Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Η '''Deutsche Reichsbahn''', γνωστή με τη συντομογραφία '''DR''' (''Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι'', κυριολεκτικά ''Γερμανικοί Αυτοκρατορικοί Σιδηρόδρομοι''), ήταν ο οργανισμός [[Σιδηρόδρομος|σιδηροδρόμων]] του Γερμανικού [[Γερμανικό Ράιχ|Γερμανικού Ράιχ]] και, αργότερα, της [[Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας|Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας]] (Ανατολική Γερμανία).
 
[[File:Bundesarchiv_Bild_102-10873,_Reichsbahnzentralschule,_Unterricht.jpg‎|right|thumb|300px|Σχολή Σιδηροδρομικών των DR (Kirchmöser / Mark Brandenburg), 1930. <small>Φωτ. Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο</small>]]
==Ιστορία==
===1920-1924===
Η κατάσταση που επικρατούσε στους [[Γερμανία|γερμανικούς]] σιδηροδρόμους μετά τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] είχε γίνει χαοτική. Η κοινωνική αναστάτωση που ακολούθησε την στρατιωτική ήττα και η πτώση της [[Μοναρχία|μοναρχίας]] των [[Οίκος των Χοεντσόλερν|Χοεντσόλλερν]] (Hohenzollern) είχαν άμεσο οικονομικό αντίκτυπο, που επηρέασε την λειτουργία πολλών υπηρεσιών. Έτσι, οι γερμανικοί σιδηρόδρομοι αντιμετώπιζαν τα προβλήματα της ανεπάρκειας ειδικευμένου εργατικού δυναμικού και της πολύ κακής συντήρησης, που αφορούσε τους σταθμούς, τις [[Γέφυρα|γέφυρες]] και τις [[Σιδηροτροχιά|σιδηροτροχιές]] και ήταν συνέπεια της απουσίας προγραμματισμού. Το βασικό πρόβλημα ήταν αυτό της συντήρησης των σιδηροτροχιών, που δεν επέτρεπαν την ανάπτυξη υψηλών ταχυτήτων και έθεταν, έτσι, σε κίνδυνο την ασφάλεια τόσο των επιβατών όσο και των εμπορευμάτων. Πριν τον Πόλεμο, οι επτά κρατιδιακές εταιρείες διατηρούσαν το σιδηροδρομικό τους δίκτυο σε άριστη κατάσταση. Κατά την διάρκεια του Πολέμου, όμως, η υψηλή προτεραιότητα στην παραγωγή [[Χάλυβας|χάλυβα]] δόθηκε στις βιομηχανίες κατασκευής όπλων, ενώ το ειδικευμένο προσωπικό κλήθηκε να υπηρετήσει στον Στρατό και αντικαταστάθηκε από λιγότερο ειδικευμένο. Έτσι, ενώ την τετραετία [[1910]] - [[1914]] οι εταιρείες συντήρησαν 4.162 [[Χιλιόμετρο|km]] δικτύου, το [[1919]] συντηρήθηκαν μόνο 968 km. Ανάλογη ήταν η έλλειψη συντήρησης και ανανέωσης του τροχαίου υλικού.<ref>Alfred C. Mierzejewski, ''The Most Valuable Asset of the Reich: A History of the German National Railway'', University of North Carolina Press, τόμος Ι 1999, τόμος ΙΙ 2000 ISBN 0807824968</ref>.
Εντοπίζοντας τα προβλήματα αυτά, το καθεστώς της [[Δημοκρατία της Βαϊμάρης|Δημοκρατίας της Βαϊμάρης]] αποφάσισε την ενοποίηση των επτά κρατιδιακών σιδηροδρομικών φορέων (Länderbahnen)<ref>Συγχωνεύτηκαν οι κρατιδιακοί σιδηρόδρομοι της [[Πρωσία|Πρωσίας]], περιλαμβανομένων και του Δουκάτου της [[Έσση|Έσσης]], της [[Βαυαρία|Βαυαρίας]], περιλαμβανομένου και του [[Παλατινάτο|Παλατινάτου]], της [[Σαξωνία|Σαξωνίας]], της Βυρτεμβέργης, του Δουκάτου της [[Βάδη|Βάδης]], του Δουκάτου του [[Όλντενμπουργκ]] και του Δουκάτου του [[Μέκλενμπουργκ]]</ref> ιδρύοντας, την [[1 Απριλίου]] [[1920]], τον κρατικό φορέα "Deutsche Reichseisenbahnen" (Γερμανικοί Αυτοκρατορικοί Σιδηρόδρομοι). Με τον τρόπο αυτό, η ευθύνη συντήρησης και λειτουργίας των Γερμανικών Σιδηροδρόμων περιήλθε στην κεντρική Κυβέρνηση.
 
3.133

επεξεργασίες