Ο Χριστός ξανασταυρώνεται
1976-1977 Γαλήνη
1978 Έξοδος κινδύνου
1982 Η κούρσα του θανάτου
1985 Στον αργαλειό του φεγγαριού
1993 Γόβα στιλέτο

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Vrasidas Karalis (2012). A History of Greek Cinema. New York, NY: Continuum. ISBN 9781441180902.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Μποσκοΐτης, Αντώνης (28 Νοεμβρίου 2017). «Γιώργος Φούντας, το ευθύ και άγριο παλληκάρι του ελληνικού σινεμά». LiFO. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Πέθανε ο Γιώργος Φούντας». Τα Νέα. 28 Νοεμβρίου 2010. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019. 
  3. 3,0 3,1 3,2 «Γιώργος Φούντας». Σαν Σήμερα. Ανακτήθηκε στις 1 Μαρτίου 2019. 
  4. Karalis (2012), σελ. 36.
  5. Karalis (2012), σελ. 187.
  6. 6,0 6,1 Ζουμπουλάκης, Γιάννης (28 Νοεμβρίου 2010). «Πέθανε ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας». Το Βήμα Online. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2019. 
  7. «7ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου». www.filmfestival.gr. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2019. 
  8. «8ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου». www.filmfestival.gr. Ανακτήθηκε στις 2 Μαρτίου 2019. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία