Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σικελική μαφία»

Ένα ακόμη όφελος από την προοπτική των αμερικανικών συμφερόντων ήταν ότι πολλοί Σικελοί-Ιταλοί μαφιόζοι ήταν σκληροπυρηνικοί [[αντι-κομουνισμός|αντι-κομουνιστές]]. Συνεπώς, ήταν πολύτιμοι συνεργάτες των αντι-κομουνιστών Αμερικανών, οι οποίοι τους χρησιμοποίησαν για να κτυπήσουν τα σοσιαλιστικά και κομουνιστικά στοιχεία στην αμερικανική ναυτιλιακή βιομηχανία, τα αντιστασιακά κινήματα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τοπικές και περιφερειακές διοικήσεις σε περιοχές όπου είχε δύναμη η μαφία.
 
Σύμφωνα με τον [[Άλφρεντ Γ. Μακκόι]], ειδικό σε θέματα εμπορίας [[ναρκωτικά|ναρκωτικών]], επιτράπηκε στον Λουσιάνο να διευθύνει το εγκληματικό του δίκτυο από το κελί της φυλακής ως αντάλλαγμα για τη βοήθεια που προσέφερε. Μετά τον πόλεμο, ως επιβράβευση, αποφυλακίστηκε και απελάθηκε στην Ιταλία, όπου μπόρεσε να συνεχίσει την εγκληματική του δράση ανενόχλητος. Πήγε στη Σικελία το 1946 και, σύμφωνα με το βιβλίο του Μακκόι ''Η πολιτική της ηρωϊνής στη νοτιοανατολική Ασία'' (1972), προχώρησε σε συμμαχία με την [[Κορσική|κορσικανική]] μαφία, η οποία οδήγησε σε ένα τεράστιο διεθνές δίκτυο εμπορίας [[ηρωίνη|ηρωίνης]], με προμήθεια αρχικά από την [[Τουρκία]] και με βάση τη [[Μασαλία]], γνωστό διεθνώς ως "[[French Connection]]".
 
Αργότερα, όταν η Τουρκία άρχισε να μειώνει την παραγωγή [[όπιο|οπίου]], ο Λουσιάνο χρησιμοποίησε τις διασυνδέσεις του με τους Κορσικανούς για διαβουλεύσεις με Κορσικανούς μαφιόζους στο [[Νότιο Βιετνάμ]]. Σε συνεργασία με Αμερικανούς αρχιμαφιόζους, όπως τον [[Σάντο Τραφικάντε Τζούνιορ]], ο Λουσιάνο και οι διάδοχοί του εκμεταλλεύτηκαν τη χαώδη κατάσταση στη νοτιοανατολική [[Ασία]] που δημιουργήθηκε από τον [[Πόλεμος του Βιετνάμ|πόλεμο του Βιετνάμ]] για να εγκαταστήσουν μια απόρθητη βάση τροφοδοσίας και διανομής στο "[[Χρυσό Τρίγωνο]]", το οποίο σύντομα διοχέτευε τεράστιες ποσότητες ηρωίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες, την [[Αυστραλία]] και άλλες χώρες μέσω του στρατού των ΗΠΑ.<ref>The Politics of Heroin in Southeast Asia, του Alfred W. McCoy, με Cathleen B. Read και Leonard P. Adams II, 1972}}</ref>
Ανώνυμος χρήστης