Γκαλίνα Βισνέφσκαγια

Ρωσίδα σοπράνο

Η Γκαλίνα Πάβλοβνα Βισνέβσκαγια (Ρωσικά: Гали́на Па́вловна Вишнесвская, 25 Οκτωβρίου 1926 - 11 Δεκεμβρίου 2012) ήταν Ρωσίδα υψίφωνος.

Γκαλίνα Πάβλοβνα Βισνέβσκαγια
Galina Vishnevskaya.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Галина Павловна Вишневская (Ρωσικά)
Γέννηση25  Οκτωβρίου 1926[1][2][3][4][5][6][7][8]
Αγία Πετρούπολη[9]
Θάνατος11  Δεκεμβρίου 2012[1][3][4][5][6][7][8]
Μόσχα[10]
Τόπος ταφήςΚοιμητήριο Νοβοντέβιτσι
Χώρα πολιτογράφησηςΈνωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Ρωσία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά
ΣπουδέςΩδείο της Μόσχας
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταηθοποιός
τραγουδίστρια
τραγουδίστρια όπερας
μουσικός παιδαγωγός
βιογράφος
ημερολογιογράφος[11]
θεατρική παραγωγός
διευθυντής όπερας
Περίοδος ακμής1944
Οικογένεια
ΣύζυγοςΜστισλάβ Ροστροπόβιτς
ΤέκναElena Rostropovich
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχεςΑνατολικό Μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΤαξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής
Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ
Τάγμα του Λένιν
Αξιωματικός των Τεχνών και των Γραμμάτων
Αναμνηστικό μετάλλιο για την επέτειο των 300 χρόνων της Αγίας Πετρούπολης
Τάγμα Διακεκριμένων Υπηρεσιών προς την Πατρίδα, Α΄ Τάξη
Τάγμα Διακεκριμένων Υπηρεσιών προς την Πατρίδα, Β΄ Τάξη
Τάγμα Διακεκριμένων Υπηρεσιών προς την Πατρίδα, Γ΄ Τάξη
Τάγμα Διακεκριμένων Υπηρεσιών προς την Πατρίδα, Δ΄ Τάξη
Μετάλλιο «Για την υπεράσπιση του Λένινγκραντ»
μετάλλιο "Βετεράνος της εργασίας"
Μετάλλιο "Για ηρωική εργασία στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945"
Μετάλλιο «Για την επέτειο των 60 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»
Μετάλλιο «Για την επέτειο των 50 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»
Μετάλλιο «Για την επέτειο των 65 χρόνων της Νίκης στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο 1941-1945»
Μετάλιο για την 850η επέτειο της Μόσχας
Καλλιτέχνης του λαού της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας
Τιμημένος Καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοβιετικής Δημοκρατίας
αναμνηστικό μετάλλιο για την 100ή επέτειο από τη γέννηση του Βλαντίμιρ Ιλίτς Λένιν
μετάλλιο για την 250η επέτειο του Λένινγκραντ
d:Q80796649
επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου Μπράνταϊς
Government Prize of the Russian Federation
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Για την εξαιρετική συμβολή της στη μουσική και τα πολλά χρόνια γόνιμης δημιουργικής δραστηριότητας, το 1966 της απονεμήθηκε το βραβείο Καλλιτέχνης του λαού της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και πολλά άλλα βραβεία.[12]

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Η Βισνέβσκαγια γεννήθηκε στο Λένινγκραντ. Άρχισε την καλλιτεχνική της καριέρα το 1944 τραγουδώντας οπερέτα. Μετά από ένα χρόνο σπουδές με τη Βέρα Νικολάιεβνα Γκαρίνα, κέρδισε έναν διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε από το Θέατρο Μπολσόι στη Μόσχα (με ένα τραγούδι του Ραχμάνινοφ και την άρια του Βέρντι O patria mia από την όπερα Αΐντα) το 1952. Την επόμενη χρονιά, έγινε μέλος του θεάτρου Μπολσόι.

Στις 24 Μαρτίου 1957, έκανε το ντεμπούτο της στην Εθνική Όπερα της Φινλανδίας στην όπερα Ευγένιος Ονέγκιν του Τσαϊκόφσκι. Στις 9 Μαΐου 1960, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Εθνικό Θέατρο του Σεράγεβο, ως Αΐντα. Το 1961, εμφανίστηκε στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης και τον επόμενο χρόνο στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου με τον ίδιο ρόλο. [13] Έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη Σκάλα του Μιλάνου το 1964, στην όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι Τουραντό, με την Μπίργκιτ Νίλσον και τον Φράνκο Κορέλι.

Εκτός από τους ρόλους στο ρωσικό ρεπερτόριο, η Βισνέβσκαγια τραγούδησε επίσης ρόλους όπως οι Βιολέτα στην Τραβιάτα, Τόσκα, Τσο-Τσο-Σαν, Λεονόρα και Τσερουμπίνο στους Γάμους του Φίγκαρο.[14]

Ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν έγραψε τον ρόλο της σοπράνο στο Πολεμικό ρέκβιεμ (ολοκληρώθηκε το 1962) ειδικά για αυτήν, αν και η ΕΣΣΔ δεν της έδωσε την άδεια να ταξιδέψει στον Καθεδρικό Ναό του Κόβεντρι για την παράσταση της πρεμιέρας. Της επετράπη τελικά να φύγει για να κάνει την πρώτη ηχογράφηση του έργου.

 
Η Γκαλίνα Βισνέβσκαγια με τον σύζυγό Μστισλάβ Ροστροπόβιτς

Η Βισνέβσκαγια παντρεύτηκε τον βιολοντσελίστα Μστισλάβ Ροστροπόβιτς από το 1955 μέχρι το θάνατό του το 2007 και εμφανίζονταν μαζί τακτικά (αυτός στο πιάνο ή στο βάθρο). Τόσο αυτή όσο και ο Ροστρόποβιτς ήταν φίλοι του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, και συχνά συνεργάστηκαν. Σύμφωνα με τον Άγγλο ιστορικό Ρόμπερτ Κονκουέστ, [15]ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν έμεινε στη ντάτσα τους γύρω στο 1968 και εκεί έγραψε μεγάλο μέρος του έργου του Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. [16]

Το 1974, το ζευγάρι ζήτησε παρατεταμένη άδεια από τη σοβιετική κυβέρνηση και έφυγε από τη Σοβιετική Ένωση. Τελικά εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Παρίσι. Το 1982, η σοπράνο έκανε την τελευταία εμφάνισή της στη σκηνή της όπερας, στο Παρίσι, ως Τατιάνα στην όπερα Ευγένιος Ονέγκιν του Τσαϊκόφσκι. Το 1987 σκηνοθέτησε το ιστορικό μελόδραμα του Κόρσακοφ Η αρραβωνιαστικιά του τσάρου στην Ουάσιγκτον. Το 1984, η Βισνέβσκαγια δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της, Γκαλίνα: Μια ρωσική ιστορία που μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες [17]και το 2002, άνοιξε το δικό της θέατρο όπερας στη Μόσχα, την Όπερα Γκαλίνα Βισνέβσκαγια.

Το 2006, εμφανίστηκε στο ντοκιμαντέρ του Αλεξάντερ Σοκούροφ Ελεγεία μιας ζωής: Ροστρόποβιτς, Βισνέβσκαγια. [18]Το 2007, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Αλεξάνδρα, παίζοντας το ρόλο μιας γιαγιάς που έρχεται να δει τον εγγονό της κατά τον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2007.

Στις 11 Δεκεμβρίου 2012, η Γκαλίνα Βισνέβσκαγια πέθανε σε ηλικία 86 ετών στη Μόσχα. Παντρεύτηκε τρεις φορές. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον Γκεόργκι Βισνέβσκι, ναυτικό, του οποίου το όνομα διατήρησε και μετά το διαζύγιο τους. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον βιολιστή και διευθυντή της Όπερας του Λένινγκραντ, Μαρκ Ρούμπιν, που επίσης διετέλεσε μάνατζέρ της. Από τον δεύτερο γάμο της, που διήρκεσε 10 χρόνια, απέκτησε έναν γιο, ο οποίος πέθανε σε ηλικία 2 μηνών. Από τον γάμο της με τον Μστισλάβ Ροστροπόβιτς απέκτησε δύο κόρες, την Όλγα και την Έλενα Ροστροπόβιτς.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11928187c. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. 4,0 4,1 4,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Galina-Vishnevskaya. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) SNAC. w6p67psb. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 6,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 102037112. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  7. 7,0 7,1 7,2 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000011664. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 8,2 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. wischnewskaja-galina-pawlowna. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  10. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  11. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  12. . «imdb.com/name/GalinaVishnevskayaAwards». 
  13. . «youtube.com/watch/GalinaVishnevskaya sings Aida». 
  14. . «babelio.com/auteur/Galina-Vichnevskaia». 
  15. Grimes, William (4 August 2015). "Robert Conquest, Historian Who Documented Soviet Horrors, Dies at 98". The New York Times.
  16. . «sansimera.gr/Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». 
  17. . «artcorusse.org/deces-de-galina-pavlovna-vichnevskaia-veuve-de-rostropovitche/». 
  18. . «senscritique.com/film/Elegie_de_la_vie_Rostropovitch_Vichnevskaia».