Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης»

μ
Το σημείο-τομή στα αυτοδιοικητικά πράγματα ήταν ο νόμος [[Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας (1912)|ΔΝΖ 1912]] του [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Ελευθερίου Βενιζέλου]] που παραχωρούσε πλήρη αυτοδιοίκηση στους δήμους (αστικές περιοχές ή πρωτεύουσες νομών) και τις [[Κοινότητα (τοπική αυτοδιοίκηση)|κοινότητες]] (αγροτικές περιοχές). Αν και δεν έπραξε κάτι αντίστοιχο στις νομαρχίες, τις οποίες διατήρησε υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης, δεν είναι υπερβολή ότι ο συγκεκριμένος νόμος αποτέλεσε τη «ληξιαρχική πράξη γέννησης» των σύγχρονων α΄βάθμιων ΟΤΑ.
 
Το σχήμα του Βενιζέλου πέρασε από πολλές περιπέτειες, συνυφασμένες με την ταραχώδη πολιτική ιστορία της χώρας, αλλά η βασική φιλοσοφία του παρέμεινε αναλλοίωτη έως τη [[Δεκαετία 1990|δεκαετία του '90]]. Η επόμενη μεγάλη αλλαγή ήλθε με το νόμο 2218/19931994 της [[Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου 1993|κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου]], ηο οποίαοποίος αμέσως μετά την ανάδειξή της το [[1993]] καθιέρωσεκαθιέρωνε την αιρετή νομαρχιακή αυτοδιοίκηση: Αρχής γενομένης απ' τις τοπικές εκλογές εκείνου του [[1994]]έτους, τα όργανα διοίκησης των νομαρχιών εκλέγονταν με άμεση ψηφοφορία, τα δε νομικά τους πρόσωπα μετατρέπονταν σε β΄βάθμιους ΟΤΑ. Ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα ο ''[[Σχέδιο Καποδίστριας|Καποδίστριας]]'' της [[Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Σημίτη 1996 (Σεπτέμβριος)|κυβέρνησης Σημίτη]] (Ν.2539/1997), ο οποίος μετέβαλε τα διοικητικά όρια των α΄βάθμιων ΟΤΑ μέσω συνενώσεων, αφήνοντας όμως ανέπαφο το θεσμικό χαρακτήρα τους.
 
Η σημερινή μορφή των ΟΤΑ είναι αποτέλεσμα του ''[[Πρόγραμμα Καλλικράτης|Καλλικράτη]]'' ([[Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009|κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου]], Ν.3852/2010), ο οποίος συνένωσε περαιτέρω τους α΄βάθμιους ΟΤΑ και κατήργησε τις νομαρχίες, αντικαθιστώντας τις ως β΄βάθμιους ΟΤΑ από τις περιφέρειες. Οι τελευταίες υπήρχαν και προ Καλλικράτη, δεν αποτελούσαν όμως ΟΤΑ.
7.828

επεξεργασίες