Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο Αρρένιους, υπό την επίβλεψη του Έντλουντ, ξεκίνησε το ερευνητικό του έργο στις μετρήσεις της ηλεκτρεγερτικής δύναμης αλλά σύντομα στράφηκε σε άλλα ερευνητικά πεδία. Το 1884 δημοσίευσε στα γαλλικά τη διατριβή με τίτλο "''Recherches sur la conductibilité galvanique des électrolytes''" (''Έρευνες πάνω στη γαλβανική αγωγιμότητα των ηλεκτρολυτών''). Το κυριότερο συμπέρασμα της μελέτης αυτής ήταν ότι οι [[Ηλεκτρόλυση|ηλεκτρολύτες]], όταν διαλύονται στο νερό, διασπώνται (ο σωστός όρος είναι «''διίστανται''») σε διαφορετικό ποσοστό σε θετικά και αρνητικά [[ιόντα]]. Ο βαθμός διάστασης εξαρτάται κυρίως από τη φύση της ουσίας και τη [[συγκέντρωση|συγκέντρωσή]] της στο [[διάλυμα]]. Η διάσταση είναι μεγαλύτερη όσο μεγαλύτερη είναι η αραίωση του διαλύματος.
 
Η ιδέα του Αρρένιους για την σύνδεση μεταξύ του [[ηλεκτρισμός|ηλεκτρισμού]] και των [[χημικός δεσμός|χημικών δεσμών]], παρόλο που υποστηρίχθηκε από τον Μπερζέλιους, δεν έγινε αρχικά πλήρως αποδεκτή κυρίως από επιστήμονες κάποιας ηλικίας την εποχή που δημοσιεύθηκε η διατριβή. Όμως, ο Όττο Πέττερσον, καθηγητής Χημείας στη Στοκχόλμη, τόνισε την πρωτοτυπία της εργασίας και ο διάσημος χημικός Όστβαλντ ταξίδεψε στην Ουψάλα για να γνωρίσει το νεαρό επιστήμονα και να του προσφέρει μιάμια θέση στο εργαστήριό του στη Ρίγα. Ο Αρρένιους δε μπόρεσε να δεχθεί τότε την προσφορά, επειδή ο πατέρας του ήταν σοβαρά άρρωστος και δεν ήθελα να τον αφήσει. Τελικά έγινε φανερή η θεμελιώδης σημασία των εργασιών του Αρρένιους, και στα τέλη του 1884 πήρε το διδακτορικό του στην Ουψάλα στη Φυσικοχημεία - η πρώτη απονομή διδακτορικού διπλώματος στη Σουηδία, σε αυτό το νέο επιστημονικό πεδίο. Λίγο αργότερα, χάρις στον Έντλουντ, ο Αρρένιους πήρε υποτροφία από την Ακαδημία Επιστημών που του επέτρεψε να εργαστεί το 1886 με τον [[Βίλχελμ Όστβαλντ]] στη [[Ρίγα]], με τον [[Νερνστ]] και με τον [[Φρίντριχ Κόλραους]] στο [[ΒούρζμπουργκΒίρτσμπουργκ]]. Το 1887 δούλεψε με τον [[Λούντβιχ Μπόλτζμαν|Μπόλτζμαν]] στο [[Γκρατς]] και το 1888 εργάστηκε με τον ολλανδό φυσικοχημικό [[Γιακόμπους Χενρίκους Βαν'τ Χοφ|Βαν'τ Χοφ]] στο [[Άμστερνταμ]].
 
Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών ο Αρρένιους μπόρεσε να αποδείξει την επίδραση της ηλεκτρολυτικής διάστασης στην [[ωσμωτική πίεση]] αλλά και τη μείωση του [[σημείο πήξης|σημείου πήξης]] και την άνοδο του [[σημείο βρασμού|σημείου βρασμού]] των διαλυμάτων που περιέχουν ηλεκτρολύτες. Σε μιάμια μνημειώδη μάλιστα εργασία του, το 1887, ανακεφαλαίωσε τα συμπεράσματα της διατριβής του, προσθέτοντας και μερικά νεώτερα δεδομένα. Αργότερα μελέτησε τη σημασία της θεωρίας του σε βιολογικά και ιατρικά προβλήματα. Η τεράστια σημασία της θεωρίας της ηλεκτρολυτικής διάστασης του Αρρένιους αναγνωρίζεται πλέον από όλους, έστω και αν έγιναν ορισμένες απαραίτητες τροποποιήσεις.
 
ΜιάΜία άλλη σπουδαία εργασία του Αρρένιους αναφερόταν στη μελέτη της ταχύτητας [[υδρόλυση|υδρόλυση]] της [[ζάχαρη|ζάχαρης]] η οποία πραγματοποιείται σε όξινο περιβάλλον και δίνει ένα μίγμα [[φρουκτόζη|φρουκτόζης]] και [[γλυκόζη|γλυκόζης]]. Οι παρατηρήσεις του για την αύξηση της [[ταχύτητα αντίδρασης|ταχύτητας της αντίδρασης]] τον οδήγησαν σε ένα ποιοτικό μοντέλο το οποίο εξελίχθηκε στην [[εξίσωση Αρρένιους]] που εκφράζει την εξάρτηση της ταχύτητας των αντιδράσεων από την [[ενέργεια ενεργοποίησης]] και τη [[θερμοκρασία]].
 
Το 1891, ο Αρρένιους δε δέχθηκε θέση καθηγητή στο γερμανικό πανεπιστήμιο του [[ΓκίζενΓκίσεν]] αλλά αμέσως μετά έγινε υφηγητής στη Στοκχόλμη. Το 1895 έγινε καθηγητής Φυσικής εκεί ενώ διετέλεσε και πρύτανης από το 1897 έως το 1905, όταν και αποσύρθηκε από την καθηγεσία. Το 1898 δημοσίευσε το βιβλίο «'' Θεωρητική Ηλεκτροχημεία''» και το 1906 τις «''Χημικές Θεωρίες''».
 
Το 1905, δέχθηκε πρόσκληση σε καθηγεσία στο [[Βερολίνο]] και η Ακαδημία Επιστημών αποφάσισε τότε να δημιουργήσει Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας με επικεφαλής τον Αρρένιους. Το νέο ερευνητικό ίδρυμα εγκαινιάσθηκε το 1909. Πολλοί επιστήμονες ήρθαν σ'αυτό και από τη Σουηδία μόνο και μόνο για να συνεργαστούν με τον Αρρένιους.
 
Βραβεύθηκε με [[Βραβείο Νόμπελ Χημείας|Νόμπελ χημείας]] το [[1903]] για τη θεωρία της ηλεκτρολυτικής διάστασης. Σταμάτησε να εργάζεται στις αρχές του 1927, πάσχοντας από υπερκόπωση και έγραψε τα απομνημονεύματά του μέχρι τις [[2 Οκτωβρίου]] [[1927]] οπότε και απεβίωσε σε ηλικία 68 ετών.
 
== Έργα του ==
*''Recherches sur la conductibilité galvanique des électrolytes'' (abgeschlossen 1883, gedruckt 1884) - Die Doktorarbeit von Arrhenius. Dem wissenschaftshistorisch interessierten Leser ist die Arbeit u.a. durch [[Ostwalds Klassiker der exakten Wissenschaften]] (Band 160) zugänglich.
*''On the influence of carbonic acid in the air upon the temperature of the ground.'' The London, Edinburgh and Dublin Philosophical Magazine and Journal of Science '''5''', 237–276 (1896) (deutsch: ''Über den Einfluß <!-- sic --> von Kohlensäure in der Luft auf die Bodentemperatur'')
 
*''Lärobok i teoretisk elektrokemi'' (1900, dt. 1901 ''Lehrbuch der Elektrochemie'')
 
*''Lehrbuch der kosmischen Physik'' (1903, 2 Bände)
 
*''Världarnas utveckling'' (1906, dt. 1908 ''Das Werden der Welten''. Akademische Verlagsgesellschaft Leipzig, übersetzt aus dem Schwedischen von L.&nbsp;Bamberger)
 
*''Immunochemistry'' (1907, dt. ''Immunochemie'')
 
*''Theories of Solutions'' (1912)
 
*''Quantitative Laws in Biological Chemistry'' (1915)
 
*''Kemien och det moderna livet'' (1919, dt. 1922 ''Chemie und das moderne Leben'')
 
*''Erde und Weltall'' (1926)
 
== Βιβλιογραφία ==
*Günther Bugge (Hrsg.): ''Das Buch der grossen Chemiker'', Zweiter Band – Von Liebig bis Arrhenius, 6., unveränderter Nachdruck der 1. Auflage von 1929, 1984 – Die zwanzig Seiten umfassende Arrhenius-Biografie in diesem Band wurde von Wilhelm Palmaer, einem ehemaligen Schüler Arrhenius', geschrieben. Gut geeignet für einen Überblick. Gibt bezüglich des Lebenslaufes teils konträre Informationen im Vergleich zum Werk von Riesenfeld.
 
*Ernst H. Riesenfeld: ''Svante Arrhenius'', Akademische Verlagsgesellschaft Leipzig, 1931 - Angenehm zu lesende Arrhenius-Biografie mit neun Abbildungen. Sie bringt dem Leser neben dem Chemiker und seinem Werk auch den Menschen Svante Arrhenius etwas näher. Bezüglich der wissenschaftlichen Bewertung des Werkes von Arrhenius aufgrund des Erscheinungsjahres natürlich veraltet.
 
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
{{Commonscat}}
* [http://www.nobelpreis.org/chemie/arrhenius.htm Der Nobelpreis – Svante August Arrhenius]
 
[[Κατηγορία:Σουηδοί φυσικοί|Αρρενιους]]
31.559

επεξεργασίες