Δωροθέα Σοφία, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ

H Δωροθέα-Σοφία, γερμ. Dorothea-Sophia von Sachsen-Weimar von Wettin (19 Δεκεμβρίου 1587 - 10 Φεβρουαρίου 1645) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης. Έγινε πριγκίπισσα-ηγουμένη στο αββαείο του Κβέντλινμπουργκ.

Δωροθέα-Σοφία ηγουμένη του αββαείου του Κέντλινμπουρκ
DorotSophieSaQued.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση19  Δεκεμβρίου 1587[1][2]
Βαϊμάρη[3]
Θάνατος10  Φεβρουαρίου 1645[1][2]
Βαϊμάρη[4]
Τόπος ταφήςΑβαείο του Κβέντλινμπουργκ
Χώρα πολιτογράφησηςΓερμανία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταθρησκευόμενος (καθολικισμός)
Οικογένεια
ΓονείςΦρειδερίκος Γουλιέλμος Α΄ της Σαξονίας-Βαϊμάρης και Σοφία της Βυρτεμβέργης, δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης
ΑδέλφιαΔωροθέα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Φρειδερίκος της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ιωάννης Φίλιππος της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ιωάννης Γουλιέλμος της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Άννα Σοφία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
ΟικογένειαΟίκος των Βέττιν
Commons page Σχετικά πολυμέσα

ΒιογραφίαΕπεξεργασία

Ήταν η πρώτη κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Α΄ δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης και της Σοφίας, κόρης του Χριστοφόρου δούκα της Βυρτεμβέργης.

Το 1618 εκλέχθηκε διάδοχος της Δωροθέας των Βέττιν της Σαξονίας στο πριγκιπάτο-αββαείο του Κβέντλινμπουργκ. Την εκλογή επικύρωσε ο Ροδόλφος Β΄ των Αψβούργων. Κατά τη διοίκησή της το αββαείο λεηλατήθηκε στον Τριακονταετή Πόλεμο. Αντίθετα από τις προκατόχους της, η Δωροθέα-Σοφία συχνά αντιμετώπισε τον Ιωάννη-Γεώργιο Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας.

Η πριγκίπισσα-ηγουμένη απαγόρευσε στους ιερείς της να αρνούνται την άφεση σε κάποιον, που είχε κάνει ειλικρινή και συντετριμμένη εξομολόγηση. Ωστόσο, αν ο ίδιος ενορίτης επαναλάμβανε την αμαρτία, θα αντιμετώπιζε αυξανόμενη τιμωρία και τέλος παραπομπή στο εκκλησιαστικό συμβούλιο. Διακήρυξε ότι οι ενορίτες, που δεν ήθελαν να αναλάβουν ανάδοχοι, δεν θα ταφόταν σύμφωνα με την παράδοση ή σε καθαγιασμένο χώρο. Οι αποφάσεις ήταν αρκετά όπως οι προηγούμενες καθολικές πρακτικές. Επίσης έλαβε μέτρα για να απαγορεύσει το να μνηστεύονται μυστικά, δηλώνοντας ότι κάθε μνηστεία έπρεπε να έχει μάρτυρες τρεις άνδρες και να κοινοποιηθεί δημόσια.

ΠηγέςΕπεξεργασία

  • Karant-Nunn, Susan C. (1997). The Reformation of ritual: an interpretation of early modern Germany. Routledge. ISBN 0-415-11337-7. Retrieved 9 July 2009.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία