Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Παλαιοντολογία»

μ
Λινκς
μ (Ρομπότ: Τροποποίηση: yi:פאלעאנטאלאגיע)
μ (Λινκς)
[[Image:Paleontologist chipping.jpg|thumb|200px|right|Παλαιοντολόγος αφαιρεί υπολείμματα λίθου από τη σπονδυλική στήλη ενός [[δεινοσαυρίδαιΔεινόσαυροι|δεινοσαύρου]]]]
Η '''Παλαιοντολογία''' είναι [[Επιστήμη]] η οποία μελετά την ιστορία της εμφάνισης και της ανάπτυξης της [[ζωή|ζωής]] στη Γη, των αρχαίων [[φυτό|φυτών]] και [[ζώο|ζώων]] και γενικά ζωντανών οργανισμών. Η Παλαιοντολογία βασιζεταιβασίζεται στη μελέτη των [[Απολίθωμα|απολιθωμάτων]], αποδεικνύοντας την ύπαρξη ζωντανών οργανισμών διατηρημένων, ολικά ή (συνηθέστερα) μερικά μέσα σε [[πέτρωμα (γεωλογία)|πετρώματα]]. Περιλαμβάνει τη μελέτη των οργανικών απολιθωμάτων, των ιχνών, των μητρών, των απορριπτομένων τμημάτων, των απολιθωμένων [[περιττώματα|περιττωμάτων]] και των [[Χημεία|χημικών]] καταλοίπων.
 
==Συνοπτικά==
 
Η σύγχρονη παλαιοντολογίαΠαλαιοντολογία τοποθετεί τη ζωή των παλαιότερων εποχών στα εννοιολογικά της πλαίσια, μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο οι μακρόχρονες (μακροσκοπικές) φυσικές αλλαγές της παγκόσμιας γεωγραφίας ("[[Παλαιογεωγραφία]]") και το [[κλίμα]] ("[[παλαιοκλίμα]]") επέδρασαν στην [[εξέλιξηΕξέλιξη (βιολογίαΒιολογία)|εξέλιξη]] της ζωής, πώς ανταποκρίθηκαν τα οικοσυστήματα σε αυτές τις αλλαγές, αλλάζοντας με τη σειρά τους το πλανητικό [[περιβάλλον]], και πώς αυτές οι αμοιβαίες αντιδράσεις επηρέασαν τα σημερινά σχήματα της [[βιοποικιλότητα]]ς. Κατά συνέπεια, η Παλαιοντολογία έχει κοινά χαρακτηριστικά με τη [[Γεωλογία]], τη μελέτη και τη δομή των πετρωμάτων καθώς και με τη [[Βοτανική]], τη [[Βιολογία]], τη [[Ζωολογία]], και την [[Οικολογία]], κλάδους που έχουν στενή σχέση με τους ζωντανούς οργανισμούς και τους τρόπους αλληλεπίδρασης με το φυσικό άβιο περιβάλλον. [[Πολλενολογία]] είναι η μελέτη της γύρης (pollen), σύγχρονης ή απολιθωμένης.
 
Οι κύριες υποδιαιρέσεις της παλαιοντολογίας περιλαμβάνουν την [[αρχαιοζωολογία]] (ζώα), την [[αρχαιοβοτανική]] (φυτά), και την [[Μικροπαλαιοντολογία]], δηλ. τη μελέτη των μικροαπολιθωμάτων (microfossils). Οι Παλαιοζωολόγοι ειδικεύονται στην παλαιοντολογία Ασπονδύλων, που αφορά στα ζώα χωρίς σπονδυλική στήλη, ή στην παλαιοντολογία Σπονδυλώτών, που αφορά στα απολιθώματα ζώων με σπονδυλική στήλη, συμπεριλαμβανομένων των απολιθωμάτων ανθρωποειδών ([[παλαιοανθρωπολογία]]). Οι Μικροπαλαιοντολόγοι μελετούν μικροσκοπικά απολιθώματα, στα οποία συγκαταλέγονται οργανικά μικροαπολιθώματα (organic-walled microfossils.
 
Υπάρχουν πολλές αναπτυσσόμενες ειδικότητες όπως η [[παλαιο-οικολογίαπαλαιοοικολογία]], η [[αρχαιοβοτανική]], η [[ιχνολογία]] (η μελέτη των ιχνών και των μητρών) και η [[ταφονομία]], η μελέτη του τι συνέβη στους οργανισμούς μετά την εξαφάνιση τους.
 
Οι κύριες περιοχές μελέτης περιλαμβάνουν την συσχέτιση των γεωλογικών [[στρώμα (γεωλογία)|στρωμάτων]] με τις [[Γεωλογική χρονολογική κλίμακα|γεωλογικές εποχές]] και τη μελέτη της [[εξέλιξη (βιολογία)|εξέλιξης]] των ζωικών μορφών.
Η Παλαιοντολογία χρησιμοποιεί την ίδια κλασική ταξινόμηση της [[διώνυμη ονοματολογία|διώνυμης ονοματολογίας]] που επινοήθηκε για τη βιολογία των ζωντανών οργανισμών στα μέσα του [[18ος αιώνας|18ου αιώνα]] αποαπό τον [[Σουηδία|Σουηδό]] βοτανολόγο [[Κάρολος Λινναίος|Κάρολο Λινναίο]] και θέτει αυτά τα είδη σε ένα γενεαλογικό πλαίσιο, υποδεικνύοντας επιπλέον τους βαθμούς αλληλοσυσχέτισής τους με την τεχνικής της [[κλαδιστική|κλαδιστικής]]ς.
 
Η σημασία της παλαιοντολογίαςΠαλαιοντολογίας από οικονομική άποψη έγκειται στη χρήση των απολιθωμάτων για τον προσδιορισμό της ηλικίας και της φύσης των πετρωμάτων που τα περιέχουν, ή των υποκείμενων/υπερκείμενων στρωμάτων. Η πληροφορία αυτή είναι ζωτικής σημασίας για τη βιομηχανία [[εξόρυξης]] ορυκτών και μεταλλευμάτων και, κυρίως, στη βιομηχανία [[πετρελαίου]]. Είναι, επίσης, χρήσιμη σε κατασκευές θεμελίων μεγάλων έργων (π.χ. φραγμάτων, μεγάλων κτιρίων, γεφυρών κτλ). Η εξέταση των απολιθωμάτων που περιέχονται σε ένα πέτρωμα παραμένει ένας από τους ταχύτερους και πιο ακριβείς τρόπους προσδιορισμού της ηλικίας του πετρώματος, αν και η ηλικία που προσδιορίζεται από αυτά είναι σχετική. Απολιθώματα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πολύ ακριβή χρονολόγηση ενός πετρώματος ονομάζονται '''καθοδηγητικά''' απολιθώματα.
Τα απολιθώματα ήταν γνωστά στον πρωτόγονο άνθρωπο ο οποίος σωστά τα θεωρούσε ως τα απομεινάρια παλαιών μορφών ζωής. Η οργανωμένη μελέτη της παλαιοντολογίας ανάγεται, όμως, μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα.
 
==Διακεκριμένοι Παλαιοντολόγοι==
 
Οι Παλαιοντολόγοι κατατάσσονται ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες και εκκεντρικές μορφές στην ιστορία της επιστήμης. Ανάμεσα στους σημαντικότερους περιλαμβάνονται ο [[Αγγλία|άγγλοςΆγγλος]] [[Γουΐλιαμ Σμιθ]] που παρατήρησε πρώτος ότι παρόμοιες αλληλουχίες (σειρές) απολιθωμάτων ανευρίσκονται στον ίδιο τόπο και ο [[Γαλλία|Γάλλος]] [[Ζορζ Κυβιέ]] ([[Georges Cuvier]]), που ξεκίνησε τη μελέτη των αρχαίων ζώων βασιζόμενος στα σημερινά ζώα. Στους αξιοσημείωτους [[Η.Π.Α.|Αμερικανούς]] περιλαμβάνονται οι [[Έντουαρντ Ντρίνκερ Κόουπ]], [[Οθνίελ Τσαρλς Μαρς]], [[Πωλ Σερένο]], [[Χένρι Φέρφιλντ Όζμπορν]], [[Λουΐ Αγκασίζ]], [[Τσαρλς Γουόλκοτ]] και [[Ρόι Τσάπμαν Άντριους]]. Διακεκριμένοι Ευρωπαίοι παλαιοντολόγοι είναι ο [[Φινλανδία|φινλανδός]] [[Μπγιόρν Κουρτέν]], o [[Τσεχία|τσέχος]] παλαιοεντομολόγος Γιαρμίλα [[Γιαρμίλα Κουκαλόβα-Πεκ]]. O [[Φραντς Νόπκα φον Φέλσο-Ζίλβας]] αναφέρεται συχνά ως πατέρας της παλαιοβιολογίας, ενός τομέα έρευνας που σχετίζεται με βιολογικά και οικολογικά συμπεράσματα, τα οποία είναι δυνατόν να εξαχθούν από απολιθώματα.
 
Η ιστορίαΙστορία περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό σημαντικών παλαιοντολόγων. Ο [[Κάρολος Δαρβίνος]] (Charles Darwin) συγκέντρωσε απολιθώματα απο τα θηλαστικά της Νοτίου Αμερικής κατα τη διάρκεια του ταξιδιού του με το πλοίο του "Beagle" και μελέτησε απολιθωμένα δάση στην [[Παταγoνία]]. Ο [[Τόμας Τζέφερσον]] ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα οστά των [[μαμούθ]]. Εκτός των ανασκαφών και της παρατήρησης δοντιών αποαπό θηλαστικά ο Τζορτζ Γκέιλορντ Σίμσον [[George Gaylord Simpson]] έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο βοηθώντας να δημιουργηθεί η "Μοντέρνα Σύνθεση" της εξελικτικής βιολογίας, συνδυάζοντας ιδέες αποαπό την [[Βιολογία]], την Παλαιοντολογία και την [[Γενετική]]. Το βιβλίο του "Ρυθμός και Μορφή" αποτελεί πρότυπο στην Επιστήμη της Παλαιοντολογίας. Σημαντικά ονόματα στη μελέτη των ασπονδύλων είναι οι Στίβεν Στάνλεϊ [[Steven Stanley]], Στέφεν Τζέι Γκουλντ [[Stephen Jay Gould]], Ντέιβιντ Ράουπ [[David Raup]], Γκέερατ Φερμάι [[Geerat Vermeij]], και Τζακ Σεπκόσκι [[Jack Sepkoski]], των οποίων τα επιτεύγματα έχουν σημαντικά βοηθήσει την επιστήμη στην επέκταση της κατανόησης των μακροχρόνιων προτύπων εξέλιξης της ζωής στη Γη. Ανάλογη είναι η περίπτωση του Κροάτη επιστήμονα Ντραγκουτίν Γκοριάνοβιτς-Κραμπέργκερ και της ανακάλυψης του "Ανθρώπου της Κράπινα" [[Krapina Man]].
 
Άλλοι Παλαιοντολόγοι είναι οι Υβ Κοπέν [[Yves Coppens]] και πιο σύγχρονοι οι Τζον Όστρομ, [[John Ostrom]], [[Μπομπ Μπάκερ]] (Bob Bakker), Ντέιβιντ Β. Ουαϊσάμπελ [[David B. Weishampel]] και Τζακ Χόρνερ [[Jack Horner (παλαιοντολόγος)|Jack Horner]].