Άνοιγμα κυρίου μενού

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970 ήταν ο 15ος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision που έλαβε χώρα στις 21 Μαρτίου 1970 στο RAI Congrescentrum στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Ο εν λόγω διαγωνισμός θεωρείται ως ο πλέον σημαντικός στην ιστορία της Eurovision για πολλούς λόγους.[1] Την 1η θέση κατέλαβε για πρώτη φορά στην ιστορία της η Ιρλανδία με 32 βαθμούς και το τραγούδι "All Kinds of Everything», που το ερμήνευσε η Dana.

Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1970
Ημερομηνίες
Τελικός21 Μαρτίου 1970
Διοργάνωση
Χώρος ΔιεξαγωγήςRAI Congrescentrum
Άμστερνταμ, Ολλανδία
ΠαρουσιαστέςΒίλι Ντόμπε
Μουσική ΔιεύθυνσηΝτολφ βαν ντερ Λίντεν
ΣκηνοθέτηςΤέο Όρντεμαν
Εκτελεστικός επόπτηςΚλίφορντ Μπράουν
ΔιοργανωτήςNederlandse Omroep Stichting (NOS)
Κατά τη διάρκεια του σόουThe Don Lurio Dancers
Συμμετέχοντες
Αριθμός συμμετοχών12
Πρώτη εμφάνισηΚαμία
ΕπιστρέφουνΚαμία
ΑποχωρούνΝορβηγία Νορβηγία
Flag of Portugal.svg Πορτογαλία
Flag of Sweden.svg Σουηδία
Flag of Finland.svg Φινλανδία
Ψηφοφορία
Σύστημα ψηφοφορίαςΚάθε χώρα είχε δεκαμελή επιτροπή, κάθε μέλος της οποίας απένειμε 1 βαθμό στο τραγούδι που επέλεγε
ΝικητήςFlag of Ireland.svg Ιρλανδία
"All Kinds of Everything"
← 1969Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision1971 →

Αυτή είναι η πρώτη νίκη της Ιρλανδίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήρθε στη δεύτερη θέση για έβδομη φορά, έξι βαθμούς πίσω από την Ιρλανδία. Αυτή είναι η μόνη χρονιά που το Λουξεμβούργο τερμάτισε με μηδέν βαθμούς.

ΤοποθεσίαΕπεξεργασία

 
Το RAI Congrescentrum, στο Άμστερνταμ, όπου διεξήχθη ο διαγωνισμός του 1970.

Εξαιτίας του ότι υπήρξαν 4 νικητές στον προηγούμενο διαγωνισμό, προέκυψε το ερώτημα για το πού θα φιλοξενηθεί ο διαγωνισμός του 1970 Με το Ηνωμένο Βασίλειο να έχει ήδη φιλοξενήσει τον διαγωνισμό το 1968 και την Ισπανία το 1969, μόνο η Γαλλία και η Ολλανδία είχαν μείνει στη σκέψη των αξιωματούχων της Eurovision. Με το γύρισμα του κέρματος αποφασίστηκε η Ολλανδία για χώρα διεξαγωγής.[2]

Το Congrescentrum, που αποτέλεσε τον χώρο του διαγωνισμού του 1970 άνοιξε στις 31 Οκτωβρίου 1922. Το αρχικό κτήριο αντικαταστάθηκε το 1961 από το σημερινό κτήριο της RAI στην Πλατεία Ευρώπης.

Διαδικασία και διεξαγωγή ψηφοφορίαςΕπεξεργασία

Οι Ολλανδοί παραγωγοί αναγκάστηκαν να κάνουν προσθήκες στο πρόγραμμα, καθώς μόλις 12 χώρες αποφάσισαν να ταξιδέψουν στο Άμστερνταμ. Έτσι, η έναρξη περιελάμβανε ένα μεγάλο σε διάρκεια βίντεο γυρισμένο στο Άμστερνταμ και εισήχθησαν για πρώτη φορά τα βίντεο μικρής διάρκειας τύπου "τουριστικής κάρτας", με τους καλλιτέχνες της κάθε χώρας. Ωστόσο, οι "κάρτες" για την Ελβετία, το Λουξεμβούργο και το Μονακό κινηματογραφήθηκαν όλες στο Παρίσι, όπως η κάρτα της Γαλλίας.[3] Αξιοσημείωτο ήταν ότι μετά την ταινία που διήρκεσε πάνω από 4 λεπτά στην αρχή του προγράμματος, έγινε ίσως η πιο μικρή σε διάρκεια παρουσίαση στην ιστορία από παρουσιαστή. Η Βίλι Ντόμπε καλωσόρισε τους τηλεθεατές στα αγγλικά, γαλλικά και ολλανδικά , τερματίζοντας την εισαγωγή της έπειτα από μόνο 24 δευτερόλεπτα. Στην οθόνη αναγράφονταν τα ονόματα της κάθε συμμετοχής σε υπότιτλους, με τους τίτλους των τραγουδιών γραμμένους με μικρά γράμματα και τα ονόματα του ερμηνευτή/ συνθετών και στιχουργών με μικρά.

Το σκηνικό επινοήθηκε από τον Ρόλαντ ντε Γκρουτ. Ήταν ένα απλό σχέδιο με πολλά κυρτά, οριζόντια κομμάτια και ασημένια μπιχλιμπίδια, που μπορούσαν να κινούνται με διαφορετικούς τρόπους.

Προκειμένου να αποφευχθεί ό,τι έγινε το 1969, θεσπίστηκε κανονισμός για την ισοψηφία στη βαθμολογία. Έτσι, ορίστηκε ότι σε περίπτωση που δύο ή περισσότερα τραγούδια κέρδιζαν τους ίδιους βαθμούς και ισοφάριζαν για πρώτη φορά, το κάθε τραγούδι θα έπρεπε να ερμηνευτεί εκ νέου. Έπειτα από αυτό κάθε εθνική κριτική επιτροπή (εκτός από τις κριτικές επιτροπές των ενδιαφερομένων χωρών) θα ψήφιζε με την ανάταση του χεριού ποιο τραγούδι πίστευαν ότι ήταν το καλύτερο. Αν οι χώρες ήταν ξανά ισόπαλες, τότε θα μοιράζονταν την πρώτη θέση.

Συμμετέχουσες χώρεςΕπεξεργασία

Η Αυστρία (η οποία δεν έλαβε μέρος το 1969), η Φιλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία και η Σουηδία δεν έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό, καθώς δεν ήταν ικανοποιημένες με το αποτέλεσμα του 1969 και τον τρόπο ψηφοφορίας.[3] Ωστόσο η Πορτογαλία διεξήγαγε εθνικό τελικό, τον οποίο κέρδισε ο Σέρζιο Μπόργκες.[2]

Αρκετοί από τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες ήταν επαγγελματίες τραγουδιστές που ήδη έκαναν καριέρα, όπως της Βρετανίας (η Μαίρη Χόπκιν) και το Λουξεμβούργο (με τον Νταβίντ Αλεξάντρ Βίντερ). Στον διαγωνισμό του 1970 ερμήνευσε το τραγούδι της ισπανικής συμμετοχής και ο Χούλιο Ιγκλέσιας, ο οποίος μέχρι τότε ήταν άγνωστος.

Ψηφοφορία και επακόλουθαΕπεξεργασία

 
Η Ντάνα τραγουδώντας το νικητήριο τραγούδι All Kinds of Everything

Κατά την προετοιμασία για το Διαγωνισμό, το Ηνωμένο Βασίλειο ήταν τα φαβορί για να κερδίσει και επίσης το φαβορί με την ορχήστρα 50 κομματιών. Σίγουρα για τη νίκη, η βρετανική αντιπροσωπεία είχε διοργανώσει ένα πάρτι του νικητή που θα ριχτεί μετά τον διαγωνισμό. [2] Τελικά, οι δύο μόνο χώρες που συμμετείχαν στην εκδήλωση ήταν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, αν και οι τελευταίοι είχαν το προβάδισμα σε όλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας. Η Ιρλανδία πήρε τη νίκη με 32 πόντους, 6 πόντους μπροστά από το Ηνωμένο Βασίλειο, με τη Γερμανία τρίτη. Το Λουξεμβούργο δεν κατάφερε να σηκώσει κανένα σημείο - τη μόνη φορά που το έκανε ποτέ.

Η Ιρλανδία κέρδισε το διαγωνισμό με το "All Kinds of Everything", που έγραψε ο Derry Lindsay και η Jackie Smith, και τραγούδησε ένας άλλος άγνωστος Dana, 18χρονη μαθήτρια από το Derry της Βόρειας Ιρλανδίας. Το τραγούδι έγινε ένα εκατομμύριο πωλητής και ο τραγουδιστής ένα διεθνές αστέρι. Καθώς ο διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε φέτος στην Ολλανδία και η χώρα ήταν ένας από τους τέσσερις νικητές το 1969, η Dana έλαβε τα βραβεία της από τον ολλανδό νικητή Lenny Kuhr.

Η Mary Hopkin σημείωσε μερικές ακόμη επιτυχίες, αλλά μείωσε την καριέρα της στη μουσική το 1971 αφού παντρεύτηκε. Αργότερα σχολίασε την εμφάνισή της στο Διαγωνισμό ως ταπεινωτική και είπε ότι μισούσε το τραγούδι που έπρεπε να τραγουδήσει. Ο ισπανός νεοεισερχόμενος Julio Iglesias συνέχισε να επιτυγχάνει την παγκόσμια επιτυχία στις δεκαετίες που ακολούθησαν και έγινε ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές όλων των εποχών. Η Dana, εν τω μεταξύ, συνέχισε να κερδίζει χτύπημα singles σε όλη τη δεκαετία του '70 με τραγούδια όπως "Παραμύθι" και "Θα είναι ένα κρύο κρύο Χριστούγεννα". Στη δεκαετία του 1990 έγινε πολιτικός, προήχθη για τις προεδρικές εκλογές στην Ιρλανδία το 1997 και το 2011 και έγινε μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1999.

Από τους άλλους καλλιτέχνες, η Stella Maessen (των Hearts of Soul), ο Jean Vallée, ο Guy Bonnet και η Katja Ebstein συμμετείχαν και πάλι στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, ο τελευταίος δύο φορές περισσότερο. Το επόμενο έτος, η Αυστρία, η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία και η Σουηδία επέστρεψαν στο διαγωνισμό.

Διευθυντές ορχηστρώνΕπεξεργασία

Για κάθε ερμηνεία ένας μαέστρος ήταν υπεύθυνος για τη διεύθυνση της ορχήστρας.[4]

Καλλιτέχνες που επέστρεψανΕπεξεργασία

Για πρώτη φορά δεν επανήλθε κανείς καλλιτέχνης που είχε λάβει μέρος σε προηγούμενους διαγωνισμούς.[1]

ΑποτελέσματαΕπεξεργασία

Σειρά Χώρα Γλώσσα[5] Καλλιτέχνης Τραγούδι Θέση Βαθμοί
01   Ολλανδία Ολλανδικά Hearts of Soul "Waterman" 7 7
02   Ελβετία Γαλλικά Ανρί Ντες "Retour" 6 8
03   Ιταλία Ιταλικά Τζάνι Μοράντι "Occhi di ragazza" 10 5
04   Γιουγκοσλαβία Σλοβένικα Εύα Σρσεν "Pridi, dala ti bom cvet" 11 4
05   Βέλγιο Γαλλικά Ζαν Βαγιέ "Viens l'oublier" 8 5
06   Γαλλία Γαλλικά Γκι Μπονέ "Marie-Blanche" 4 8
07   Ηνωμένο Βασίλειο Αγγλικά Μαίρη Χόπκιν "Knock, Knock Who's There?" 2 26
08   Λουξεμβούργο Γαλλικά Νταβίντ Αλεξάντρ Βίντερ "Je suis tombé du ciel" 12 0
09   Ισπανία Ισπανικά Χούλιο Ιγκλέσιας "Gwendolyne" 5 8
10   Μονακό Γαλλικά Ντομινίκ Ντισό "Marlène" 9 5
11   Γερμανία Γερμανικά Κάτια Εμπστάιν "Wunder gibt es immer wieder" 3 12
12   Ιρλανδία Αγγλικά Ντάνα "All Kinds of Everything" 1 32

Πίνακας βαθμολογίαςΕπεξεργασία

Αποτελέσματα
                         
  Ολλανδία 7 3 3 1
Ελβετία 8 2 2 1 2 1
Ιταλία 5 1 2 2
Γιουγκοσλαβία 4 4
Βέλγιο 5 3 1 1
Γαλλία 8 1 2 2 3
Ηνωμένο Βασίλειο 26 3 2 2 4 2 2 4 4 3
Λουξεμβούργο 0
Ισπανία 8 3 2 3
Μονακό 5 1 1 2 1
Γερμανία 12 1 1 3 4 1 2
Ιρλανδία 32 5 6 9 1 4 2 3 2

4 βαθμοίΕπεξεργασία

Παρακάτω είναι ένα σύνολο όλων των 4 βαθμών στον τελικό:

N. Συμμετέχων Χώρα που ψηφίζει
4 Ιρλανδία Ολλανδία1, Ελβετία2, Βέλγιο3, Ηνωμένο Βασίλειο
3 Ηνωμένο Βασίλειο Γιουγκοσλαβία, Μονακό, Γερμανία
1 Γερμανία Ισπανία
Γιουγκοσλαβία Ηνωμένο Βασίλειο
1.^ Η Ολλανδία έδωσε στην Ιρλανδία 5 βαθμούς.
2.^ Η Ελβετία έδωσε στην Ιρλανδία 6 βαθμούς.
3.^ Το Βέλγιο έδωσε στην Ιρλανδία 9 βαθμούς.

Διεθνείς μεταδόσεις και ψηφοφορίαΕπεξεργασία

Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τη σειρά με την οποία δόθηκαν οι βαθμολογίες στη διάρκεια του διαγωνισμού του 1964, όπως και το πρόσωπο που εκφωνούσε τις ψήφους ανά χώρα. Επίσης, ο κάθε εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας έστειλε επίσης έναν παρουσιαστή για τον διαγωνισμό, ώστε να καλύψει τον διαγωνισμό στη δική του γλώσσα.[1]

Σειρά βαθμολογίας Χώρα Εκπρόσωποι βαθμών Παρουσιαστής Φορέας μετάδοσης
01   Ολλανδία Φιλιπ βαν ντερ Σαλίε Πιμ Γιάκομπς[6] Nederland 1
02   Ελβετία Αλεξάντρ Μπούργκερ Τέοντορ Χάλερ TV DRS
Ζορζ Αρντί TSR
Τζοβάνι Μπερτίνι TSI
03   Ιταλία Έντσο Τορτόρα Ρενάτο Ταλιάνι Secondo Programma
04   Γιουγκοσλαβία Ντραγκάνα Μάρκοβιτς Μίλοβαν Ίλιτς Televizija Beograd
Όλιβερ Μλάκαρ Televizija Zagreb
Τόμαζ Τέρτσεκ Televizija Ljubljana
05   Βέλγιο Αντρέ Αγκόν Κλοντ Ντελακρουά[7] RTB
Χέρμαν Φέρελστ BRT
TBC RTB La Première
Ναντ Μπάερτ BRT Radio 1
06   Γαλλία TBC Πιέρ Τσερνιά[7] Deuxième Chaîne ORTF
07   Ηνωμένο Βασίλειο Κόλιν-Γουόρντ Λιούις Ντέιβιντ Γκελ[8] BBC1
Τόνι Μπράντον BBC Radio 1
Τζον Ράσελ British Forces Radio[2]
08   Λουξεμβούργο TBC Ζακ Ναβαντίκ[7] Télé-Luxembourg
Καμίλο Φέλγκεν RTL Radio
09   Ισπανία Ραμόν Ριβέρα[9] Χοσέ Λουίς Ουριμπαρί TVE1
Μιγκέλ ντε λος Σάντος Primer Programa RNE
10   Μονακό TBC Πιέρ Τσερνιά Télé Monte Carlo
11   Γερμανία Χανς-Ότο Γκρίνεφελτ Μαρί-Λουίζ Σταϊνμπάουερ ARD Deutsches Fernsehen
Βολφ Μίτλερ Deutschlandfunk/Bayern 2
12   Ιρλανδία Τζον Σκίαν Βαλερί Μακγκόβερν RTÉ Television
Κέβιν Ρος Radio Éireann
-   Αυστρία (Μη συμμετέχουσα χώρα) Ερνστ Γκρίσεμαν ORF
-   Χιλή (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC Canal 9
-   Ελλάδα (Μη συμμετέχουσα χώρα) TBC ΕΙΡΤ
-   Νορβηγία (Μη συμμετέχουσα χώρα) Χωρίς παρουσιαστή NRK
-   Πορτογαλία (Μη συμμετέχουσα χώρα) Ενρίκε Μέντες RTP1

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

  1. 1,0 1,1 1,2 «Eurovision Song Contest 1970». EBU. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2012. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Roxburgh, Gordon (2014). Songs For Europe - The United Kingdom at the Eurovision Song Contest Volume Two: The 1970's. UK: Telos Publishing. σελ. 27. ISBN 978-1-84583-065-6. 
  3. 3,0 3,1 O'Connor, John Kennedy. The Eurovision Song Contest - The Official History. Carlton Books, UK. 2007 ISBN 978-1-84442-994-3
  4. «Conductors 1970». 4Lyrics.com. Ανακτήθηκε στις 16 Ιουνίου 2012. 
  5. «Eurovision Song Contest 1970». The Diggiloo Thrush. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουλίου 2012. 
  6. «Nederlandse televisiecommentatoren bij het Eurovisie Songfestival». Eurovision Artists (στα Ολλανδικά). 
  7. 7,0 7,1 7,2 Christian Masson. «1970 - Amsterdam». Songcontest.free.fr. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 
  8. O'Connor, John Kennedy (2007). The Eurovision Song Contest: The Official History. UK: Carlton Books. σελ. 42. ISBN 978-1-84442-994-3. 
  9. «Nueva España - 22/03/1970». Store.diariodelaltoaragon.es. 22 Μαρτίου 1970. Ανακτήθηκε στις 10 Αυγούστου 2012. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Eurovision Song Contest 1970 της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).