Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Ο '''Παύλος Καρρέρ''' (Ζάκυνθος 12 Μαΐου 1829 - Ζάκυνθος 7 Ιουνίου 1896) ήταν Επτανήσιος συνθέτης σκηνικής, φωνητικής και οργανικής μουσικής.
==Βιογραφία==
Καταγόταν από ιστορική [[Οικογένεια Καρρέρ|οικογένεια]] της [[Ζάκυνθος|Ζακύνθου]] με ρίζες από την [[Κύπρος|Κύπρο]] και τη [[Μάλτα]]. Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Καρρέρ και της Πηγής Χαριάτη. Αδέλφια του: η Ιωάννα και ο [[Φρειδερίκος Κ. Καρρέρ|Φρειδερίκος]] πολιτικός και λογοτέχνης. Σύζυγός του: η υψίφωνος [[Ισαβέλλα Ιατρά]], πρωταγωνίστρια και ερμηνεύτρια των έργων του.<br />
Σπούδασε μουσική στη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1850 εγκαταστάθηκε στο [[Μιλάνο]], όπου παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία από τη σκηνή των θεάτρων Carcano και Alla Canobbiana τα πρώτα του σκηνικά έργα (τρεις [[όπερα|όπερες]] και δύο [[μπαλέτο|μπαλέτα]]). Στην ίδια πόλη συνέθεσε πολυάριθμα έργα μουσικής σαλονιούδωματίου.<br />
 
Το 1857 επαναπατρίστηκε και έκτοτε παρέμεινε στη Ζάκυνθο έως το τέλος της ζωής του, άρρηκτα συνδεδεμένος με την πολιτιστική ζωή του νησιού.<br />
 
Το 1858 μετέβη στην Αθήνα και εξετέλεσε ενώπιον του βασιλικού ζεύγους, Όθωνος και Αμαλίας, αποσπάσματα από την όπερά του ''Μάρκος Βότζαρης''. Ωστόσο, η από σκηνής παράσταση του έργου, λόγω του αντιοθωμανικού του περιεχομένου, στάθηκε αδύνατη εκείνη την εποχή. Εν τέλει ο ''Μάρκος Βότζαρης'' πρωτοπαρουσιάστηκε στην Πάτρα το 1861 και στη συνέχεια γνώρισε αλλεπάλληλες σκηνικές διδασκαλίες στα ελληνικά θέατρα του 19ου αιώνα. Η τελευταία του, νεοκλασικιστικού ύφους, όπερα ''Μαραθών-Σαλαμίς'' ανέβηκε σε παγκόσμια πρώτη το 2003 από την [[Εθνική Λυρική Σκηνή]].<br />
 
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας ο Καρρέρ επίσης εργάστηκε ως μουσικοδιδάσκαλος, διευθυντής ορχήστρας και συμβασιούχος ιμπρεσάριος.<br />
 
Ο Παύλος Καρρέρ υπήρξε ο δημοφιλέστερος Έλληνας μουσουργός του 19ου αιώνα{{παραπομπή}}. Στο συνθετικό του ύφος εντοπίζονται ιταλικές επιδράσεις, κυρίως από τον Verdi[[Βέρντι]] και το όψιμο [[belcanto]]. Ωστόσο, το μουσικό του ιδίωμα διακρίνεται για το ιδιαίτερο προσωπικό του στίγμα, καθώς και για την προσπάθειά του να προσδώσει εθνικό χρωματισμό στις δημιουργίες του. Ήταν ουσιαστικά ο πρώτος Έλληνας "εθνικός" μουσουργός, ο οποίος κατέθεσε μία ολοκληρωμένη συλλογή από φωνητικά έργα με εθνικά θέματα, ελληνόγλωσσα λιμπρέτα και στίχους και μελωδίες εμπνευσμένες από τη δημοτική παράδοση, αλλά και τη νεώτερη αστικολαϊκή δημιουργία της Ελλάδας.
Απεβίωσε στη Ζάκυνθο στις 7 Ιουνίου 1896.<ref>Ξεπαπαδάκου Αύρα, Ο Παύλος Καρρέρ και το Μελοδραματικό του Έργο, 1829-1896, Διδακτορική Διατριβή, Ιόνιο Πανεπιστήμιο-Τμήμα Μουσικών Σπουδών, Κέρκυρα 2005.</ref>
{{βικιθήκη}}
10.187

επεξεργασίες