Εθνικό Σύστημα Υγείας (Ελλάδα)

(Ανακατεύθυνση από Εθνικό Σύστημα Υγείας)

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) ιδρύθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1983 από την πρώτη Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου με τον νόμο 1397/83 στα πλαίσια μεταρρύθμισης και αναβάθμισης της δημόσιας υγείας και της λειτουργικής ενοποίησης των δημόσιων υποδομών περίθαλψης. Σκοπός του είναι η ιατροφαρμακευτική και νοσηλευτική κάλυψη των αναγκών του ελληνικού πληθυσμού και όσων διαμένουν στην Ελλάδα, μέσω της παροχής δωρεάν υπηρεσιών. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2021, στο ΕΣΥ δόθηκαν 4.256.596.000 €.[1] Σε έκθεσή του ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατέταξε το 2000 το ΕΣΥ 14ο παγκοσμίως στη γενική επίδοση (overall health system performance).[2]

Οι υπηρεσίες υγείας οφείλουν να παρέχονται απρόσκοπτα και ισότιμα σε όλους τους πολίτες ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική τους κατάσταση μέσα από ένα ενιαίο και αποκεντρωμένο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αιχμή του συστήματος ήταν η δημιουργία Κέντρων Υγείας, περιφερειακών και νομαρχιακών Νοσοκομείων στην Ελλάδα. Η μεταρρύθμιση αυτή εισήχθη με το νόμο 1397/83.[3]

ΙστορίαΕπεξεργασία

Το 1833 καθιερώνεται ο θεσμός του νομιάτρου με αρμοδιότες νομιάτρου και ιατροδικαστή και έναν χρόνο αργότερα ιδρύεται το Ιατροσυνέδρειο, γραμματεία του Υπουργείου Εσωτερικών που λειτουργούσε ως γνωμοδοτικό όργανο. Το 1836 ιδρύεται το πρώτο νοσοκομείο στο νεοϊδρυθέν ελληνικό κράτος[4][5], το Πολιτικό Νοσοκομείο, ενώ, παράλληλα, συστήνεται και το ΝΑΤ, ετέθη, τελικώς, ενλειτουργία το 1861. Την ίδια χρονιά ιδρύεται το Ταμείο συντάξεων Δημοσίων υπαλλήλων. Το 1862 εκδίδεται ο νόμος ΨΜΒ 1862 «Περί συστάσεως φρενοκομείων». πρώτη κυβέρνηση Βενιζέλου ξεκινούν σημαντικές μεταρρυθμίσεις στο σύστημα υγείας της χώρας με σημαντικότερα νομοθετήματα τους νόμους Ν.3934/11 που υποχρεώνει τους εργοδότες στην ασφάλιση των εργαζομένων, τον νόμο Ν. 281/14 που θεσπίζει το επίδομα τοκετού και δίνει τη δυνατότητα ίδρυσης ταμείων αλληλοβοήθειας και τον νόμο 551/1915 που προβλέπει την υποχρεωτική αποζημίωση πιθανού εργατικού ατυχήματος. Το 1922 ιδρύεται το Υπουργείο Υγιεινής και Πρόνοιας και έναν χρόνο αργότερα η χώρα διαιρείται σε πέντε υγειονομικές περιφέρειες και σε κάθε νομό συστήνεται συμβούλιο υγείας. Το 1925 εισάγεται ο θεσμός των λαϊκών ιατρείων. Βάσει του νόμου 6298/1934 ιδρύεται το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων, λειτούργησε το 1937. Με τον Α.Ν. 965/1937 (ΦΕΚ 476/τ.Α/24-11-1937) τα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας λαμβάνουν τη μορφή ΝΠΔΔ. Με τον Ν.2592/53 καθιερώνεται η αποκέντρωση του συστήματος, υπήχθησαν όλες οι μονάδες υγείας στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας και επιχειρήθηκε η αναλογική κατανομή των νοσοκομειακών κλινών. Με τον Ν.1316/83 ιδρύεται ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων (Ε.Ο.Φ.), η Εθνική Φαρμακοβιομηχανία και η Εθνικής Φαρμακαποθήκης. και με τον Ν.1397/83 θεσμοθετείται το Ε.Σ.Υ.

Μονάδες υγείαςΕπεξεργασία

Οι μονάδες υγείας χωρίζονται σε τρία τμήματα ως εξής:

Υπάρχουν διάσπαρτα Αγροτικά και Περιφερειακά Ιατρεία στην Ελληνική επικράτεια. Η διοίκηση έλκεται από τις επτά Υγειονομικές Περιφέρειες της χώρας (Αττικής, Πειραιώς-Αιγαίου, Μακεδονίας, Μακεδονίας-Θράκης, Θεσσαλίας-Στερεάς Ελλάδος, Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδος και Κρήτης).

Για τους ασφαλισμένους προβλέπεται η παροχή υπηρεσιών υγείας και από τον Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης και τον ΕΟΠΥΥ (την περίοδο 2014-2017, ΠΕΔΥ), ενώ από το 2016 διασφαλίζεται η δωρεάν πρόσβαση των ανασφάλιστων και των ευάλωτων ομάδων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.[6]

Εθνικό Κέντρο Άμεσης ΒοήθειαςΕπεξεργασία

Το Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας (ΕΚΑΒ) έχει σκοπό την αποστολή εξειδικευμένου προσωπικού στον τόπο ενός εκτάκτου συμβάντος, για την παροχή άμεσης βοήθειας και διακομιδής πασχόντων ατόμων, προς τους πλησιέστερους υγειονομικούς σχηματισμούς (νοσοκομεία, κέντρα υγείας). Η επικοινωνία γίνεται μέσω του 166 ή του 112.

ΠαραπομπέςΕπεξεργασία

Εξωτερικοί ΣύνδεσμοιΕπεξεργασία