Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Διοξίνες»

799 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 11 έτη
Προσθήκες + πηγές
(μικρή επιμέλεια, {{πηγές}})
(Προσθήκες + πηγές)
Οι '''διοξίνες''' είναι μια οικογένεια [[χημική ουσία|χημικών ουσιών]] εξαιρετικά ύποπτη για καρκινογενέσεις, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο και ανθεκτική στην βιολογική αποσύνθεση. Η ημιπερίοδος ζωής της, δηλαδή η μείωση στο 50% της αρχικής ποσότητας, διαρκεί 10 έως 30 χρόνια. Ως διοξίνη (στον ενικό) αναφέρεται η 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζο-p-διοξίνη (2,3,7,8-TCDD), η οποία είναι και η πλέον επικίνδυνη ένωση της οικογένειας.<ref>[http://encyclopedia.farlex.com/Dioxine Hutchinson Encyclopedia]</ref>
{{πηγές|23|02|09}}
Η κύρια αιτία έκλυσης διοξινών από τα καιγόμενακαιόμενα σκουπίδιααπορίμματα είναι η παρουσία [[χλώριο|χλωρίου]] στασε απορρίμματααυτά. Μια σημαντική, αν όχι η σημαντικότερη, πηγή χλωρίου είναι τα πλαστικά [[PVC]] (πολυβινυλοχλωριδίου). Χιλιάδες τόνοι αυτού του τύπου πλαστικών καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές με την μορφή φιαλών νερού, σωλήνων, καλωδίων, μουσαμάδων κλπκτλ.
 
Σύμφωνα, μάλιστα και με την [[Greenpeace|Greenpeace]], μόνο ταοι μπουκάλιαφιάλες εμφιαλωμένου νερού που καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές ξεπερνούν τους 4.000 τόνους.
Οι '''διοξίνες''' είναι μια οικογένεια [[χημική ουσία|χημικών ουσιών]] εξαιρετικά ύποπτη για καρκινογενέσεις, ιδιαίτερα τοξική για τον άνθρωπο και ανθεκτική στην βιολογική αποσύνθεση. Η ημιπερίοδος ζωής της, δηλαδή η μείωση στο 50% της αρχικής ποσότητας, διαρκεί 10 έως 30 χρόνια.
 
ΗΟι διοξίνηδιοξίνες δεν είναι κάποιοκάποια χρήσιμοχρήσιμα προϊόνπροϊόντα της χημικής βιομηχανίας, αλλά άχρηστοπαραπροϊόντα άχρηστα και επικίνδυνο παραπροϊόνεπικίνδυνα των διεργασιών όπουστις οποίες εμπλέκεται το περιεχόμενο [[χλώριο]]. Από τη βιομηχανική παραγωγή του χλωρίου και των χλωριωμένων πλαστικών PVC, ως την καύση των σκουπιδιώναποριμμάτων ή των αποβλήτων που περιέχουν χλωριωμένες ενώσειςχλωροπαράγωγα, παράγονται σημαντικές ποσότητες διοξινών, που απειλούν το περιβάλλον και την υγεία των ζωντανών οργανισμών.<ref>K. Peter, C. Vollhard, Neil E. Schoret, ''Traité de chimie organique'', De Boeck Université, 2004, ISBN 2804145360</ref>
Η κύρια αιτία έκλυσης διοξινών από τα καιγόμενα σκουπίδια είναι η παρουσία [[χλώριο|χλωρίου]] στα απορρίμματα. Μια σημαντική, αν όχι η σημαντικότερη, πηγή χλωρίου είναι τα πλαστικά [[PVC]]. Χιλιάδες τόνοι πλαστικών καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές με την μορφή φιαλών νερού, σωλήνων, καλωδίων, μουσαμάδων κλπ.
Σύμφωνα μάλιστα και με την [[Greenpeace|Greenpeace]], μόνο τα μπουκάλια εμφιαλωμένου νερού που καταλήγουν κάθε χρόνο στις χωματερές ξεπερνούν τους 4.000 τόνους.
 
ΗΟι διοξίνηδιοξίνες δεν διαλύεταιδιαλύονται στο νερό, αλλά είναι λιποδιαλυτήλιποδιαλυτές, συσσωρεύεταισυσσωρεύονται στους λιπώδεις ιστούς των ζωντανών οργανισμών και, μέσω της τροφικής αλυσίδας, καταφέρνεικαταφέρνουν να πολλαπλασιάζει"πολλαπλασιάζουν" τηντις ποσότητάποσότητές τηςτους.
Η διοξίνη δεν είναι κάποιο χρήσιμο προϊόν της χημικής βιομηχανίας, αλλά άχρηστο και επικίνδυνο παραπροϊόν των διεργασιών όπου εμπλέκεται το χλώριο. Από τη βιομηχανική παραγωγή του χλωρίου και των χλωριωμένων πλαστικών PVC, ως την καύση των σκουπιδιών ή των αποβλήτων που περιέχουν χλωριωμένες ενώσεις, παράγονται σημαντικές ποσότητες διοξινών που απειλούν το περιβάλλον και την υγεία.
Η διοξίνη δεν διαλύεται στο νερό αλλά είναι λιποδιαλυτή, συσσωρεύεται στους λιπώδεις ιστούς των ζωντανών οργανισμών και μέσω της τροφικής αλυσίδας καταφέρνει να πολλαπλασιάζει την ποσότητά της.
 
== Το πρόβλημα ==
[[Βιοχημεία|Βιοχημικές]] έρευνες έχουν δείξει πως οι διοξίνες δρουν ως ισχυρές «περιβαλλοντικές ορμόνες». Όπως και οι φυσικές ορμόνες, οι διοξίνες μπορούν να διαπεράσουν τη μεμβράνη των κυττάρων και να αλλάξουν τη δράση των γονιδίων που ρυθμίζουν τη διαδικασία της ανάπτυξης. Ακόμη και απειροελάχιστες συγκεντρώσεις διοξινών μπορούν να επηρεάσουν το [[ανοσοποιητικό σύστημα|ανοσοποιητικό]] και [[νευρικό σύστημα]] των οργανισμών. Σε πειραματόζωα, η έκθεση σε διοξίνες έχει προκαλέσει ένα ευρύ φάσμα τοξικολογικών επιπτώσεων. Μερικές απ' αυτές εμφανίστηκαν σε εξαιρετικά μικρές δόσεις διοξινών, της τάξης των λίγων τρισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου. Στις επιπτώσεις αυτές συγκαταλέγονται η ενδομητρίωση και η ενίσχυση θηλυκών χαρακτηριστικών σε αρσενικά πειραματόζωα.<ref>[http://www.who.int/mediacentre/factsheets/fs225/en/index.html World Health Organization]</ref>
 
== Τρόποι αντιμετώπισης ==
Η [[ανακύκλωση|ανακύκλωση]] εξακολουθεί να είναι μια περιθωριακή δράση και η συζήτηση εξακολουθεί να επικεντρώνεται στον «τόπο ταφής των απορριμάτων», την ίδια στιγμή που η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιβάλλει την επίτευξη συγκεκριμένων ποσοτικών στόχων ανάκτησης και ανακύκλωσης σε διάφορα υλικά όπως το χαρτί, το γυαλί κλπ.
 
Οι περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει στο επόμενο βήμα, τους Χώρους Υγειονομικής Ταφής ΥπολειμμάτωνΑποριμμάτων (ΧΥΤΥΧΥΤΑ), που δεν είναι παρά το ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης που στηρίζεται στην ανακύκλωση και τη δραστική μείωση των σκουπιδιώναποριμμάτων που θα καταλήγουν σε ταφή.
 
== Στην Ελλάδα ==
Η απουσία σχετικών πρωτοβουλιών στην [[Ελλάδα]] έχει επαναφέρει στο τραπέζι τη συζήτηση της επικίνδυνης, αναποτελεσματικής και ακριβής καύσης των σκουπιδιών. Στα θετικά, από την άλλη πλευρά, πρέπει να καταχωρηθεί η λειτουργία της Επιτροπής Εναλλακτικής Διαχείρισης καθώς και η διευκόλυνση της δρομολόγησης συγκεκριμένων επενδύσεων (διαχείριση ηλεκτρικών, αδρανών αποβλήτων και ελαστικών).
 
==Πηγές, Αναφορές==
==Εξωτερικοί σύνδεσμοι==
<references />
*[http://www.nafpaktia.com/index.php?option=com_content&task=view&id=211&Itemid=239 Το παράδειγμα της χωματερής στη Ναύπακτο]
*[http://www.who.int/ipcs/assessment/tef_update/en/index.html International Programme on Chemical Safety]
 
[[ca:Dioxina]]