Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Περικλής Πανταζής»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
[[Image:PericlèsPantazis.The cliffs at the Lesse.jpg|right|275px|thumb|Π. Πανταζής, ''Τα βράχια της Λέσσης'' (π. 1878). Λάδι σε μουσαμά, 20 εκ. x 28 εκ. Ιδιωτική συλλογή.]]
Ο '''Περικλής Πανταζής''', γνωστός εκτός [[Ελλάδα|ΕλλάδοςΕλλάδας]] ως '''Périclès Pantazis''' ([[Αθήνα]], [[13 Μαρτίου]] [[1849]] – [[Βρυξέλλες]], [[25 Ιανουαρίου]] [[1884]]), ήταν ένας από τους πρώτους [[Ελλάδα|έλληνες]] [[ιμπρεσιονισμός|ιμπρεσιονιστές]] ζωγράφους, που καταξιώθηκε κυρίως στο [[Βέλγιο]].
 
==Βιογραφία==
Ο πατέρας του Πανταζή ήταν δάσκαλος με καταγωγή από την [[Ήπειρος|Ήπειρο]]. Από το [[1861]] έως το [[1871]] σπούδασε [[ζωγραφική]] στο Σχολείο των Τεχνών (μετέπειτα [[Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών]]) με δάσκαλο τον [[Νικηφόρος Λύτρας|Νικηφόρο Λύτρα]]. Για έναν χρόνο συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του [[Μόναχο|Μονάχου]], αλλά κατόπιν έφυγε για την [[Μασσαλία]] και το [[Παρίσι]]. Στο [[Παρίσι]] μαθήτευσε κοντά στον [[Γκουστάβ Κουρμπέ]] (Gustave Courbet) και τον Αντουάν Σιντρέιγ (Antoine Chintreuil) , ενώ γνώρισε τις σύγχρονες δημιουργίες του Ευγένιου Μπουντέν (Eugène Boudin), του [[Ολλανδία|ολλανδού]] Γιόχαν Μπάρτχολντ Ζόνκιντ (Johan Barthold Jongkind) και των [[ιμπρεσιονισμός|ιμπρεσιονιστών]] [[Εντουάρ Μανέ|Μανέ]], [[ΈντγκαρΕντγκάρ Ντεγκά|Ντεγκά]] και [[Καμίλ Πισαρό|Πισαρό]].
 
Το [[1873]], με μία συστατική επιστολή του [[Εντουάρ Μανέ|Μανέ]] στην τσέπη, ο Πανταζής εγκαταστάθηκε στις [[Βρυξέλλες]]. Λέγεται επίσης πως εγκαταστάθηκε στην [[Βέλγιο|βελγική]] πρωτεύουσα με πρόσκληση του πλουσίου [[Ελλάδα|έλληνα]] οινεμπόρου Ιωάννη Οικονόμου (Jean Économou), ο οποίος και παρήγγειλε πολλά έργα στον νέο [[ζωγραφική|ζωγράφο]]. Στο [[Βέλγιο]], ο Πανταζής έγινε μέλος του αντιακαδημαϊκού καλλιτεχνικού ομίλου «Circle de la pâte» (σε ελεύθερη μετάφραση «Κύκλος του χρώματος») και συνδέθηκε φιλικά με τον [[ζωγραφική|ζωγράφο]] ΓκιγιώμΓκιγιόμ Βόγκελς (Guillaume Vogels) και τον [[γλυπτική|γλύπτη]] Ωγκύστ Φιλιππέτ (Auguste Philippette), του οποίου την αδελφή νυμφεύθηκε λίγο καιρό μετά.
 
Στις [[Βρυξέλλες]], ο Πανταζής κέρδιζε τα προς το ζην δουλεύοντας με τον Βόγκελς για την διακόσμηση σπιτιών, μια τέχνη που ήταν της μόδας την εποχή εκείνη. Όμως γρήγορα έγινε γνωστός για το [[ζωγραφική|ζωγραφικό]] του ταλέντο και έτσι εγκατέλειψε τηντη διακόσμηση για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην [[ζωγραφική]]. Το [[1878]] εκπροσώπησε με έργα του την [[Ελλάδα]] στην Διεθνή Έκθεση του [[Παρίσι|Παρισιού]] και έλαβε εξαιρετικές κριτικές. Δυστυχώς, υπέφερε για πολλά χρόνια από [[φυματίωση]] και πέθανε πριν καλά-καλά κλείσει τα 35 του χρόνια.
 
==Το έργο του==
Ο Πανταζής ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους [[Ελλάδα|έλληνες]] [[ζωγραφική|ζωγράφους]] της εποχής του, μιας και είναι ο πρώτος που ξέφυγε από τον ακαδημαϊσμό της [[Σχολή του Μονάχου|Σχολής του Μονάχου]] και που εντάχθηκε στο ανατρεπτικό για την εποχή του κίνημα του [[ιμπρεσιονισμός|ιμπρεσιονισμού]].
 
Σήμερα θεωρείται ο θεμελιωτής του [[Βέλγιο|βελγικού]] [[ιμπρεσιονισμός|ιμπρεσιονισμού]], μαζί με τον φίλο και συνάδελφό του Γκιγιώμ[[Γκιγιόμ Βόγκελς]]. Οι δύο τους ίδρυσαν το [[1883]] την «[[Ομάδα των Είκοσι]]» («Les XX») , οι οποίοι τίμησαν τον Πανταζή με αναδρομική έκθεση λίγο καιρό μετά τον θάνατό του.
 
Τα έργα του — τοπιογραφίες και ολόσωμα πορτραίτα — ξεχωρίζουν για τα ευαίσθητα χρώματα και τις θαυμάσιες [[φωτοσκίαση|φωτοσκιάσεις]]. Έχει γραφτεί πως «αν δεν πέθαινε νέος και σε ξένη γη, η πρωτοποριακή του επίδραση στην νεοελληνική [[ζωγραφική]] θα μπορούσε να ήταν αποφασιστική» (Α. Σ. Ιωάννου, ''Η ελληνική ζωγραφική, 19ος αι.'', Εκδ. Οίκος Μέλισσα, [[Αθήνα]] [[1972]]).
 
 
<gallery>
35.153

επεξεργασίες