Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Φερρίτης (μεταλλουργία)»

μ
+διόθρ.
μ (+εικ)
μ (+διόθρ.)
Οι ιδιότητες του φερρίτη είναι σχεδόν ίδιες με τις ιδιότητες του καθαρού [[σίδηρος|σιδήρου]]. Είναι όλκιμος και η εφελκυστική του αντοχή ανέρχεται σε περίπου 280 MPa. Η σκληρότητά του κυμαίνεται από 80 έως 100 HB (Brinell). Είναι επίσης ισχυρά μαγνητικός και μπορεί να αποκτήσει μόνιμη μαγνήτιση (σιδηρομαγνητικός) για θερμοκρασία χαμηλότερη από 770°C (θερμοκρασία Curie).
 
Ο φερρίτης ή ''α''-Fe είναι σταθερός σε θερμοκρασία έως και 910°C. Η μέγιστη περιεκτικότητά του σε [[άνθρακας|άνθρακα]] ανέρχεται σε 0,021% κ.β. στους 723°C και μειώνεται σε 0,006% κ.β. σε θερμοκρασία δωματίου. Σε θερμοκρασίες από 910 έως 1390°C, ο χωροκεντρωμένος κυβικός φερρίτης μετασχηματίζεται σε εδρωκεντρωμένοεδροκεντρωμένο κυβικό [[ωστενίτης|ωστενίτη]] (''γ''-Fe), που είναι πιο σκληρός και λιγότερο μαγνητικός (παραμαγνητικός). Σε θερμοκρασία ανώτερη από 1390°C έως το σημείο τήξης του [[σίδηρος|σιδήρου]] (1539°C), ο [[ωστενίτης]] μετασχηματίζεται σε χωροκεντρωμένο κυβικό φερρίτη, που αποκαλείται ''δ''-Fe για να ξεχωρίζει από τον φερρίτη των χαμηλών θερμοκρασιών. Η μέγιστη περιεκτικότητα του ''δ''-Fe σε [[άνθρακας|άνθρακα]] φτάνει το 0,09% στους 1493°C.
 
Η διαλυτότητα του [[άνθρακας|άνθρακα]] στον φερρίτη είναι πολύ περιορισμένη, γιατί στο χωροκεντρωμένο κρυσταλλικό πλέγμα τα άτομα του [[άνθρακας|άνθρακα]] καταλαμβάνουν θέσεις παρεμβολής, δηλ. παρεμβάλονται ανάμεσα στα διατεταγμένα άτομα του [[σίδηρος|σιδήρου]] και, εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους τους, προκαλούν έντονες τοπικές τάσεις. Εκτός από [[άνθρακας|άνθρακα]], ο φερρίτης μπορεί να περιέχει και μικρές ποσότητες από [[χρώμιο]], [[νικέλιο]], [[πυρίτιο]] ή και [[φώσφορος|φώσφορο]].
474

επεξεργασίες