Ο Γουλιέλμος Δ΄, γαλλ. Guillaume IV (π. 1130 - 24 Οκτωβρίου 1168) αό τον Οίκο του Νεβέρ ήταν κόμης του Νεβέρ, του Ωσέρ & του Τοννέρ (1161-68).

Γουλιέλμος Δ΄ του Νεβέρ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Guillaume IV de Nevers (Γαλλικά)
Γέννηση1145
Θάνατος24  Οκτωβρίου 1168
Άκρα
Τόπος ταφήςΒηθλεέμ
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααριστοκράτης
Οικογένεια
ΣύζυγοςΕλεονώρα του Βερμαντουά
ΓονείςΓουλιέλμος Γ΄ του Νεβέρ
ΑδέλφιαΓκι ντε Νεβέρ
ΟικογένειαΟίκος του Νεβέρ
Ο θυρεός του κόμη του Νεβέρ.

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Γ΄ κόμη του Νεβέρ και της Ίντας του Σπόνχαϊμ, κόρης του Ένγκελμπερτ δούκα της Καρινθίας. Νεότερα αδέλφια του ήταν ο Γκυ, που τον διαδέχθηκε· ο Ρενώ, που συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία και απεβίωσε στην Άκρα το 1191· η Αδελαΐδα, που παντρεύτηκε τον Ρενώ Δ΄ κόμη του Ζουανύ και η Ερμενγάρδη, που αναφέρεται μόνο σε έγγραφα δωρεών της στη μονή Βενεδικτίνων του Μολέμ.

Ο θυρεός του είναι ο τωρινός θυρεός της πόλης Κλαμεσύ στο Νιέβρ.

Έγινε ιππότης το 1159, δύο έτη πριν το τέλος του πατέρα του. Αυτός και οι αδελφοί του ήταν αρκετά νέοι όταν απεβίωσε ο Γουλιέλμος Γ΄: το 1164 ο Γκυ αναφέρεται ως ανήλικος. Ο Γουλιέλμος Δ΄ διέμενε στον πύργο του Νεβέρ και του Κλαμεσύ. Η πιο κοντινή πόλη στο Κλαμεσύ είναι ανατολικά το Βεσελαί, εκείνη την εποχή σημείο συγκέντρωσης και αναχώρησης για τις Σταυροφορίες.

Σύμφωνα με την Καθολική Εγκυκλοπαίδεια το αββαείο του Βεζελαί ήταν συχνά σε σύγκρουση με τους κόμητες του Νεβέρ. Ο Γουλιέλμος Δ΄ έβαλε τον κοσμήτορα Λετάρ να πιέσει τους μοναχούς να φύγουν, εγκαταλείποντας το αββαείο. Το 1166 ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας κανόνισε τη συμφιλίωση του κόμη με τον ηγούμενο του Βεζελαί, Γκυγιώμ ντε Μελό. Την ημέρα των Θεοφανίων του 1167 ο βασιλιάς παρακολούθησε την εορτή της συμφιλίωσης. Για να εξιλεωθεί από το υποτιθέμενο κρίμα του εναντίον της Εκκλησίας, ο Γουλιέλμος Δ΄ ξεκίνησε για τα σταυροφορικά κράτη. Το 1168 ο Γουλιέλμος της Τύρου καταγράφει την άφιξη του κόμη στην Ιερουσαλήμ, όμως ο κόμης απεβίωσε σύντομα μετά και τάφηκε στη Βηθλεέμ.

Το 1168, πριν το τέλος του, υποσχέθηκε στον επίσκοπο της Βηθλεέμ, ότι αν η πόλη έπεφτε ποτέ στα χέρια των Μουσουλμάνων, θα τον περίμενε στο Κλαμενσύ. Το 1187 η Βηθλεέμ κατελήφθη από τον Σαλαντίν και ο επίσκοπός της -κατά την υπόσχεση του αποβιώσαντος κόμη- μετέβη στο Κλαμενσύ, όπου εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο του Παντενόρ. Ο επίσκοπος έμεινε εκεί ως τιτουλάριος (in partibus infidelium) επίσκοπος της Βηθλεέμ συνεχώς ως τη Γαλλική Επανάσταση (1789).

ΟικογένειαΕπεξεργασία

Νυμφεύτηκε το 1164 την Ελεονώρα των Καπετιδών, κόρη και κληρονόμο του Ραούλ Α΄ κόμη του Βερμαντουά. Δεν απέκτησαν απογόνους.

Για την Ελεονώρα ήταν ο 2ος γάμος και έκανε και 3ο γάμο, αλλά δεν απέκτησε τέκνα και κληροδότησε το Βερμαντουά στον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας, γιο του 2ου εξαδέλφου της Λουδοβίκου Ζ΄.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Hugonis Pictavini Libro de Libertate Monasterii Vizeliacensis.
  • Constance Brittain Bouchard, Sword, Miter, and Cloister:Nobility and the Church in Burgundy, 980-1198, (Cornell University Press, 1987), 342.



Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William IV, Count of Nevers της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).