Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κάρτα ήχου»

μ
[[Αρχείο:Computer sound card01.JPEG|thumb|left|Κοιτάζοντας από κοντά μια κάρτα ήχου PCB, βλέπουμε [[ηλεκτρολυτικός πυκνωτής|ηλεκτρολυτικούς πυκνωτές]] (πιθανότατα για σύζευξη [[εναλλασσόμενο ρεύμα|AC]], SMT [[πυκνωτής|πυκνωτές]] και [[ηλεκτρική αντίσταση|αντιστάτες]], και ένα [http://www.jaero.sk/elektro/yac512-m.pdf YAC512] two-channel [[16-bit]] [[Digital-to-analog converter|DAC]].]]
 
Μια χαρακτηριστική κάρτα ήχου περιλαμβάνει ένα [[chip|ολοκληρωμένο κύκλωμα]] ήχου που περιέχει συνήθως ένα [[ψηφιακό-σε-αναλογικό μετατροπέα]], ο οποίος μετατρέπει τις καταγεγραμμένες ή τις παραγόμενες ψηφιακές κυματομορφές ήχου σε [[αναλογικό σήμα|αναλογική]] μορφή. Αυτό το σήμα οδηγείται σε ένα (τύπου ακουστικού) βύσμα όπου μπορεί να συνδεθεί ένας ενισχυτής, ακουστικά ή άλλη παρόμοια συσκευή. Τα πιο προηγμένα σχέδια περιλαμβάνουν συνήθως περισσότερα από ένα [[chip|ολοκληρωμένα κυκλώματα]] ήχου, για το διαχωρισμό των διεργασιών επεξεργασίας συντεθειμένων ήχων (συνήθως για την παραγωγή σε πραγματικό χρόνο της μουσικής και των ειδικών εφέ με μικρά ποσά δεδομένων) και ψηφιακής αναπαραγωγής ηχου.
Το τελευταίο επιτυγχάνεται συνήθως από πολυδιαυλικά [[ψηφιακό-σε-αναλογικό μετατροπέα|DACs]], ικανά να αναπαράγουν πολλά ψηφιακά δείγματα διαφορετικής ποιότητας και έντασης ήχου και πολλές φορές να εφαρμόζουν, ακόμη και σε πραγματικό χρόνο, μουσικά εφέ σε αυτά, όπως το φιλτράρισμα ή διαστρέβλωση. Μερικές φορές, η πολυδιαυλικήπολυκάναλη ψηφιακή αναπαραγωγή ήχου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση μουσικής εάν συνδυαστεί με μια ψηφιοποιημένη τράπεζα οργάνων κάποιου είδους, η οποία αποτελείται από ένα μικρό ποσό μνήμης [[ROM]] ή [[Flash μνήμη|Flash]] που περιέχει δείγματα τα οποία αντιστοιχούν σε πρότυπα όργανα MIDI. (Ο αντιπαραβαλλόμενος τρόπος να συντεθεί ήχος σε ένα PC είναι να χρησιμοποιηθούν κάποια "[[codec]]s", τα οποία στηρίζονται σε μεγάλο ποσοστό σε κάποιο λογισμικό για σύνθεση μουσικής, MIDI διαμόρφωση και εξομοίωση πολλαπλών καναλιών. Αυτή η προσέγγιση έχει γίνει κοινή δεδομένου ότι οι κατασκευαστές επιδιώκουν να απλοποιήσουν το σχέδιο και το κόστος μιας κάρτας ήχου).
 
Οι περισσότερες κάρτες ήχου έχουν μια κύρια είσοδο (line in), από όπου μπορεί να εισαχθεί το ηχητικό σήμα, από τα όργανα καταγραφής ταινιών, [[κασέτα|κασετών]] ή παρόμοιων ηχητικών πηγών. Η κάρτα ήχου μπορεί να ψηφιοποιήσει αυτό το σήμα και να το αποθηκεύσει (ελεγχόμενα από το αντίστοιχο λογισμικό υπολογιστών) στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή προκειμένου να αναπαραχθεί ή να υποστεί επεξεργασία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό βύσμα εξωτερικής σύνδεσης, είναι αυτό του "[[μικρόφωνο|μικροφώνου]]", το οποίο συνδέεται με το μικρόφωνο ή οποιαδήποτε άλλη συσκευή εισόδου, που παράγει σήμα χαμηλότερου επιπέδου τάσης σε σύγκριση με εκείνες που συνδέονται με την κύρια είσοδο (line in). Η εισαγωγή του ήχου μπορεί ομοίως να ψηφιοποιηθεί και να αποθηκευθεί στο σκληρό δίσκο ή αλλιώς να χρησιμοποιηθεί από ειδικές εφαρμογές όπως λογισμικό αναγνώρισης φωνής ή για λογισμικό Voice over IP.
7.645

επεξεργασίες