Άνοιγμα κυρίου μενού

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 1969 ήταν ο 14ος στη σειρά.

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1969
ESC 1969 logo.png
Ημερομηνίες
Τελικός 29 Μαρτίου 1969
Διοργάνωση
Χώρος Διεξαγωγής Βασιλικό Θέατρο
Μαδρίτη, Ισπανία
Παρουσιαστές Λαουρίτα Βαλενθουέλα
Μουσική Διεύθυνση Αουγκούστο Αλγουέρο
Σκηνοθέτης Ραμόν Ντίεθ
Εκτελεστικός επόπτης Κλίφορντ Μπράουν
Διοργανωτής Televisión Española (TVE)
Κατά τη διάρκεια του σόου "La España diferente" (ταινία)
Συμμετέχοντες
Αριθμός συμμετοχών 16
Πρώτη εμφάνιση Καμία
Επιστρέφουν Καμία
Αποχωρούν Flag of Austria.svg Αυστρία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίας Κάθε χώρα είχε δεκαμελή επιτροπή, κάθε μέλος της οποίας απένειμε 1 βαθμό στο τραγούδι που επέλεγε
Μηδέν βαθμοί Καμία
Νικητής
← 1968Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1970 →

Τέσσερις χώρες (το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία, η Ολλανδία και η Γαλλία) κέρδισαν τον διαγωνισμό, την πρώτη φορά που σημειώθηκε μια κατάσταση ισοπαλίας. Ωστόσο, δεν υπήρχε τότε κανένας κανόνας για την κάλυψη μιας τέτοιας πιθανότητας, και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν κοινές νικήτριες.[1]

Η νίκη της Γαλλίας ήταν τέταρτη. Η Γαλλία έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε το διαγωνισμό τέσσερις φορές. Η νίκη της Ολλανδίας ήταν η τρίτη. Η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο κέρδισαν για δεύτερη φορά. Και ήταν η πρώτη φορά που οποιαδήποτε χώρα (στην προκειμένη περίπτωση η Ισπανία) είχε νικητήρια συμμετοχή της Eurovision δύο χρόνια στη σειρά.

Πίνακας περιεχομένων

Τόπος διεξαγωγήςΕπεξεργασία

 
Το Τεάτρο Ρεάλ, όπου διεξήχθη ο διαγωνισμός του 1969.

Ο διαγωνισμός του 1969 έγινε στην όπερα Τεάτρο Ρεάλ της Μαδρίτης. Το θέατρο άνοιξε ξανά το 1966 ως θέατρο συναυλιών και ως το κύριο θέατρο για την Ισπανική Εθνική Ορχήστρα και για τη Συμφωνική Ορχήστρα του RTVE. Στον τελικό χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή ένα μεταλλικό γλυπτό που φιλοτεχνήθηκε από τον σουρεαλιστή ζωγράφο Σαλβαδόρ Νταλί.[2]

ΜορφήΕπεξεργασία

Ο σουρεαλιστής Ισπανός καλλιτέχνης Σαλβαδόρ Ντάλι ήταν υπεύθυνος για το σχεδιασμό του διαφημιστικού υλικού για τον διαγωνισμό του 1969 καθώς και για το μεταλλικό γλυπτό που χρησιμοποιήθηκε στη σκηνή.[1]

Ήταν η πρώτη φορά που ο διαγωνισμός κατέληξε σε ισοπαλία για την πρώτη θέση, με τέσσερις χώρες να κερδίζουν 18 ψήφους. Καθώς δεν υπήρχε τότε κανένας κανόνας για την κάλυψη μιας τέτοιας πιθανότητας, και οι τέσσερις χώρες ανακηρύχθηκαν νικητές από κοινού. Αυτό προκάλεσε ένα δυσάρεστο πρόβλημα όσον αφορά τα μετάλλια που έπρεπε να διανεμηθούν στους νικητές, καθώς δεν υπήρχαν αρκετά περιθώρια για να μεταβούν, έτσι ώστε μόνο οι τραγουδιστές να έχουν λάβει τα μετάλλια τους τη νύχτα: οι συνθέτες, σε κάποια δυσαρέσκεια, δεν τους απονεμήθηκαν μέχρι την ημερομηνία του διαγωνισμού.[1]

Αν είχε τεθεί σε ισχύ ο τελευταίος κανόνας ισοπαλίας (η χώρα που έλαβε το υψηλότερο σκορ από οποιαδήποτε άλλη χώρα, όπως χρησιμοποιήθηκε το 1991), η Ολλανδία θα είχαν κερδίσει έχοντας λάβει 6 πόντους από τη Γαλλία. Το Ηνωμένο Βασίλειο θα ήταν στη συνέχεια επιλαχόντες, έχοντας λάβει 5 πόντους από τη Σουηδία. Από την άλλη πλευρά, με τον ισχύοντα κανόνα ισοπαλίας (δηλαδή το τραγούδι που έλαβε ψήφους από τις περισσότερες χώρες, τότε το τραγούδι που έλαβε τις ψηλότερες ψήφους σε περίπτωση ισοπαλίας), η Γαλλία θα ήταν ο γενικός νικητής, με Ισπανία στην 2η θέση. Και οι δύο χώρες έλαβαν ψήφους από 9 χώρες, αλλά η Γαλλία έλαβε 4 πόντους από 2 χώρες ενώ η Ισπανία έλαβε 3 πόντους ως την ψηλότερη ψήφο της.

Συμμετέχουσες χώρεςΕπεξεργασία

Η Αυστρία δεν έλαβε μέρος στον διαγωνισμό, καθώς αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό που διοργάνωσε το φρανκικό καθεστώς της Ισπανίας.[1][3] Η Ουαλία σκόπευε να πραγματοποιήσει την πρώτη της εμφάνιση με τον φορέα μετάδοσης BBC Cymru και πραγματοποίησε έναν εθνικό τελικό για την επιλογή τραγουδιού με την ονομασία Cân i Gymru, όμως τελικά αποφασίστηκε να μην συμμετάσχει. Η συμμετοχή της απορρίφθηκε, επειδή η Ουαλία δεν αποτελεί κυρίαρχο κράτος. Το BBC έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να εκπροσωπεί το Ηνωμένο Βασίλειο στον διαγωνισμό.

Διευθυντές ορχηστρώνΕπεξεργασία

Για κάθε ερμηνεία εμφανίστηκε και ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα.[4] Οι διευθυντές αυτοί παρατίθενται πιο κάτω.

Καλλιτέχνες που επέστρεψανΕπεξεργασία

Πέντε καλλιτέχνες επανήλθαν στον διαγωνισμό της χρονιάς αυτής. Ο Λουί Νεφ για το Βέλγιο (προηγούμενη συμμετοχή το 1967), η Σιβ Μάλμκφιστ για τη Γερμανία (εκπροσώπησε και τη Σουηδία το 1960), ο Romuald για το Λουξεμβούργο, ο οποίος εκπροσώπησε το Μονακό το 1964, η Νορβηγίδα Κίρστι Σπαρμπόε, η οποία εκπροσώπησε ξανά τη χώρα της το 1965 και το 1967 και η Σιμόνε ντε Ολιβέιρα, η οποία εκπροσώπησε την Πορτογαλία στον διαγωνισμό του 1965.[1]

ΑποτελέσματαΕπεξεργασία

Σειρά Χώρα Καλλιτέχνης Τραγούδι Γλώσσα[5] Θέση Ψήφοι
01   Γιουγκοσλαβία Ιβάν Κράγιατς & 4M "Pozdrav svijetu" Κροατικά 14 5
02   Λουξεμβούργο Ρομουάλντ Φιγκιέρ "Catherine" Γαλλικά 11 7
03   Ισπανία Σαλομέ "Vivo cantando" Ισπανικά 1 18
04   Μονακό Ζαν Ζακ "Maman, Maman" Γαλλικά 6 11
05   Ιρλανδία Μιούριελ Ντέι "The Wages of Love" Αγγλικά 7 10
06   Ιταλία Ίβα Ζανίκι "Due grosse lacrime bianche" Ιταλικά 13 5
07   Ηνωμένο Βασίλειο Λουλού "Boom Bang-a-Bang" Αγγλικά 1 18
08   Ολλανδία Λένι Κουρ "De troubadour" Ολλανδικά 1 18
09   Σουηδία Τόμι Κόρμπεργκ "Judy, min vän" Σουηδικά 9 8
10   Βέλγιο Λουί Νεφ "Jennifer Jennings" Ολλανδικά 8 10
11   Ελβετία Παόλα "Bonjour, Bonjour" Γερμανικά 5 13
12   Νορβηγία Κίρστι Σπαρμπόε "Oj, oj, oj, så glad jeg skal bli" Νορβηγικά 16 1
13   Δυτική Γερμανία Σιβ Μάλμκφιστ "Primaballerina" Γερμανικά 10 8
14   Γαλλία Φρίντα Μποκαρά "Un jour, un enfant" Γαλλικά 1 18
15   Πορτογαλία Σιμόνε ντε Ολιβέιρα "Desfolhada portuguesa" Πορτογαλικά 15 4
16   Φινλανδία Γιάρκο & Λάουρα "Kuin silloin ennen" Φινλανδικά 12 6

Πίνακας βαθμολογίαςΕπεξεργασία

Το φόρεμα της Λένι Κουρ
Αποτελέσματα
                                 
  Γιουγκοσλαβία 5 1 1 3
Λουξεμβούργο 7 1 3 1 1 1
Ισπανία 18 1 2 3 1 3 1 3 2 2
Μονακό 11 2 4 2 2 1
Ιρλανδία 10 1 1 1 3 1 3
Ιταλία 5 1 1 1 1 1
Ηνωμένο Βασίλειο 18 2 4 3 1 5 1 1 1
Ολλανδία 18 2 1 3 1 4 1 6
Σουηδία 8 1 3 1 3
Βέλγιο 10 2 3 1 2 2
Ελβετία 13 2 3 2 1 1 2 2
Νορβηγία 1 1
Γερμανία 8 3 2 1 1 1
Γαλλία 18 1 2 4 4 2 1 1 1 2
Πορτογαλία 4 2 1 1
Φιλανδία 6 1 1 1 1 1 1

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορίαΕπεξεργασία

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1969, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.[1]

Σειρά βαθμολογίας Χώρα Εκπρόσωπος βαθμών Παρουσιαστής Φορέας μετάδοσης
01   Γιουγκοσλαβία Έλγκα Βλάχοβιτς Μίλογιε Όρλοβιτς Televizija Beograd
Μλάντεν Ντέλιτς Televizija Zagreb
Τομάζ Τέρτσεκ Televizija Ljubljana
02   Λουξεμβούργο TBC Ζακ Ναβαντίκ Télé-Luxembourg
03   Ισπανία Ραμόν Ριβέρα Χοσέ Λουίς Ουριμπάρι TVE1
Μιγκέλ ντε λος Σάντος Primer Programa RNE
04   Μονακό TBC Πιέρ Τσερνιά Télé Monte Carlo
05   Ιρλανδία Τζον Σκίαν Γκάι Μπερν RTÉ Television
Κέβιν Ρος Radio Éireann
06   Ιταλία Μάικ Μποντζόρνο Ρενάτο Ταλιάνι Secondo Programma
07   Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν-Γουόρντ Λιούις Ντέιβιντ Τζελ[6] και Μάικλ Άσπελ[7][8] BBC 1
Πιτ Μάρεϊ[6] BBC Radio 1
08   Ολλανδία Λέο Νέλισεν Πιμ Γιάκομπς[9] Nederland 1
09   Σουηδία Έντβαρντ Ματς[10] Christina Hansegård[11] Sveriges Radio-TV και SR P3
10   Βέλγιο Βαρτ Μπόγκερτ Χέρμαν Φέρελστ BRT
Πολ Χέρεμαν RTB
11   Ελβετία Αλεξάντρ Μπούργκερ Τέοντορ Χάλερ TV DRS
Ζορζ Αρντί TSR
Τζιοβάνι Μπερτίνι TSI
12   Νορβηγία Γιάνκα Πολάνι Σβέρε Κριστόφερσεν NRK
Έρικ Χέγερνταλ NRK P1
13   Γερμανία Χανς-Ότο Γκρίνεφελτ Χανς-Γιόαχιμ Ράουσενμπαχ ARD Deutsches Fernsehen
14   Γαλλία Ζαν Κλοντ Μασουλιέ[12] Πιέρ Τσερνιά Deuxième Chaîne ORTF[13]
15   Πορτογαλία Μαρία Μανουέλα Φουρτάντο Ενρίκε Μέντες RTP1
16   Φινλανδία Άαρε Έλο Άαρνο Γουάλι TV-ohjelma 1
-   Αυστρία (Μη συμμετέχουσα χώρα) Εμίλ Κολπάχερ ORF
-   Βραζιλία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC TV Tupi
-   Χιλή (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC Canal 9
-   Τσεχοσλοβακία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC Československá televize
-   Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC Deutscher Fernsehfunk
-   Ουγγαρία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC m1
-   Μαρόκο (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC SNRT
-   Πολωνία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC TVP
-   Ρουμανία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC TVR1
-   Σοβιετική Ένωση (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC CT USSR
-   Τυνησία (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC ERTT

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 «Eurovision Song Contest 1969». EBU. Ανακτήθηκε στις 16-6-2012.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  2. «Cultural Institutions: Teatro Real». esMADRID.com. Ανακτήθηκε στις 2009-09-03. 
  3. O'Connor, John Kennedy (2005). The Eurovision Song Contest: The Official History. 
  4. «Conductors 1969». 4Lyrics.com. Ανακτήθηκε στις 16-6-2012.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  5. «Eurovision Song Contest 1969». The Diggiloo Thrush. Ανακτήθηκε στις 15-7-2014.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)
  6. 6,0 6,1 Roxburgh, Gordon (2012). Songs For Europe The United Kingdom at The Eurovision Song Contest Volume One: The 1950s and 1960s. UK: Telos, σελ. 483. ISBN 978-1-84583-065-6. 
  7. «Eurovision Song Contest, Grand Final: 1969». BBC. 1969-03-29. Ανακτήθηκε στις 2012-08-10. 
  8. «Eurovision 1969». Songs4europe.com. 1969-03-29. Ανακτήθηκε στις 2012-08-10. 
  9. «Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival». Eurovision Artists (στα Ολλανδικά). 
  10. «Infosajten.com». Infosajten.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18-7-2012. Ανακτήθηκε στις 2012-08-10.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |archivedate= (βοήθεια)
  11. Leif Thorsson. Melodifestivalen genom tiderna ["Melodifestivalen through time"] (2006), p. 80. Stockholm: Premium Publishing AB. ISBN 91-89136-29-2
  12. Tchernia, Pierre, 14ème Concours Eurovision de la Chanson 1969, Television production, TVE, ORTF (commentary), 29-3-1969.
  13. Christian Masson. «1969 – Madrid». Songcontest.free.fr. Ανακτήθηκε στις 2012-08-10. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Πρότυπο:Eurovision 1969 Πρότυπο:Eurovision Song Contest's Greatest Hits

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1969 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).