Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Βοήθεια:Πρόχειρο/Αρχείο 2»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
== Διάτομα ==
Ανδρέας Κορνάρος .(1547-1616 ;) Εξελληνισμένος Βενετός ευγενής και σημαντικότατος ιστορικός και συγγραφέας. Γεννηθηκε στη Τραπεζόντα της [[Σητεία | Σητείας]] και ήταν γιος του Τζιάκομο Κορνάρου και της Ισαβέτας (Ζαμπίας) Ντεμέζο καθώς και αδελφός του [[Βιτσέντζος_Κορνάρος | Βιτσέντζου Κορνάρου]]. Παντρεύτηκε δυο φόρες, αρχικά την Καρναρόλα Τζεν ή ( Ζένο) και μετά τον θάνατο της την Ανεζίνα Τζεν χωρίς όμως να αποκτήση παιδιά.
Τα διάτομα (Κλάση: Bacillariophyceae) αποτελούν μια πολύ σημαντική ομάδα φυτοπλαγκτικών οργανισμών και είναι άφθονα τόσο στα θαλάσσια οικοσυστήματα όσο και στα εσωτερικά νερά. Ο αριθμός των ειδών που ανήκουν στα διάτομα δεν είναι απόλυτα γνωστός, αλλά πιστεύεται ότι σήμερα υπάρχουν περίπου 100.000 είδη, τα μισά από τα οποία είναι θαλάσσια. Είναι μονοκύτταροι ευκαρυωτικοί οργανισμοί, αν και πολλά από αυτά σχηματίζουν αποικίες σε μορφή αλυσίδας ή σε αστερόμορφους και άλλους σχηματισμούς. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της ομάδας είναι το κυτταρικό τοίχωμα, με βασικό του συστατικό το διοξείδιο του πυριτίου. Οι κοινωνίες των διατόμων συχνά χρησιμοποιούνται ως βιολογικοί δείκτες σε προγράμματα παρακολούθησης της οικολογικής κατάστασης των υδάτων.
 
=== Μορφολογία ===
Υπηρέτησε σαν [[σοπρακόμιτος]] σε γαλέρα μάλιστα σε ηλικία 24 ετών πήρε μέρος στην [[Ναυμαχία_της_Ναυπάκτου | ναυμαχία της Ναυπάκτου]] με την γαλέρα Χριστός.
Το μέγεθος των οργανισμών κυμαίνεται από 2 έως 200 μm. Τα είδη της κλάσης έχουν χρώμα από κίτρινο έως καφέ και οφείλεται στην ύπαρξη των κίτρινων – φαιών καροτινοειδών χρωστικών τους. Οι φωτοσυνθετικές χρωστικές των διατόμων γενικά είναι οι χλωροφύλλες a, c1 και c2, οι β- και ε-καροτίνες και από τις ξανθοφύλλες η φουκοξανθίνη (που δίνει στα διάτομα το χαρακτηριστικό τους χρώμα), η διατοξανθίνη και η διαδινοξανθίνη.
 
Το χαρακτηριστικό της κλάσης είναι το ανάγλυφο κυτταρικό τους τοίχωμα ή θήκη, όπως συχνά ονομάζεται, με κύριο συστατικό του το διοξείδιο του πυριτίου (SiO2). Αποτελείται από μια εσωτερική συνεχή μεμβράνη από πηκτινικές ουσίες και εξωτερικά από δύο κελυφοειδείς θυρίδες οι οποίες εφαρμόζουν μεταξύ τους και η μία είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από την άλλη. Η θήκη δεν είναι απλή στη μορφή αλλά διάτρητη και μπορεί να φέρει περίπλοκες δομές όπως ραβδώσεις, αγκάθια, πόρους και προεξοχές. Η θήκη των διατόμων είναι διαφανής και διαπερατή από το φως, ώστε οι οργανισμοί να μπορούν να δεσμεύουν την ηλιακή ενέργεια απαραίτητη για τη φωτοσύνθεση, ενώ οι πόροι επιτρέπουν τη διέλευση των διαλυμένων στο νερό αερίων και των θρεπτικών συστατικών μέσα και έξω από τα κύτταρα. Η περίπλοκη δομή του τοιχώματος των διατόμων αποτελεί σημαντικό διαγνωστικό χαρακτηριστικό για την ταξινόμησή τους σε γένη και είδη.
Το φέουδο του περιελάμβανε τα χωριά [[Βόνη_Ηρακλείου | Βόνη]] , [[Ζωφόροι_Ηρακλείου | Ζωφόροι]] και [[Θραψανό_Ηρακλείου | Θραψανό ]] στον σημερινό νόμο Ηρακλείου.
 
=== Οικολογία ===
Στα 1591 ίδρυσε στο Ηράκλειο (Κάντια) την φιλολογική ακαδημία των παράξενων (L'Accademia di Stravaganti) . Έγραψε εκατοντάδες ποιήματα στην ιταλική καθώς και την ιστορία της Κρήτης (Historia Candiana) .Τα έργα αυτά αν και έχουν διασωθεί δυστυχώς δεν εκτυπώθηκαν ποτέ.
Τα διάτομα είναι άφθονα στις εύκρατες και πολικές περιοχές, τόσο στα παράκτια όσο και στα ωκεάνια νερά. Γενικά είναι κοινά σε νερά πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Η ομάδα των διατόμων περιλαμβάνει είδη της θάλασσας και των εσωτερικών υδάτων (λίμνες και ποτάμια). Τα περισσότερα διάτομα είναι πλαγκτικά, δηλαδή προσαρμοσμένα να ζουν σε αιώρηση μέσα στο νερό, αλλά πολλά είδη διαθέτουν προσαρμογές και εξαρτήματα που τους επιτρέπουν να προσκολλώνται σε σκληρές επιφάνειες όπως βράχους και σημαδούρες.
 
Τα διάτομα είναι σημαντικοί πρωτογενείς παραγωγοί στα υδάτινα οικοσυστήματα. Συγκεκριμένα υπολογίζεται ότι το 20 – 25% της συνολικής δέσμευσης του διοξειδίου του άνθρακα πραγματοποιείται από αυτά, ενώ θεωρούνται οι σημαντικότεροι μη προσκολλημένοι πρωτογενείς παραγωγοί της ανοικτής θάλασσας στις εύκρατες και πολικές περιοχές. Λίγα μόνο είδη είναι άχρωμα και ζουν προσκολλημένα πάνω στις επιφάνειες των φυκών ως ετερότροφοι οργανισμοί.
Πέθανε στην Κάντια και ταφή του έγινε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου.
 
Τα διάτομα συμμετέχουν συχνά σε φαινόμενα «άνθισης του νερού» (ή φυτοπλαγκτικής «άνθισης») - ο αντίστοιχος αγγλικός όρος είναι «water bloom», δηλαδή φαινόμενα κατά τα οποία ορισμένοι φυτοπλαγκτικοί οργανισμοί αυξάνονται ανά περιόδους σε αφθονία και βιομάζα, εξ’ αιτίας της επικράτησης ευνοϊκών συνθηκών στο νερό (διαθεσιμότητα θρεπτικών συστατικών και άλλοι παράγοντες) και το νερό χρωματίζεται ανάλογα με τις φωτοσυνθετικές χρωστικές των οργανισμών που επικρατούν. Τα διάτομα εμφανίζουν φαινόμενα άνθισης τόσο σε λίμνες όσο και σε παράκτιες αλλά και ωκεάνιες περιοχές (για παράδειγμα στον Ατλαντικό ωκεανό) κατά την άνοιξη.
== Εξωτερικοί σύνδεσμοι ==
[http://www.sitia.gr/city/arts-crafts/literatur-theater.html | Ανδρέας Κορναρος]
[http://www.hongkiat.com/blog/beginners-guide-to-seo-best-practices-part-23/ | ασδ]
 
Κάτω από δυσμενείς συνθήκες τα διάτομα έχουν την ικανότητα να σχηματίζουν ανθεκτικές δομές γνωστές ως έμμονα σπόρια, τα οποία διατηρούνται αδρανή όσο οι συνθήκες είναι δυσμενείς, ενώ όταν αυτές γίνουν ξανά ευνοϊκές προκύπτουν πάλι διάτομα από τα σπόρια.
== πηγές ==
Δημήτρης Αρβανιτάκης, Στέφανος Κακλαμάνης, Νίκος Καραπιδάκης, Αλεξάνδρα Κραντονέλλη, Βίκτωρ Θ. Μελάς, Leonora Navari (κείμενα).
Το Ιόνιο πέλαγος. Χαρτογραφία και Ιστορία.16ος-18ος αιώνας. k
 
Στο βυθό των θαλασσών σε διάφορες ωκεάνιες περιοχές οι θήκες των νεκρών διατόμων καθιζάνουν, συσσωρεύονται και σχηματίζουν μεγάλες αποθέσεις, γνωστές ως γη των διατόμων. Τα ιζήματα αυτά έχουν πολλές εμπορικές εφαρμογές, όπως κατασκευή φίλτρων, ηχομονωτικών και θερμομονωτικών υλικών, καθαριστικών, αποσμητικών, λειαντικών και πολλών άλλων υλικών.
Λίνος Πολιτης Ιστορία της Νεοελληνικής λογοτεχνίας
 
=== Ταξινόμηση ===
Κρητικα Χρονικα Θ (1955) Ή διαθήκη τοϋ Αντρέα Κορνάρου
Η κλάση των διατόμων χωρίζεται σε δύο τάξεις:
 
• τα κεντρικά διάτομα (Biddulphiales ή Centrales) τα οποία έχουν ακτινωτή συμμετρία και κυλινδρικές θυρίδες, και
{{http://www.hongkiat.com/blog/beginners-guide-to-seo-best-practices-part-23/ |23|05|2011}}
 
• τα πτεροειδή διάτομα (Bacillariales ή Pennales) τα οποία έχουν κυρίως αμφίπλευρη συμμετρία και βαρκόμορφες θυρίδες.
 
Μια ακόμη διαφορά ανάμεσα στις δύο κλάσεις αφορά στην εγγενή αναπαραγωγή των οργανισμών: τα κεντρικά διάτομα παράγουν αρσενικούς γαμέτες που φέρουν μαστίγιο και κινούνται, ενώ ο θηλυκός γαμέτης δε φέρει μαστίγιο. Αντίθετα τα πτεροειδή διάτομα παράγουν γαμέτες που δε φέρουν μαστίγια.
 
=== Αναπαραγωγή ===
Ο πιο κοινός τρόπος αναπαραγωγής για τα διάτομα είναι η αγενής αναπαραγωγή με κυτταρική διαίρεση. Κατά τη διαδικασία αυτή το κάθε νέο κύτταρο φέρει μία θυρίδα από το αρχικό κύτταρο και εκκρίνει μια δεύτερη, μικρότερη θυρίδα. Επαναλαμβανόμενες κυτταρικές διαιρέσεις κατά τις περιόδους ταχείας αναπαραγωγής (γνωστή ως φάση ακμής) με ευνοϊκές συνθήκες στο περιβάλλον (θερμοκρασία, διαθεσιμότητα θρεπτικών κ.α.) οδηγούν σε σταδιακά μικρότερο μέγεθος των διατόμων, κυρίως επειδή το διαλυμένο στο νερό πυρίτιο εξαντλείται κατά την κατασκευή των νέων κυτταρικών τοιχωμάτων. Όταν τα κύτταρα φτάσουν σε ένα ελάχιστο κρίσιμο μέγεθος σχηματίζονται τα αυξοσπόρια (στάδια ήπιας ανακαμπτικής ανάπτυξης), τα οποία σταδιακά αυξάνουν το μέγεθός τους και ανακτάται το κανονικό μέγεθος, ή λαμβάνει χώρα εγγενής αναπαραγωγή, σε συνδυασμό με την επικράτηση ορισμένων απαραίτητων ευνοϊκών συνθηκών στο περιβάλλον, όσον αφορά τη θερμοκρασία, τα θρεπτικά, τα ιχνοστοιχεία και άλλους παράγοντες. Με τη συγχώνευση των δύο γαμετών αναπτύσσεται ένα αυξοσπόριο και το μέγεθος αποκαθίσταται όπως περιγράφηκε προηγουμένως.
 
=== Πηγές ===
1. Castro, P., Huber, Μ.Ε., 1992. Marine Biology. Mosby-Year Book, Inc, St. Louis.
 
2. Lee, R. E., 2008. Phycology, fourth ed. Cambridge University Press, Cambridge.
 
3. Μουστάκα – Γούνη, Μ., 1997. Ωκεανογραφία. Μια Βιολογική προσέγγιση. Εκδόσεις EXIN, Θεσσαλονίκη, σελ. 159 – 189.
 
4. Reynolds, C. S., 2006. Ecology of phytoplankton. Ecology, Biodiversity and Conservation. Cambridge University Press, Cambridge, 535 pp.
 
5. Wetzel, R. G., 2001. Limnology: Lake and River Ecosystems, third ed. Academic Press, London, 1006 pp.
8

επεξεργασίες