Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κτήριο του Ράιχσταγκ»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ
μ
[[Image:Reichstag building Berlin view from west before sunset.jpg|thumb|380px|Το κτίριο του Ράιχσταγκ με την αφιέρωση ''DEM DEUTSCHEN VOLKE'' (στον Γερμανικό λαό, έργο του [[Πέτερ Μπέρενς]]) στην πρόσοψη]]
 
Το '''Ράιχσταγκ''' ([[γερμανική γλώσσα|γερμ.]] ''Reichstag'') είναι το κτίριοκτήριο που στεγάζει το [[Μπούντεσταγκ|Γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο]] ([[γερμανική γλώσσα|γερμ.]] ''Bundestag'') στο [[Βερολίνο]]. Το κτίριοκτήριο έχει πλούσια ιστορία, παράλληλη με την άνοδο της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή σκηνή, τις κρίσιμες στιγμές της νεότερης γερμανικής ιστορίας και την ανάπτυξη του κοινοβουλευτισμού.
 
Ξεκίνησε να σχεδιάζεται το [[1881]] από την γερμανική βουλή. Τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό κέρδισε ο Paul Wallott, και οι εργασίες διήρκεσαν από το 1884 μέχρι την αποπεράτωση το [[1894]]. Σε αυτό το κτίριο διακήρυξε ο [[Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας|σοσιαλδημοκράτης]] [[Φίλιπ Σάιντεμαν]] στις [[9 Νοεμβρίου]] [[1918]] την παραίτηση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β΄ και, συνεπώς, την κατάργηση της μοναρχίας και την πρώτη γερμανική δημοκρατία (χωρίς μονάρχη), γερμ. ''Republik''.
 
Το [[1933]] το Ράιχσταγκ [[Ναζιστική Γερμανία#Ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ|πυρπολήθηκε]], γεγονός με μεγάλη συμβολική και πολιτική σημασία, ίσως από τους [[εθνικοσοσιαλισμός|εθνικοσοσιαλιστές]] (ναζί) με στόχο να ρίξουν την ευθύνη στους [[κομμουνισμός|κομμουνιστές]], προκειμένου να αρχίσουν μεγάλης κλίμακας διώξεις κατά των πολιτικών τους αντιπάλων και να οδηγήσουν την Γερμανία στην δικτατορία. Οι ναζί φρόντισαν να ισχύει η θανατική ποινή για εμπρησμό, ο νόμος είχε μάλιστα αναδρομική ισχύ. Έτσι ο [[Ολλανδία|Ολλανδός]] Μαρίνους φαν ντερ Λούμπε (Marinus van der Lubbe), που συνελήφθη για την πράξη, καταδικάστηκε σε θάνατο.
 
Εξωτερικά επιδιορθώθηκε εν μέρει και ήταν μέσα στα σχέδια του [[Αδόλφος Χίτλερ|Χίτλερ]] για την διοικητική ζώνη που ήθελε να δημιουργήσει με την ονομασία ''[[Γκερμάνια|Παγκόσμια Πρωτεύουσα Γερμανία]] (Welthauptstadt Germania)''. Άλλα σχέδια για την περιοχή ήταν μια γιγαντιαία Αψίδα του Θριάμβου στην θέση της Πύλης του Βρανδεμβούργου, η Αίθουσα του Λαού (''Volkshalle'') με χώρο για 180.000 άτομα κ.ά.
 
Κατά τον [[Β' Παγκόσμιος Πόλεμος|Β'Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]], όμως, υπέστη τις περισσότερες ζημιές. Με την διαίρεση της πόλεως από τους Συμμάχους (1945), το κτίριοκτήριο βρισκόταν στο Δυτικό Βερολίνο, στο όριο του βρετανικού τομέα, επιδιορθώθηκε εν μέρει και χρησιμοποιήθηκε ως μουσείο. Ο γνωστός θόλος του κτιρίουκτηρίου ανατινάχτηκε το [[1954]] για να ελαφρύνει την υπόλοιπη δομή. Από το [[1961]] μέχρι το [[1989]] το γνωστό «Τείχος του Βερολίνου» περνούσε λίγα μέτρα πίσω από το κτίριοκτήριο, όπου ξεκινούσε ο σοβιετικός τομέας ή το Ανατολικό Βερολίνο.
 
Μετά την επανένωση των δύο Γερμανιών, το 1990, αποφασίστηκε στις 20 Ιουνίου 1991 η μεταφορά της Βουλής από την [[Βόννη]] στο [[Βερολίνο]]. Στέγη της Βουλής θα γινόταν πάλι το κτίριο του '''Ράιχσταγκ''', την ανακαίνιση του οποίου ανέλαβε, μετά από διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, ο [[Σερ Νόρμαν Φόστερ]]. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό του νέου σχεδίου είναι ο διαφανής θόλος, δωρεάν επισκέψιμος γιά το κοινό, σύμβολο της διαφάνειας στην νέα Γερμανία.
 
Από το [[1999]], που εγκαινιάστηκε το κτίριοκτήριο ως σήμερα, 18 εκατομμύρια άνθρωποι το έχουν επισκεφτεί το κτίριοεπισκεφθεί για να θαυμάσουν τον θόλο και το μικρό μουσείο που έχει δημιουργηθεί μέσα σε αυτόν.
 
{{Link FA|de}}