Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αυτοκρατορία της Νίκαιας»

μ
μ (Ρομπότ: Προσθήκη: tl:Imperyo ng Niseya)
Στη Κωνσταντινούπολη ιδρύθηκε η [[Λατινική Αυτοκρατορία]] με πρώτο αυτοκράτορα τον [[Βαλδουίνος Α' της Κωνσταντινούπολης|Βαλδουίνο της Φλάνδρας]]. Οι σταυροφόροι προχώρησαν σε συμφωνία διαμοιρασμού των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ένας σταυροφορικός στρατός με αρχηγό τον [[Ερρίκος της Φλάνδρας|Ερρίκο της Φλάνδρας]], αδελφό του Βαλδουίνου, αποβιβάστηκε στην Μικρά Ασία με σκοπό να καταλάβει και να μοιράσει τα εδάφη εκεί όπως είχε συμφωνηθεί στη συνθήκη διαμοιρασμού. Ο Θεόδωρος προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει αλλά ηττήθηκε σε δύο μάχες, στο [[Ποιμανηνό]] και στην [[Προύσα]] το φθινόπωρο και τον χειμώνα του 1204-1205. Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη για τους Βυζαντινούς της Νίκαιας, που αντιμετώπιζαν για δεύτερη φορά την καταστροφή. Την ίδια περίοδο, όμως, ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος φερόμενος απερίσκεπτα προκάλεσε τον βασιλιά των Βουλγάρων,[[Καλογιάννης|Καλογιάννη]], ή Ιωαννίτση σε πόλεμο. Σε [[Μάχη της Αδριανούπολης (1205)|μάχη]] που έγινε κοντά στην [[Αδριανούπολη]] το 1205 οι σταυροφόροι ηττήθηκαν, ο Βαλδουίνος αιχμαλωτίστηκε και οι κτήσεις της Λατινικής Αυτοκρατορίας στη Θράκη χάνονταν η μία μετά την άλλη. Οι σταυροφόροι εγκατέλειψαν προσωρινά την επιθετική προσπάθεια στην Μικρά Ασία και τα στρατεύματά τους αποχώρησαν για να υπερασπίσουν την Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη από τους Βουλγάρους.
 
Ο Θεόδωρος κέρδισε χρόνο και τον αξιοποίησε στο έπακρο. Το [[1207]] νίκησε τον Δαβίδ Κομνηνό που είχε κυριαρχήσει στην [[Παφλαγονία]] και είχε φτάσει μέχρι την [[Ηράκλεια του Πόντου]] και απειλούσε τη [[Νικομήδεια]] και τον ανάγκασε να υποχωρήσει στη [[Σινώπη]]. Τον ίδιο χρόνο υπέγραψε συμφωνία διετούς ανακωχής με τον νεό Λατίνο αυτοκράτορα, Ερρίκο. Παράλληλα, αποφάσισε να νομιμοποιήσει τον αυτοκρατορικό του τίτλο. Κάλεσε τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως [[Ιωάννης Ι΄ Καματηρός|Ιωάννη]] να πάει στη Νίκαια και να τον στέψει αυτοκράτορα. Ο Ιωάννης συμφώνησε, αλλά πέθανε το [[1206]] προτού προλάβει να κάνει τη στέψη. Τη Σαρακοστή του [[1208]] έγινε σύνοδος των ιεραρχών της Ανατολής στη Νίκαια και εξέλεξε νέο πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον [[Μιχαήλ Δ΄ Αυτωρειανός|Μιχαήλ]], ο οποίος την Κυριακή του Πάσχα έστεψε τον Θεόδωρο αυτοκράτορα στη Νίκαια. Το [[1209]] ο Θεόδωρος απέκρουσε έναν σταυροφορικό στρατό υπό τον Peter of Bracheuil που προσπάθησε να καταλάβει τη Βιθυνία. Αλλά η μεγαλύτερη επιτυχία του Θεόδωρου ήρθε δύο χρόνια αργότερα. Το [[1210]] ο Αλέξιος Γ', κατέφυγε στην αυλή του σουλτάνου του Ικονίου, [[Καϋχοσρόης Α'|Καϋχοσρόη Α']] και του ζήτησε τη βοήθειά του για να γίνει αυτοκράτορας στη Νίκαια. Οι Σελτζούκοι επιτέθηκαν στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας αλλά ηττήθηκαν σε αποφασιστική μάχη[[Μάχη κοντάστην Αντιόχεια του Μαιάνδρου (1211 μ.Χ.)|μάχη στην [[Αντιόχεια]] του Μαιάνδρου]] το [[1211]]. Σε αυτήν την μάχη ο Καϋχοσρόης σκοτώθηκε από τον Θεόδωρο σε μονομαχία, ενώ ο Αλέξιος Γ' πιάστηκε αιχμάλωτος. Αυτή η νίκη παγίωσε την εξουσία του Θεόδωρου και του έδωσε τη δυνατότητα να προσθέσει και άλλες περιοχές υπό την εξουσία του στη δυτική Μικρά Ασία. Όμως η τελευταία σύγκρουση του Θεόδωρου με τους [[Φράγκοι|Φράγκους]] της Κωνσταντινούπολης κατέληξε σε ήττα. Τον Οκτώβριο του 1211, στον ποταμό Ρυνδακό της Βιθυνίας, οι [[Φράγκοι]] πέτυχαν σημαντική νίκη επί των στρατευμάτων του Θεόδωρου. Με τη συνθήκη του Νυμφαίου, το [[1214]],συμφωνήθηκε ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη, η Λατινική Αυτοκρατορία κέρδιζε την [[Τρωάδα]] και μεγάλο κομμάτι της [[Μυσία|Μυσίας]] και της Βιθυνίας ενώ η υπόλοιπη περιοχή μέχρι τα σύνορα με τους Σελτζούκους αναγνωρίστηκε ως επικράτεια της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας.
 
== Αυτοκρατορική ειρήνη (1214-1223) ==
1.663

επεξεργασίες