Μετάφραση των Εβδομήκοντα: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

μ
Διόρθωση συντακτικών λαθών με τη χρήση AWB
μ (r2.7.1) (Ρομπότ: Προσθήκη: tr:Septuaginta)
μ (Διόρθωση συντακτικών λαθών με τη χρήση AWB)
 
== Διαφύλαξη της Μετάφρασης ως τη σύγχρονη εποχή ==
Έχει διασωθεί ως τις μέρες μας και είναι διαθέσιμος για μελέτη σημαντικός αριθμός αποσπασμάτων της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα, τα οποία είναι γραμμένα σε [[πάπυρος|πάπυρο]]. Αυτά είναι ιδιαίτερα πολύτιμα, επειδή ανήκουν στους πρώτους [[Χριστιανισμός|χριστιανικούς]] χρόνους και, μολονότι συχνά είναι μόνο λίγα εδάφια ή κεφάλαια, βοηθούν να καθοριστεί τι ακριβώς έλεγε αρχικά το κείμενο της Μετάφρασης των Εβδομήκοντα. Η συλλογή των [[Πάπυροι Φουάντ|Παπύρων Φουάντ]] (Αρ. 266 στον Κατάλογο Χειρογράφων) ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο το έτος [[1939]] και έχει εξακριβωθεί ότι είναι του 1ου αιώνα π.Χ. Περιέχει τμήματα των βιβλίων της [[Γένεση|Γένεσης]]ς και του [[Δευτερονόμιο|Δευτερονομίου]]. Άλλοι πάπυροι χρονολογούνται στον 4ο αιώνα μ.Χ. περίπου, τότε που άρχισε να χρησιμοποιείται ως υλικό για τα χειρόγραφα η πιο ανθεκτική [[περγαμηνή βέλουμ]] (vellum), που ήταν εξαίρετης ποιότητας και φτιαχνόταν συνήθως από δέρμα μοσχαριού, αρνιού ή κατσικιού.
 
Σήμερα υπάρχουν διαθέσιμα εκατοντάδες χειρόγραφα της ελληνικής Μετάφρασης των Εβδομήκοντα σε περγαμηνή βέλουμ, καθώς και σε άλλα είδη περγαμηνής. Μερικά απ’ αυτά, που γράφτηκαν μεταξύ του 4ου και του 9ου αιώνα μ.Χ., είναι σημαντικά, επειδή καλύπτουν μεγάλα τμήματα των [[Παλαιά Διαθήκη|Εβραϊκών Γραφών]]. Είναι γνωστά ως ''μεγαλογράμματα'', διότι είναι γραμμένα μόνο με μεγάλους κεφαλαίους χαρακτήρες που δεν ενώνονται μεταξύ τους. Τα υπόλοιπα λέγονται ''μικρογράμματα'', αφού είναι γραμμένα με μικρότερους χαρακτήρες επισεσυρμένης γραφής. Τα μικρογράμματα χειρόγραφα προτιμούνταν από τον 9ο αιώνα ως τότε που εφευρέθηκε η τυπογραφία. Τα σημαντικότερα μεγαλογράμματα χειρόγραφα του 4ου και 5ου αιώνα, δηλαδή το [[Βατικανός Κώδικας|Βατικανό Αρ. 1209]], το [[Σιναϊτικός Κώδικας|Σιναϊτικό]] και το [[Αλεξανδρινός Κώδικας|Αλεξανδρινό]], περιέχουν όλα την ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα με μερικές μικροπαραλλαγές.
* "Δευτεροκανονικά ή αναγινωσκόμενα καλούνται εν τη Ορθοδόξω εκκλησία τα εκ του παλαιστίνου μεν κανόνος ελλείποντα, εν τω αλεξανδρινώ όμως περιλαμβανόμενα, κανονικά βιβλία και τεμάχια" (Αθανασίου Π. Χαστούπη, ''Εισαγωγή εις την Παλαιάν Διαθήκην'', εν Αθήναις 1986, σελ. 434)
* "η αδιαίρετη χριστιανική Εκκλησία, κάνοντας χρήση και των δευτεροκανονικών, εξέφραζε τη πίστη της στην ισοτιμία τους με τα πρωτοκανονικά...Αυτό βεβαιώνεται και από το γεγονός ότι στη Μετάφραση των Ο' τα βιβλία αυτά δεν επέχουν θέση παραρτήματος, ώστε να σχηματίζεται η εντύπωση ότι βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα, αλλά τοποθετούνται αδιακρίτως μεταξύ των πρωτοκανονικών. Και τούτο διότι, ως ισότιμα και ισόκυρα με τα πρωτοκανονικά, των οποίων τις θείες αλήθειες συμπληρώνουν, περιλαμβάνονται, όπως και εκείνα, στις πηγές της θεολογίας της Π. Διαθήκης." (Σταύρου Ε. Καλαντζάκη, ''Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη'', Πουρναράς, Θεσ/νίκη 2006, σελ. 125-126)
* "Δεν πρόκειται όμως —προς άρση τυχόν παρεξηγήσεων— για αντιδιαστολή που αφορά στη θεοπνευστία και το κανονικό κύρος τους άλλα απλώς στό περιεχόμενο τους. Αφού με τα "κανονιζόμενα" η Εκκλησία ευαγγελίζεται το μήνυμα της καινής κτίσεως δια του Χριστού, ενώ με τα «αναγινωσκόμενα» καλλιεργεί την ευσέβεια για την αποδοχή του μηνύματος αυτού. Τα βιβλία αυτά προέρχονται από τη μεταξύ 2ου και 1ου αι. π.Χ. χρονική περίοδο και ανήκουν σε διάφορα γραμματολογικά είδη, όπως ιστοριογραφία, διηγηματογραφία, επιστολογραφία, ποίηση και σοφιολογία. Ως προς τη θέση και την αξία των Δευτεροκανονικών βιβλίων στη συνείδηση των πιστών μαρτυρούν κυρίως το Ταλμούδ στην παλαιστινή ιουδαϊκή παράδοση και η "Μετάφραση των Ο'" στην αντίστοιχη ελληνιστική. Η χρήση από το Ταλμούδ του περιεχομένου τους για διδακτικούς σκοπούς, ο υπομνηματισμός τους και η ανάγνωση ορισμένων εξ αυτών σε ιουδαϊκές εορτές δείχνουν τη μεγάλη εκτίμηση των ραββίνων προς αυτά. Ανάλογη εκτίμηση και σεβασμό απελάμβανε από τους ελληνιστές ιουδαίους και η "Μετάφραση των Ο'", η οποία, αν και τα εμπεριείχε, θεωρούνταν απ' αυτούς ισόκυρη με το εβραϊκό της πρωτότυπο." (Σταύρου Ε. Καλαντζάκη, ''Εισαγωγή στην Παλαιά Διαθήκη'', Πουρναράς, Θεσ/νίκη 2006, σελ. 126-127)</ref> των πρωτοκανονικών.
 
Αυτά τα βιβλία σημειώνονται με αστερίσκο (*) ως εξής:
:('''*''') οι Προτεστάντες και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά το απορρίπτουν ενώ οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι το αναγνωρίζουν,
:('''**''') οι Προτεστάντες, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και οι Καθολικοί το απορρίπτουν ενώ οι Ορθόδοξοι το αναγνωρίζουν και
:('''***''') κανένας δεν το αναγνωρίζει.
 
 
* Γένεσις
* [http://www.scripturecatholic.com/septuagint.html Αποσπάσματα και αναφορές από την Μετάφραση των Εβδομήκοντα μέσα στις Ελληνικές Γραφές] από τον Τζον Σάλζα.
* «[http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/worship/metafraseis_latreia.htm Οι μεταφράσεις της Αγίας Γραφής και η χρήση τους στη λατρεία]», άρθρο του Επίκουρου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας Σωτήριου Δεσπότη, στον [http://www.ecclesia.gr/ επίσημο ιστότοπο] της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος.
* [http://www.avh.de/de/netzwerk/veranstalt/hoersaal/doc/muraoka.pdf A Japanese studying an ancient Greek translation of the Hebrew Bible in Göttingen], από τον Τ. Muraoka. {{en}}
* Alfred Rahlfs, [http://www.archive.org/stream/mitteilungendess00akaduoft#page/n9/mode/2up ''Verzeichniz der griechischen Handschriften des Alten Testaments, für das Septuaginta-Unternehmen''], Göttingen 1914.
 
30.886

επεξεργασίες