Άνοιγμα κυρίου μενού

Το Διηπειρωτικό Κύπελλο (αγγλικά: Intercontinental Cup), γνωστό επισήμως από το 1980 έως το 2004 με την ονομασία Toyota European South American Cup για εμπορικούς λόγους, ήταν ένας τελικός μεταξύ των νικητών του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και του αντίστοιχου Κόπα Λιμπερταδόρες της Νότιας Αμερικής, τις δύο πιο ανεπτυγμένες ηπείρους του κόσμου του ποδοσφαίρου (ειδικά εκείνα τα χρόνια). Το 2005 αντικαταστάθηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων και διεξάγεται υπό την αιγίδα της ΦΙΦΑ.[1] Το 2017, η FIFA με συνάντηση στην Καλκούτα της Ινδίας επισήμανε επισήμως στους νικητές του κύπελλου τον τίτλο "παγκόσμιους πρωταθλητές".[2]

Διηπειρωτικό Κύπελλο
Toyota European South American Cup (logo).png
Λογότυπο της διοργάνωσης 1980–2004
Διοργανωτής ΟΥΕΦΑ και ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ
Ίδρυση 1960
1980 (τελική μορφή)
Κατάργηση 2004
Αριθμός ομάδων 2
Σημερινός κάτοχος Flag of Portugal.svg Πόρτο
Περισ. κατακτήσεις Flag of Argentina.svg Μπόκα Τζούνιορς
Flag of Italy.svg Μίλαν
Flag of Uruguay.svg Νασιονάλ
Flag of Uruguay.svg Πενιαρόλ
Flag of Spain.svg Ρεάλ Μαδρίτης
(3 τίτλοι)
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τη διοργάνωση

Πίνακας περιεχομένων

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το Διηπειρωτικό Κύπελλο δημιουργήθηκε το 1960 από μια ιδέα του Γάλλου Ανρί Ντελονέ, ώστε να αναδεικνύεται κάθε χρόνο η κορυφαία ομάδα στον κόσμο. Με δεδομένο ότι την εποχή εκείνη μόνο η Ευρώπη και η Νότια Αμερική είχαν αξιόλογα ποδοσφαιρικά σωματεία, ορίστηκε να το διεκδικούν οι κατ’ έτος νικήτριες ομάδες του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και του Κόπα Λιμπερταδόρες της Νότιας Αμερικής.

Αρχικά, η διοργάνωση δεν έτυχε καθολικής αποδοχής, κυρίως από τις ευρωπαϊκές ομάδες, με αποτέλεσμα δυο φορές (1975 και 1978) ο τελικός να ματαιωθεί. Επίσης, σε πέντε τελικούς (1971, 1973, 1974, 1977, 1979) συμμετείχε η φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, έπειτα από άρνηση της κατόχου του Κυπέλλου να συμμετάσχει. Το ίδιο συνέβη το 1993, λόγω τιμωρίας της πρωταθλήτριας Ευρώπης Ολιμπίκ Μαρσέιγ.

Ως το 1979 ο τελικός διεξαγόταν σε δυο παιχνίδια στις έδρες των δύο φιναλίστ με εξαίρεση το 1973. Ως το 1968 ο νικητής αναδεικνυόταν από τις νίκες ανεξάρτητα από τα γκολ, γι’ αυτό τέσσερις φορές (1961, 1963, 1964 και 1967) χρειάστηκε και τρίτος αγώνας για την ανάδειξη του κυπελλούχου. Από το 1969 σε περίπτωση ισοβαθμίας καθιερώθηκε ο υπολογισμός των γκολ.

Τη δεκαετία του ’70 ο θεσμός αντιμετώπισε κρίση, λόγω της άρνησης πολλών ευρωπαϊκών ομάδων να συμμετέχουν. Έτσι από το 1980 καθιερώθηκε να διεξάγεται ένας τελικός το Δεκέμβριο στο Τόκιο της Ιαπωνίας και το κύπελλο αποκαλείται Toyota European South American Cup, αφού ως χορηγός ανέλαβε η ομώνυμη αυτοκινητοβιομηχανία. Από το 2001 ο τελικός διεξάγεται στο Στάδιο της Γιοκοχάμα.

Το 2005 το Διηπειρωτικό Κύπελλο αντικαταστάθηκε από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, το οποίο διεξάγεται υπό την αιγίδα της FIFA πάλι στην Ιαπωνία. Η ΦΙΦΑ είχε προσπαθήσει να κάνει μια ανάλογη διοργάνωση και το 2000 αλλά δεν βρήκε αποδοχή και η προσπάθεια δεν είχε συνέχεια.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων συμμετέχουν σε έναν πρώτο γύρο οι πρωταθλήτριες ομάδες των υπόλοιπων τεσσάρων ηπείρων (Ασίας, Αφρικής, Βόρ. Αμερικής και Ωκεανίας). Οι νικήτριες αντιμετωπίζουν στους ημιτελικούς τις εκπροσώπους της Ευρώπης και της Νότ. Αμερικής.

Πολυνίκης του θεσμού είναι έξι ομάδες από 3 κατακτήσεις η καθεμία: η Πενιαρόλ και η Νασιονάλ από την Ουρουγουάη, η Ρεάλ Μαδρίτης (Ισπανία), η Μίλαν (Ιταλία), η Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή) και η Σάο Πάολο (Βραζιλία). Συνολικά το κύπελλο έχουν κατακτήσει 27 διαφορετικές ομάδες από 11 χώρες. Περισσότερες νίκες έχουν οι ομάδες της Αργεντινής: 6 φορές. Στις ομάδες υπολογίζεται και η Κορίνθιανς που κατέκτησε το Α΄ Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της ΦΙΦΑ, που διεξήχθη του 2000 πριν ακόμα καταργηθεί το διηπειρωτικό.

Από τα 45 (ή 46 με του 2000) κύπελλα, τα 24 έχουν κατακτήσει ομάδες της Ν. Αμερικής (25 με εκείνο της Κορίνθιανς) και τα 22 ευρωπαϊκές.[3]

Οι τελικοίΕπεξεργασία

1960 ως 1979Επεξεργασία

Διπλοί τελικοί[3]

Έτος Τελικός Σκορ
1960 Ρεάλ Μαδρίτης  Πενιαρόλ   0-0, 5-1
1961 Πενιαρόλ  Μπενφίκα   0-1, 5-0, 2-1 (2-1 νίκες)
1962 Σάντος   - Μπενφίκα   3-2, 5-2
1963 Σάντος  ΑΚ Μίλαν   2-4, 4-2, 1-0 (2-1 νίκες)
1964 Ίντερ  Ιντεπεντιέντε Αβεγιανέδα   0-1, 2-0, 1-0 (παράταση) (2-1 νίκες)
1965 Ίντερ  Ιντεπεντιέντε Αβεγιανέδα   3-0, 0-0
1966 Πενιαρόλ   - Ρεάλ Μαδρίτης   2-0, 2-0
1967 Ρασίνγκ Κλουμπ  Σέλτικ Γλασκόβης   0-1, 2-1, 1-0 (2-1 νίκες)
1968 Εστουντιάντες Λα Πλάτα  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ   1-0, 1-1
1969 ΑΚ Μίλαν   - Εστουντιάντες Λα Πλάτα   3-0, 1-2
1970 Φέγενορντ   - Εστουντιάντες Λα Πλάτα   2-2, 1-0
1971 Νασιονάλ  Παναθηναϊκός   1-1, 2-1
1972 ΑΦΚ Άγιαξ   - Ιντεπεντιέντε Αβεγιανέδα   1-1, 3-0
1973 Ιντεπεντιέντε  Γιουβέντους   1-0 (Ρώμη)
1974 Αθλέτικο Μαδρίτης   - Ιντεπεντιέντε   0-1, 2-0
1975 Δεν έγινε
1976 Μπάγερν Μονάχου  Κρουζέιρο   2-0, 0-0
1977 Μπόκα Τζούνιορς  Γκλάντμπαχ   2-2, 3-0
1978 Δεν έγινε
1979 Ολίμπια  Μάλμε ΦΦ   1-0, 2-1

1980 ως 2004Επεξεργασία

Τελικός στο Τόκιο (Toyota European South American Cup)[3]

Έτος Τελικός Σκορ
1980 Νασιονάλ  Νότιγχαμ Φόρεστ   1-0
1981 Φλαμένγκο  Λίβερπουλ   3-0
1982 Πενιαρόλ  Άστον Βίλα   2-0
1983 Γκρέμιο  Αμβούργο   2-1 (παράταση)
1984 Ιντεπεντιέντε  Λίβερπουλ   1-0
1985 Γιουβέντους  Αρχεντίνος Τζούνιορς   2-2 (4-2 πέναλτι)
1986 Ρίβερ Πλέιτ  Στεάουα Βουκουρεστίου   1-0
1987 ΦΚ Πόρτο   - Πενιαρόλ   2-1 (παράταση)
1988 Νασιονάλ  ΠΣΦ Αϊντχόφεν   2-2 (7-6 πέναλτι)
1989 ΑΚ Μίλαν  Ατλέτικο Νασιονάλ   1-0 (παράταση)
1990 ΑΚ Μίλαν   - Ολίμπια   3-0
1991 Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου  Κόλο-Κόλο   3-0
1992 Σάο Πάολο  Μπαρτσελόνα   2-1
1993 Σάο Πάολο   - ΑΚ Μίλαν   3-2
1994 Βέλες Σάρσφιλντ   - ΑΚ Μίλαν   2-0
1995 Άγιαξ   - Γκρέμιο   0-0 (4-3 πέναλτι)
1996 Γιουβέντους   - Ρίβερ Πλέιτ   1-0
1997 Μπορούσια Ντόρτμουντ   - Κρουζέιρο   2-0
1998 Ρεάλ Μαδρίτης  Βάσκο ντα Γκάμα   2-1
1999 Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ  Παλμέιρας   1-0
2000 Μπόκα Τζούνιορς  Ρεάλ Μαδρίτης   2-1
2001 Μπάγερν Μονάχου   - Μπόκα Τζούνιορς   1-0
2002 Ρεάλ Μαδρίτης   - Ολίμπια   2-0
2003 Μπόκα Τζούνιορς   - ΑΚ Μίλαν   1-1 (3-1 πέναλτι)
2004 ΦΚ Πόρτο  Όνσε Κάλντας   0-0 (8-7 πέναλτι)

Τίτλοι ανά σύλλογοΕπεξεργασία

 
Το τρόπαιο στα χέρια παραγόντων της Εστουδιάντες το 1968
Σύλλογος Κύπελλα Τελικοί Έτη
  Πενιαρόλ
3
2
1961, 1966, 1982
  Νασιονάλ Μοντεβιδέο
3
-
1971, 1980, 1988
  ΑΚ Μίλαν
3
4
1969, 1989, 1990
  Ρεάλ Μαδρίτης
3
2
1960, 1998, 2002
  Μπόκα Τζούνιορς
3
1
1977, 2000, 2003
  Σάο Πάολο
2
-
1992, 1993
  Σάντος
2
-
1962, 1963
  Ίντερ
2
-
1964, 1965
  Ιντεπεντιέντε
2
4
1973, 1984
  ΑΦΚ Άγιαξ
2
-
1972, 1995
  Γιουβέντους
2
1
1985, 1996
  Μπάγερν Μονάχου
2
-
1976, 2001
  ΦΚ Πόρτο
2
-
1987, 2004
  Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ
1
1
1999
  Ρασίνγκ Κλούμπ
1
-
1967
  Εστουντιάντες Λα Πλάτα
1
2
1968
  Φέγενορντ
1
-
1970
  Ατλέτικο Μαδρίτης
1
-
1974
  Ολίμπια
1
2
1979
  Φλαμένγκο
1
-
1981
  Γκρέμιο ΦΜΠΑ
1
1
1983
  Ρίβερ Πλέιτ
1
1
1986
  Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
1
-
1991
  Βέλες Σάρσφιλντ
1
-
1994
  Μπορούσια Ντόρτμουντ
1
-
1997
  • Η Κορίνθιανς κατέκτησε το Α΄ Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που διοργάνωσε εκτός σειράς η FIFA το 2000.

Τίτλοι ανά χώραΕπεξεργασία

Χώρα Σύλλογοι Κύπελλα Έτη
  Αργεντινή 6 9 1967, 1968, 1973, 1977, 1984, 1986, 1994, 2000, 2003
  Ιταλία 3 7 1964, 1965, 1969, 1985, 1989, 1990, 1996
  Ουρουγουάη 2 6 1961, 1966, 1971, 1980, 1982, 1988
  Βραζιλία 6 6 1962, 1963, 1981, 1983, 1992, 1993
  Ισπανία 2 4 1960, 1974, 1998, 2002
  Γερμανία 2 3 1976, 1997, 2001
  Ολλανδία 2 3 1970, 1972, 1995
  Πορτογαλία 1 2 1987, 2004
  Παραγουάη 1 1 1979
  Γιουγκοσλαβία 1 1 1991
  Αγγλία 1 1 1999

Τίτλοι ανά ήπειροΕπεξεργασία

Συνομοσπονδία Σύλλογοι Χώρες Κύπελλα
ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ
13
4
22
ΟΥΕΦΑ
12
7
21

Δείτε επίσηςΕπεξεργασία

ΣημείωσηΕπεξεργασία

Εξωτερικοί σύνδεσμοιΕπεξεργασία