Νιτρογλυκερίνη: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Τον Απρίλιο του [[1866]] τρία κιβώτια νιτρογλυκερίνης στάλθηκαν στην [[Καλιφόρνια]], όπου η εταιρεία σιδηροδρόμων Central Pacific Railroad ήθελε να κάνει πειράματα χρησιμοποιώντας την ικανότητά της να εκρήγνυται βίαια, ώστε να επιταχύνει την κατασκευή μιας σήραγγας μήκους 506 μέτρων (1659 ποδιών) στην οροσειρά [[Σιέρα Νεβάδα (ΗΠΑ)|Σιέρα Νεβάδα]]. Ένα από τα κιβώτια εξερράγη σε ένα γραφείο της εταιρείας [[Ουέλς Φάργκο]] (Wells Fargo) στο [[Σαν Φρανσίσκο]] και σκότωσε 15 άτομα, κάτι που οδήγησε στη γενική απαγόρευση της μεταφοράς υγρής νιτρογλυκερίνης στην Καλιφόρνια. Έτσι, έγινε απαραίτητη η επιτόπια παρασκευή νιτρογλυκερίνης, καθώς ήταν απαραίτητη για τα σκληρά πετρώματα που είχαν απομείνει και έπρεπε να απομακρυνθούν με έκρηξη για την ολοκλήρωση του πρώτου αμερικάνικου διηπειρωτικού σιδηρόδρομου.<ref>"[http://www.pbs.org/wgbh/amex/tcrr/peopleevents/e_nitro.html Transcontinental Railroad - People & Events: Nitroglycerin]", ''American Experience'', PBS</ref>
 
Η υγρή νιτρογλυκερίνη είχε απαγορευθεί ευρέως και σε άλλα επίσης μέρη και αυτό τελικά οδήγησε στη δημιουργία της δυναμίτιδας από τον Άλφρεντ Νομπέλ και την εταιρία του το [[1867]]. Η δυναμίτιδα καασκευάστηκεκατασκευάστηκε με συνδυασμό νιτρογλυκερίνης και [[διάτομα|γης διατόμων]], πετρώματος που μπορούσε να βρεθεί στους λόφους Krümmel. Παρόμοια μίγματα περιείχαν νιτρογλυκερίνη με άλλα αδρανή απορροφητικά υλικά (πολλοί διαφορετικοί συνδυασμοί δοκιμάστηκαν έτσι ώστε να παρακάμψουν τα αυστηρά διπλώματα ευρεσιτεχνίας του Νομπέλ). Δυναμίτιδες που περιείχαν νιτροκυτταρίνη, η οποία αυξάνει το [[ιξώδες]] του μίγματος, είναι γνωστοί ως «ζελατίνες».
 
Μετά την ανακάλυψη ότι το νιτρικό άμυλο βοηθά στην ανακούφιση του πόνου στο στήθος, ο γιατρός William Murrel πειραματίστηκε με τις χρήσεις της νιτρογλυκερίνης για να καταπραΰνει τη στηθάγχη και να μειώσει την [[αρτηριακή πίεση]]. Ξεκίνησε να χορηγεί μικρές δόσεις σε ασθενείς το 1878 και αυτή η μέθοδος σύντομα υιοθετήθηκε ευρέως, μετά τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων του στο ιατρικό περιοδικό “The Lancet” το 1879. Αυτή η ιατρική ανακάλυψη χρησιμοποιούταν με το όνομα “τρινιτρική γλυκερόλη” ή “τρινιτρίνη” για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις των ασθενών που είχαν να κάνουν με τη χρήση της νιτρογλυκερίνης ως εκρηκτικό.<ref>Sneader, Walter. ''Drug Discovery: A History''. John Wiley and Sons, 2005 ISBN 0471899801</ref>
Ανώνυμος χρήστης