Άνοιγμα κυρίου μενού

Η Μαρία Γκλόρια Μακαπαγκάλ Αρόγιο (Maria Gloria Macapagal-Arroyo, 5 Απριλίου 1947) είναι πολιτικός από τις Φιλιππίνες, που χρημάτισε πρόεδρος της χώρας από το 2001 ως τις 20 Ιουνίου 2010. Είναι η δεύτερη γυναίκα που ανέλαβε αρχηγός κράτους της χώρας, μετά την Κορασόν Ακίνο.

Γκλόρια Αρόγιο
Gloria Macapagal Arroyo WEF 2009-crop.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Gloria Macapagal-Arroyo (Αγγλικά)
Γέννηση5  Απριλίου 1947[1]
Σαν Χουάν
Χώρα πολιτογράφησηςΦιλιππίνες
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙσπανικά
ΣπουδέςEdmund A. Walsh School of Foreign Service
Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν
Ateneo de Manila University
Πανεπιστήμιο των Φιλιππίνων
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταοικονομολόγος
πολιτικός
καθηγήτρια πανεπιστημίου
ΕργοδότηςAteneo de Manila University
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαLakas Kampi CMD
Οικογένεια
ΣύζυγοςJose Miguel Arroyo (από 1968)
ΤέκναMikey Arroyo
Diosdado Macapagal–Arroyo
ΓονείςΝτιοσντάντο Μακαπαγκάλ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΠρόεδρος των Φιλιππίνων (2001–2010)
Αντιπρόεδρος των Φιλιππίνων (1998–2001)
Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Φιλιππίνων (από 2010)
μέλος της Γερουσίας των Φιλιππίνων (1992–1998)
Γραμματέας Εθνικής Άμυνας των Φιλιππίνων (2006–2007)
Secretary of Social Welfare and Development (1998–2000)
Επίτροπος της Διεθνούς Επιτροπής κατά της Θανατικής Ποινής
Γραμματέας Εθνικής Άμυνας των Φιλιππίνων (Σεπτεμβρίου 2003 – Οκτωβρίου 2003)
Deputy Speakers of the House of Representatives of the Philippines (2016–2017)
Βραβεύσειςκολάρο του Τάγματος της Ισαβέλλας της Καθολικής
Τάγμα του Αστέρα της Ρουμανίας
Προ Εκκλέσια ετ Ποντίφιτσε
Grand Cordon of the Supreme Order of the Chrysanthemum
επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστήμιου Τσινγκχουά (2001)[2]
Ιστοσελίδα
Υπογραφή
Arroyo Signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Πίνακας περιεχομένων

Πρώτα χρόνια και εκπαίδευσηΕπεξεργασία

Γεννήθηκε ως Maria Gloria Macaraeg Macapagal στη Λουμπάο της Παμπάνγκα στις 5 Απριλίου του 1947[3]. Κόρη του 9ου Προέδρου της χώρας, Ντιοσδάδο Μακαπαγκάλ, σπούδασε Οικονομικά στις Φιλιππίνες και στις ΗΠΑ[4]. Παντρεύτηκε το 1968 τον Χοσέ Μιγκέλ Αρόγιο (Jose Miguel Arroyo) (1946-), με τον οποίο απέκτησε 3 παιδιά. Το 1978 έκανε Μάστερ στο πανεπιστήμιο της Ατενέο ντε Μανίλα και έπειτα διδακτορικό στις Οικονομικές επιστήμες από το πανεπιστήμιο των Φιλιππίνων, το 1985[5] .

Κάθοδος στην πολιτικήΕπεξεργασία

Δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια ως το 1987 και αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική το 1992, χρονιά κατά την οποία εκλέγεται στη Γερουσία για τριετή θητεία, όπως και το 1995. Ήδη το 1989 διορίστηκε υφυπουργός εμπορίου. Το 1998 γίνεται αντιπρόεδρος [6]στην κυβέρνηση του Τζόζεφ Εστράδα. Η θητεία της ως αντιπροέδρου ξεκίνησε στις 30 Ιουνίου του 1998. Η Αρόγιο είναι η πρώτη γυναίκα και η μοναδική ως σήμερα που έγινε αντιπρόεδρος στις Φιλιππίνες. Το 2001 ο Πρόεδρος κηρύσσεται έκπτωτος από τη Γερουσία, έπειτα από λαϊκή εξέγερση[7] και σκάνδαλο (κατηγορούνταν για διαφθορά).

Άνοδος στην εξουσίαΕπεξεργασία

Στις 20 Ιανουαρίου 2001, ημέρα απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τον Εστράδα, ο Στρατός προσέφερε την υποστήριξή του στην Αρόγιο[8]. Την ίδια μέρα η Αρόγιο ορκίστηκε Πρόεδρος, ενώ ο Εστράδα αμφισβήτησε τις εξουσίες της[9]. Λίγους μήνες μετά ο προκάτοχός της συνελήφθη. Υποστηρικτές του Εστράδα προέβησαν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας το Μάιο του 2001 και επεχείρησαν να καταλάβουν το προεδρικό μέγαρο,με σκοπό να εξαναγκάσουν σε παραίτηση την Αρόγιο.[10] Τέσσερα άτομα πέθαναν και 100 τραυματίστηκαν στις συγκρούσεις ανάμεσα στους ταραχοποιούς και στις δυνάμεις ασφαλείας.[10][11] Η πρόεδρος κήρυξε τη Μανίλα σε κατάσταση πολιορκίας και διατάχθηκε η σύλληψη των ηγετών της αντιπολίτευσης, οι οποίοι ήταν οι πρωταίτιοι των ταραχών και κατηγορήθηκαν για συνωμοσία με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης.[10] Έπειτα από μία εβδομάδα άρθηκε η κατάσταση πολιορκίας.[11] Στις ενδιάμεσες βουλευτικές εκλογές του 2001 κέρδισαν οι φιλοκυβερνητικοί υποψήφιοι.

Ανταρσία 2003Επεξεργασία

Στις 27 Ιουλίου του 2003, η Αρόγιο απειλήθηκε από ανταρσία στο στρατό, αλλά με τηλεοπτικό της μήνυμα «έβαλε στη θέση τους» τα πράγματα. Οι 321 ένοπλοι στασιαστές, αυτοαποκαλούμενοι "Bagong Katipuneros"[12] Τελικά οι στασιαστές παραδόθηκαν και ένας συνεργάτης του Εστράδα συνελήφθη ως υπαίτιος για την απόπειρα πραξικοπήματος.


Επανεκλογή 2004Επεξεργασία

Στις 10 Μαΐου του 2004 η Αρόγιο επανεξελέγη Πρόεδρος, καθώς κέρδισε άνετη νίκη στις εκλογές, με αντίπαλο τον πρώην κινηματογραφικό αστέρα Φερνάντο Πόε Τζούνιορ[13]. Ορκίστηκε στις 30 Ιουνίου 2004, στο νησί Cebu, και ήταν η πρώτη Πρόεδρος που ορκίστηκε στο μέρος αυτό. Η εκλογική της νίκη αμφισβητήθηκε[14][15] .

Απόπειρες πραξικοπήματοςΕπεξεργασία

Στις 24 Φεβρουαρίου 2006, έγινε νέα απόπειρα πραξικοπήματος εναντίον της και η ίδια κήρυξε το στρατιωτικό νόμο[16]. Ακολούθησε ογκώδης διαδήλωση της αντιπολίτευσης, που διαλύθηκε βίαια από την αστυνομία. Παράλληλα, η κυβέρνηση επέβαλε περιορισμούς στον Τύπο και στα ΜΜΕ.[17] Στις 29 Νοεμβρίου του 2007 ομάδα στρατιωτικών, μεταξύ των οποίων 12 υπόδικοι για παλαιότερη πραξικοπηματική απόπειρα, κατέλαβαν κεντρικό ξενοδοχείο της Μανίλας στο Μακάτι ζητώντας την απομάκρυνση της Αρόγιο. Εν συνεχεία επιβλήθηκε απαγόρευση κυκλοφορίας τη νύχτα.[18] Η νέα εξέγερση τερματίστηκε με την επέμβαση του στρατού σχεδόν αναίμακτα, με απολογισμό 2 ελαφρά τραυματίες[19]. Λίγες ημέρες μετά την ανταρσία, το περιφερειακό δικαστήριο του Μακάτι απήλλαξε των κατηγοριών περί εξέγερσης όλους τους 14 μη στρατιωτικούς που ενεπλάκησαν στο περιστατικό και διέταξε την απελευθέρωσή τους.

Το 2010 την διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Μπενίνιο Ακίνο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Gloria-Macapagal-Arroyo. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. (Κινεζικά) Ministry of Education of the People's Republic of China. www.moe.gov.cn/s78/A22/xwb_left/moe_829/tnull_44386.html. Ανακτήθηκε στις 11  Απριλίου 2019.
  3. «Gloria Macapagal-Arroyo». Current Biography International Yearbook 2004. The H. W. Wilson Company. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2007. 
  4. «Gloria Arroyo, The Most Powerful Women». Forbes. 1 Νοεμβρίου 2005. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2007. 
  5. «President Gloria Macapagal-Arroyo Biography». Γραφείο Προέδρου. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2007. 
  6. «Results of the Past Presidential & Vice-Presidential Elections». The Philippine Presidency Project. Ανακτήθηκε στις 4 Ιουνίου 2007. 
  7. Bowring, Philip (22 Ιανουαρίου 2001). «Filipino Democracy Needs Stronger Institutions». International Herald Tribune website. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2009. 
  8. Estrada v. Arroyo (2001). «G.R. No. 146710-15». 
  9. «Ο Τζόζεφ Εστράντα αμφισβητεί τις εξουσίες της Αρόγιο και προσφεύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο». in.gr. 6 Φεβρουαρίου 2001. 
  10. 10,0 10,1 10,2 «'State of Rebellion' Declared After Siege at Manila Palace». New York Times. 
  11. 11,0 11,1 «After 'Disorder Has Subsided,' Philippines Lifts Its Emergency». New York Times. 
  12. Laurel, Herman T (22-02-2006). «Small setback...». The Daily Tribune. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28-09-2007. http://web.archive.org/web/20070928020715/http://www.tribune.net.ph/20060222/commentary/20060222com5.html. Ανακτήθηκε στις 10-08-2007. 
  13. «Νέα προεδρική θητεία για την Αρόγιο». Antenna. 24 Σεπτεμβρίου 2007. 
  14. Norman Bordadora (18 Αυγούστου 2006). «2 men claim cheating for Arroyo in '04 election». Philippine Daily Inquirer. Ανακτήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 2006. 
  15. Senate election results could mean tough time ahead Arroyo - INQUIRER.net, Philippine News for Filipinos
  16. Ελευθεροτυπία, Όρθια η Αρόγιο, 27 Φεβρουαρίου 2006.
  17. «Philippines». Annual report 2007. Reporters Without Borders. 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2007. Ανακτήθηκε στις 6 Απριλίου 2007. 
  18. «Hotel... πραξικόπημα». Ελευθεροτυπία. 30 Νοεμβρίου 2007. 
  19. «Το πραξικόπημα της... ρεσεψιόν». To Βήμα. 30 Νοεμβρίου 2007.