Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιπολίτ-Πωλ Ντελαρός»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο Ντελαρός πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό του Παρισιού με τη μεγάλη σύνθεσή του «Η σωτηρία του Ιωνά» (1822), που ήταν η ευκαιρία να γνωριστεί με τον [[Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ|Τεοντόρ Ζερικώ]] και τον [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ευγένιο Ντελακρουά]], με τους οποίους συνδέθηκε με μεγάλη φιλία. Η καλλιτεχνική πορεία του Ντελαρός κυμαινόταν μεταξύ κλασικισμού και ρομαντισμού. Οι πίνακες του είναι κυρίως ρομαντικές και ιστορικές συνθέσεις, εμπνευσμένες από τον Σαίξπηρ, τον Ουώλτερ Σκοτ κ. ά.
 
Οι ιστορικοί πίνακες του Ντελαρός είχαν τεράστια απήχηση στο κοινό της εποχής του. Έγινε δημοφιλής με μεγάλες ιστορικές συνθέσεις και ιστορικά πρόσωπα, όπως «Ο Ναπολέων στο Φονταινεμπλώ», «Ο Ναπολέων στην Αγία Ελένη», «Η ανάκριση της Ζαν ντ’ Αρκ» (1824, Μουσείομουσείο Καλώνκαλών Τεχνώντεχνών, Ρουέν), «Η εκτέλεση της Λαίδης Τζέην Γκρέυ» (1833, Εθνικήεθνική Πινακοθήκηπινακοθήκη, Λονδίνο), «Ο Κρόμγουελ και η σορός του Καρόλου Α΄» (Μουσείομουσείο Καλώνκαλών Τεχνώντεχνών, Νιμ), «Η Μαρία Αντουανέτα αποχωρώντας από τη Σύνοδο μετά την καταδίκη της», «Ο Στράφορντ οδηγούμενος στην εκτέλεση», «Η δολοφονία του δούκα Γκιζ στο Μπλουά»), «Ο Μέγας Πέτρος» (1838 ), «Ο Ναπολέων διασχίζοντας τις Άλπεις» (1848) κ. ά.
 
Ανάμεσα στις πιο δημοφιλείς δημιουργίες του Ντελαρός περιλαμβάνονται «Τα παιδιά του Εδουάρδου στον Πύργο» (1830, Λούβρο, Παρίσι), όπου απεικονίζει τη φυλάκιση των γιων του βασιλιά Εδουάρδου Δ΄ στον Πύργοπύργο του Λονδίνου, καθώς και «Ο θάνατος της Ελισάβετ Α΄, βασίλισσας της Αγγλίας» (1827, [[Μουσείομουσείο του Λούβρου]]).
 
==Το Ημικύκλιο των Καλών Τεχνών==
[[Αρχείο:Paul Delaroche - Hémicycle.jpg|thumb|right|300px|Πωλ Ντελαρός: Το Ημικύκλιοημικύκλιο των Καλώνκαλών Τεχνώντεχνών, Εθνικήεθνική Σχολήσχολή Καλώνκαλών Τεχνώντεχνών, Παρίσι]]
Το 1837, ο Ντελαρός έλαβε την παραγγελία για μια μεγάλη σύνθεση, μήκους 27 μέτρων, στο ημικύκλιο του αμφιθεάτρου απονομής διπλωμάτων της Εθνικήςεθνικής Σχολήςσχολής Καλώνκαλών Τεχνώντεχνών του Παρισιού. Το «Ημικύκλιο των Καλών Τεχνών» (L’Hémicycle des Beaux – Arts) είναι μια ζωγραφική σύνθεση, που απεικονίζει εβδομήντα πέντε μεγάλους καλλιτέχνες όλων των εποχών σε διαλογική συζήτηση, συγκεντρωμένους σε ομάδες γύρω το κεντρικό με μαρμάρινα σκαλάκια βάθρο, στο επάνω μέρος του οποίου υπάρχουν τρεις θρόνοι με καθισμένους και φορώντας αρχαιοπρεπή λευκά [[Ιμάτιο|ιμάτια]] τους δημιουργούς του [[Παρθενώνας|Παρθενώνα]]: τον αρχιτέκτονα [[Φειδίας|Φειδία]], το γλύπτη [[Ικτίνος|Ικτίνο]] και τον ζωγράφο [[Απελλής|Απελλή]], οι οποίοι συμβολίζουν την ενότητα των τεχνών.
 
Το γυναικείο στοιχείο σ’ αυτή τη μεγάλη σύνθεση εκπροσωπείται από τις Μούσες, προστάτιδες των τεχνών, ακουμπισμένες, κάποιες μισόγυμνες, στο στηθαίο της μαρμάρινης σκάλας. Η όλη σύνθεση έχει εκτελεστεί σε ελαιογραφία και ολοκληρώθηκε από τον Ντελαρός το 1841. Καταστράφηκε όμως σε μεγάλο μέρος της από πυρκαγιά το 1855. Ο Ντελαρός ξεκίνησε αμέσως την αποκατάστασή της, πλην όμως πέθανε, πριν ολοκληρωθεί, στις 4 Νοεμβρίου 1856 και το έργο περατώθηκε τελικά από το Γάλλο ζωγράφο [[Ζοζέφ–Νικολά Ρομπέρ – Φλερύ]] (Joseph–Nicolas Robert – Fleury, 1797 – 1890).
* Χέρμπερντ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Ντελαρός, Πωλ», σελ. 233, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ Ε.Π.Ε., Αθήνα, 1986.
* Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Ντελαρός, Ιπολύτ-Πωλ»», τόμος 46, σελ. 47, Εκδόσεις Πάπυρος, 1996.
{{Ενσωμάτωση κειμένου|en|Ippolyte Delaroche}}
* Ιστοσελίδα αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, Ippolyte Delaroche.
 
{{DEFAULTSORT:Ντελαρος Ιπολυτ Πωλ}}
76.822

επεξεργασίες