Άνοιγμα κυρίου μενού

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1967

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision του 1967 διεξήχθη στην Βιέννη, έπειτα από τη νίκη του Ούντο Γιούργκενς στο Λουξεμβούργο με το τραγούδι Ευχαριστώ, γλυκιά μου. Στον διαγωνισμό του 1967, που ήταν ο 12ος σε σειρά, νίκησε η Σάντι Σο με το τραγούδι Puppet on a string.[1] Τον διαγωνισμό παρουσίασε η Έρικα Βάαλ.

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1967
Ημερομηνίες
Τελικός 8 Απριλίου 1967
Οικοδεσπότης
Χώρος Großer Festsaal der Wiener Hofburg
Βιέννη, Αυστρία
Παρουσιαστές Έρικα Βάαλ (Erica Vaal)
Μουσική Διεύθυνση Γιοχάνες Φέρινγκ
Σκηνοθέτης Χέρμπερτ Φουξ
Εκτελεστικός επόπτης Κλίφορντ Μπράουν
Διοργανωτής Österreichischer Rundfunk (ORF)
Κατά τη διάρκεια
του σόου
Βίνερ Σένγκερναμπεν (Wiener Sängerknaben)
Διαγωνιζόμενοι
Αριθμός συμμετοχών 17
Πρώτη εμφάνιση -
Επιστρέφουν -
Αποχωρούν Flag of Denmark.svg Δανία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίας Κάθε χώρα είχε δεκαμελή επιτροπή, κάθε μέλος της οποίας απένειμε 1 βαθμό στο τραγούδι που επέλεγε
Μηδέν βαθμοί Flag of Switzerland.svg Ελβετία
Νικητής Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο
Puppet on a String
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision
◄1966Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1968►

Η παρουσιάστρια παρουσίασε κάποια σύγχυση κατά την έναρξη της ψηφοφορίας, καθώς ανακήρυξε το Ηνωμένο Βασίλειο νικητή , προτού ψηφίσει η τελευταία χώρα, η Ιρλανδία. Η Σάντι Σο τραγούδησε ξυπόλυτη στη σκηνή και , παρότι νἰκησε, έχει δηλώσει πως μισούσε την εμφάνισή της. Μια νέα έκδοση του τραγουδιού κυκλοφόρησε από την ίδια το 2007.[2] Για δεύτερη φορά στην ιστορία της Eurovision, η Ελβετική Συνομοσπονδία δεν πήρε κανέναν βαθμό.

Μετά το 1967, ο διαγωνισμός φιλοξενήθηκε ξανά από την Αυστρία μόλις το 2015.

Τόπος διεξαγωγήςΕπεξεργασία

 
Το Großer Festsaal der Wiener Hofburg, στη Βιέννη – ο χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού του 1967.

Ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision του 1967 διεξήχθη στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας. Ο χώρος όπου διενεργήθηκε ήταν το Παλάτι του Χόφμπουργκ, όπου ήταν η κύρια κατοικία της δυναστείας των Αψβούργων, ηγεμόνων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας.[3] Σήμερα είναι η επίσημη κατοικία του Προέδρου της Αυστρίας.

ΔιεξαγωγήΕπεξεργασία

Το στήσιμο της σκηνής ήταν κάπως ασυνήθιστο την χρονιά αυτή. Υπήρχαν δύο περιστρεφόμενοι τοίχοι που καθρεφτίζονταν σε αμφότερες τις άκρες της σκηνής. Η περιστροφή άρχιζε στην έναρξη κάθε τραγουδιού και σταματούσε όταν τέλειωνε κάθε άσμα. Η παρουσιάστρια Έρικα Βάαλ έκλεισε το πρόγραμμα με το να συγχαρεί το νικητήριο τραγούδι και λέγοντας αντίο σε αρκετές διαφορετικές γλώσσες.[2]

Αναφορικά με το σύστημα της βαθμολογίας, η κάθε χώρα είχε δεκαμελή κριτική επιτροπή, κάθε μέλος της οποίας απένειμε 1 βαθμό στο τραγούδι που επέλεγε.

Συμμετέχουσες χώρεςΕπεξεργασία

Η συμμετοχή του Λουξεμβούργου, με το τραγούδι "L'amour est bleu" που ερμήνευσε η Βίκυ Λέανδρος, ήρθε 4η. Η ερμηνεύτρια στενοχωρήθηκε τόσο πολύ που δεν βγήκε πρώτη, που έκλαιγε επί ώρες στο δωμάτιό της.

Ωστόσο, έγινε η μεγαλύτερη διεθνής επιτυχία του διαγωνισμού του 1967 και έναν χρόνο αργότερα θα γινόταν μεγάλη ορχηστρική επιτυχία για τον Γάλλο μουσικό Πολ Μοριά με τον αγγλικό τίτλο "Love is Blue". Η Δανία επέλεξε να μην λάβει μέρος στον διαγωνισμό και επέστρεψε το 1978. Ο λόγος ήταν ότι ο νέος διευθυντής του τηλεοπτικού τμήματος ψυχαγωγίας για το κανάλι DR πίστευε ότι υπήρχαν καλύτεροι τρόποι για να ξοδευτούν χρήματα.[2]

Το Ηνωμένο Βασίλειο πέτυχε την πρώτη του νίκη στην ιστορία του διαγωνισμού. Ο τηλεπαρουσιαστής Ρολφ Χάρις σχολίασε τον διαγωνισμό για λογαριασμό της τηλεόρασης του BBC. Η Πορτογαλία εκπροσωπήθηκε από τον μαύρο καλλιτέχνη Εντουάρντο Νασιμέντου , που έγινε ο πρώτος μαύρος τραγουδιστής στην ιστορία της Eurovision, με το τραγούδι "O vento mudou" ("Ο άνεμος άλλαξε"). Σύμφωνα με φήμες, ο πρωθυπουργός Αντόνιο Σαλαζάρ επέλεξε τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη για να δείξει στην υπόλοιπη Ευρώπη ότι δεν ήταν ρατσιστής.[2]

Διευθυντές ορχηστρώνΕπεξεργασία

Για κάθε ερμηνεία βρέθηκε στη σκηνή και ένας διευθυντής, που διηύθυνε την ορχήστρα.[4]

Καλλιτέχνες που επέστρεψανΕπεξεργασία

Τρεις καλλιτέχνες επέστρεψαν στον διαγωνισμό του 1967. Ήταν ο Κλαούντιο Βίλα για την Ιταλία, συμμετοχή της ίδιας χώρας το έτος 1962[, η Κίρστι Σπάρμποε από τη Νορβηγία, η οποία έλαβε μέρος και το 1965, και ο Ισπανός Ραφαέλ, ο οποίος εκπροσώπησε τη χώρα του και το 1966.[2]

ΑποτελέσματαΕπεξεργασία

Σειρά Χώρα Γλώσσα[5] Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Βαθμοί
01   Ολλανδία ολλανδικά Τερέζ Στάινμετς (Thérèse Steinmetz) Ring-dinge-ding 15 2
02   Λουξεμβούργο γαλλικά Βίκυ Λέανδρος L'amour est bleu (Η αγάπη είναι μπλε) 4 17
03   Αυστρία γερμανικά Πίτερ Χόρτον (Peter Horton) Warum es hunderttausend Sterne gibt 16 2
04   Γαλλία γαλλικά Νοέλ Κορντιέ (Noëlle Cordier) Il doit faire beau là-bas 3 20
05   Πορτογαλία πορτογαλικά Εντουάρντο Νασιμέντο (Eduardo Nascimento) O vento mudou 13 3
06   Ελβετία γαλλικά Ζεραλτίν Γκολιέ (Géraldine Gaulier) Quel cœur vas-tu briser? 17 0
07   Σουηδία σουηδικά Έστεν Βάρνερμπρινγκ (Östen Warnerbring) Som en dröm 8 7
08   Φινλανδία φινλανδικά Φρέντι (Fredi) Varjoon - suojaan 12 3
09   Δυτική Γερμανία γερμανικά Ίνγκε Μπρικ (Inge Brück) Anouschka 9 7
10   Βέλγιο ολλανδικά Λουίς Νιφς (Louis Neefs) Ik heb zorgen 7 8
11   Ηνωμένο Βασίλειο αγγλικά Σάντι Σο Puppet on a String 1 47
12   Ισπανία ισπανικά Ραφαέλ Μάρτος (Raphael) Hablemos del amor 6 9
13   Νορβηγία νορβηγικά Κίρστι Σπάρμποε (Kirsti Sparboe) Dukkemann 14 2
14   Μονακό γαλλικά Μινούς Μπαρελί (Minouche Barelli) Boum-Badaboum 5 10
15   Γιουγκοσλαβία σλοβενικά Λάντο Λέσκοβαρ (Lado Leskovar) Vse rože sveta 10 7
16   Ιταλία ιταλικά Κλαούντιο Βίλα (Claudio Villa) Non andare più lontano 11 4
17   Ιρλανδία αγγλικά Σιν Ντάνφι (Sean Dunphy) If I Could Choose 2 22

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορίαΕπεξεργασία

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1967, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.[2]

Σειρά βαθμολογίας Χώρα Εκπρόσωποι βαθμών Παρουσιαστής Φορέας μετάδοσης
01   Ολλανδία Έλεν Μπλάζερ Λέο Νέλισεν Nederland 1[6]
02   Λουξεμβούργο TBC Ζακ Ναβαντίκ Télé-Luxembourg
03   Αυστρία Βάλτερ Ρίχαρντ Λάνγκερ Έμιλ Κολπάχερ ORF
04   Γαλλία Ζαν-Κλοντ Μασουλιέ[7] Πιέρ Τσερνιά Première Chaîne ORTF[8]
05   Πορτογαλία Μαρία Μανουέλα Φουρτάντο Ενρίκε Μέντες RTP
06   Ελβετία Αλεξάντρ Μπούργκερ Τέοντορ Χάλερ TV DRS
Ζορζ Αρντί TSR
Τζιοβάνι Μπερτίνι TSI
07   Σουηδία Έντβαρτ Ματς[9] Κριστίνα Χάνσεγκαρτ (Christina Hansegård) Sveriges Radio-TV and SR P3[10]
08   Φινλανδία Πόπε Μπεργκ Άαρνο Γουάλι TV-ohjelma 1[11]
09   Γερμανία Λία Βερ Χανς Γιόαχιμ Ράουσενμπαχ ARD Deutsches Fernsehen[12]
10   Βέλγιο Βαρτ Μπόγκερτ Χέρμαν Φέρελστ BRT
Ζανίν Λαμπότ RTB
11   Ηνωμένο Βασίλειο Μάικλ Άσπελ Ρολφ Χάρις BBC 1
Ρίτσαρντ Μπέικερ BBC Light Programme
12   Ισπανία Μαργαρίτα Νίκολα Φεντερίκο Γκάγιο TVE1
13   Νορβηγία Σβέρε Κριστόφερσεν[13] Έρικ Ντίζεν NRK και NRK P1
14   Μονακό TBC Πιέρ Τσερνιά Télé Monte Carlo
15   Γιουγκοσλαβία TBC Μίλογιε Όρλοβιτς Televizija Beograd
Μλάντεν Ντέλιτς Televizija Zagreb
Τόμαζ Τέρτσεκ Televizija Ljubljana
16   Ιταλία Μάικ Μπουοντζόρνο Ρενάτο Ταλιάνι Secondo Programma
17   Ιρλανδία Γκάι Μπερν Μπρένταν Ο' Ρέιλι RTÉ Television
Κέβιν Ρος Radio Éireann

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. «Eurovision Song Contest 1967». eurovision.tv. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2014. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 «Eurovision Song Contest 1967». EBU. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2012. 
  3. Aeiou-Hofburg-English, "Hofburg, Wien" (history), Encyclopedia of Austria, Aeiou Project, 2006.
  4. «Conductors 1967». 4Lyrics.com. Ανακτήθηκε στις 15 Ιουνίου 2012. 
  5. «Eurovision Song Contest 1967». The Diggiloo Thrush. Ανακτήθηκε στις 17 Ιουλίου 2014. 
  6. «Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival». Eurovision Artists (στα Ολλανδικά). 
  7. Tchernia, Pierre και άλλοι. (8 Απριλίου 1967). 11ème Concours Eurovision de la Chanson 1967 [11th Eurovision Song Contest 1967] (Television production). Austria: ORF, ORTF (commentary). 
  8. Christian Masson. «1967 – Vienne». Songcontest.free.fr. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  9. «Infosajten.com». Infosajten.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  10. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna ["Melodifestivalen through time"] (2006), p. 66. Stockholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2
  11. «The Eurovision Song Contest». 8 Απριλίου 1967 – via IMDb. 
  12. «Tag – TV-Programme». www.tvprogramme.net. 
  13. Dyrseth, Seppo (OGAE Norway)

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1967 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).