Όριο διαρροής: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

+
(+)
(+)
[[file:Stress v strain A36 2.svg|250px|thumb|Διάγραμμα τάσης παραμόρφωσης χάλυβα Α36. Το '''όριο διαρροής''' είναι η τάση που αντιστοιχεί στο σημείο 2. Στο σημείο 3. έχουμε την τελική θραύση του δοκιμίου.]]
[[File:Traction cylindrique.jpg|250px|thumb|Δοκίμια χάλυβα μετά από πλαστική επιμήκυνση με δημιουργία λαιμού και τελική θραύση.]]
'''Όριο διαρροής''' καλείται η κρίσιμη τιμή εφαρμοζόμενης [[Τάση (μηχανική)|τάσης]] σε ένα [[στερεό]] σώμα πέρα από την οποία μέρος της παραμόρφωση παύει να είναι [[ελαστική παραμόρφωση|ελαστική]] και γίνεται [[πλαστική παραμόρφωση|πλαστική]].
 
Το όριο διαρροής δεν πρέπει να συγχέεται με το όριο καταστροφικής αστοχίας ενός υλικού. Ορισμένες φορές η υπέρβαση του ορίου διαρροής, τοπικά σε κάποιες θέσεις μιας κατασκευής, μπορεί να είναι αποδεκτή/επιτρεπτή. Πρέπει όμως να εξασφαλίζεται η ασφάλεια, ευστάθεια και λειτουργικότητα ολόκληρης της κατασκευής ως προς το μέγιστο φορτίο σχεδιασμού (πχ σεισμική φόρτιση).
 
Το όριο διαρροής εξαρτάται από τη φύση του υλικού και παίρνει διάφορες τιμές από πολύ μικρές για κάποια πλαστικά έως πολύ μεγάλες για υλικά όπως το [[τιτάνιο]] και διάφορα κράματα [[χάλυβας|χάλυβα]]. Δεν έχουν όλα τα υλικά όριο διαρροής, παρά μόνο τα σχετικά [[ολκιμότητα|όλκιμα]] όπως τα [[μέταλλο|μέταλλα]], τα κράματα μετάλλων και τα [[πολυμερές|πολυμερή]]. Ενώ τα λεγόμενα ψαθυρά υλικά, όπως τα [[κεραμικό|κεραμικά]] και τα μεγάλης [[σκληρότητα]]ς κράματα είναι δυνατόν να παρουσιάζουν ταχεία διάδοση ρωγμών και ψαθυρή αστοχία με θραύση αμέσως μόλις η τάση ξεπεράσει την ελαστική περιοχή.
 
{{επέκταση}}
Ανώνυμος χρήστης