Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Δερβίσης»

62 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 10 έτη
Σε όλα τα παραπάνω πρώιμα στάδια στηρίχθηκε η ιδεολογία της ασκητικής απάρνησης που πρόβαλε και διαδόθηκε στο Ισλάμ κατά τη διάρκεια της Ύστερης Μέσης Περιόδου (περ. 600-900/1200-1500)<ref>Σύμφωνα με την περιοδολόγηση του Hodgson, στο Hodgson Marshall G. S. 1974, 96.</ref>. Βέβαια παρόλο που υφίστανται μαρτυρίες για την πρώιμη παρουσία για αυτή την ιδεολογία της απάρνησης, οι πρώτες κοινότητες που υιοθετούν μαζικά αυτόν τον τρόπο ζωής εμφανίζονται περίπου στα τέλη του 7ου/13ου αι. σε δύο διακριτά ρεύματα, τους Καλανταριγιά στη Συρία και την [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]] και τους Χαϊνταριγιά, στο [[Ιράν]] με ιδρυτή τον Κουτάμπ αλ-Ντιν Χαϊντάρ (Qutb al-Din Haydar). Και τα δύο αυτά ρεύματα εξαπλώθηκαν γοργά προς την [[Ινδία]] και τη Μικρά Ασία<ref>Karamustafa, Ahmet T. 1994, 3.</ref>.
 
ΟμάδεςΜε το πέρασμα του [[χρόνος|χρόνου]] ομάδες ιδεολογικά προσανατολισμένες προς την απάρνηση, όμοιες με τις προηγούμενες, άρχισαν να ξεπηδούν σε διαφορετικές περιοχές του Ισλάμ. Ανάμεσά τους οι [[Αμπντάλ Ντερβίς]], οι [[Τζαμί Ντερβίς]], οι [[Μπεκτασί Ντερβίς]] και οι [[Σαμς-ι Ταμπριζί Ντερβίς]] στη Μικρά Ασία, οι Μανταρί Ντερβίς και οι Τζαλαλί Ντερβίς στη μουσουλμανική Ινδία. Από αυτές τις διακριτές ομάδες ντερβίς μελετήθηκαν περισσότερο οι Καλανταριγιά, ενώ οι Χαϊνταριγιά και οι Αμπντάλ του Ρουμ παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στη θέση τους στο [[κοινωνία|κοινωνικό]] και [[πολιτική|πολιτικό]] γίγνεσθαι του Ισλάμ.
 
==Παραπομπές-σημειώσεις==
79.891

επεξεργασίες