Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Υδροστατική»

(Προσθήκη καινούριας θεματικής ενότητας.)
Με τη συμπεριφορά των υγρών είτε «εν στάσει» είτε «εν ηρεμία» ασχολήθηκε από τους αρχαιότατους χρόνους ο άνθρωπος, στη προσπάθειά του να επιλύσει τα διάφορα πρακτικά προβλήματα που του παρουσιάζονταν. Η πρώτη όμως συστηματική μελέτη των υγρών ανάγεται στην ελληνική αρχαιότητα. Πραγματικά τον [[3ος αιώνας π.Χ.|3ο αιώνα π.Χ.]] ο [[Αρχιμήδης]] είναι ο πρώτος που ανακαλύπτει την [[άνωση]] και διατυπώνει την ομώνυμή του [[Αρχή του Αρχιμήδη|αρχή]]. Με τα υγρα ασχολήθηκε επίσης και ο [[Ήρων|Ήρων ο Αλεξανδρεύς]].
 
Κατά τη διάρκεια του [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] και μέχρι τους νεώτερους χρόνους μικρή μόνο πρόοδος σημειώθηκε στην Υδροστατική και αυτή θεωρητική. Όπως το [[1583]] περίπου, ο Ολλανδός μαθηματικός [[Σίμον Στεβάιν]] (Simon Stevin, [[1548]]-[[1620]]) απέδειξε ότι η πίεση που ασκεί ένα υγρό πάνω σε μια δεδομένη επιφάνεια εξαρτάται απο το βάθος στο οποίο βρίσκεται η επιφάνεια και όχι απο το σχήμα του δοχείου που περιέχει το υγρό. Όμως κατά τον 17ο αιώνα ο Βλάσιος [[Μπλεζ Πασκάλ|Πασκάλ]] διατύπωσε τη θεμελιώδη αρχή της υδροστατικής τη γνωστή ως «[[Αρχή του Πασκάλ]]». Από τότε η περαιτέρω πρόοδος της υδροστατικής συνίσταται κυρίως αφενός σε θεωρητικές διερευνήσεις των δύο παραπάνω βασικών αρχών, αφετέρου σε πρακτικές εφαρμογές των πορισμάτων αυτών.
 
== Αρχές της Υδροστατικής ==