Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ισοκράτης»

μ
''"Ὁμολογεῖται μὲν γὰρ τὴν πόλιν ἡμῶν ἀρχαιοτάτην εἶναι καὶ μεγίστην καὶ παρὰ πᾶσιν ἀνθρώποις ὀνομαστοτάτην: οὕτω δὲ καλῆς τῆς ὑποθέσεως οὔσης, ἐπὶ τοῖς ἐχομένοις τούτων ἔτι μᾶλλον ἡμᾶς προσήκει τιμᾶσθαι. Tαύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ' ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ' ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ' οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν, ὥστ' ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς, οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους, τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν: μόνοις γὰρ ἡμῖν τῶν Ἑλλήνων τὴν αὐτὴν τροφὸν καὶ πατρίδα καὶ μητέρα καλέσαι προσήκει.".[http://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82#25 Πανηγυρικός εδάφιο 25]''
 
Θεωρούσε την Αθήνα αρχαιότατηαρχαιοτάτη πόλη και, μεγάλη και γνωστή στα πέρατα του κόσμου, σε όλους τους ανθρώπους. Αυτή δήλωνε "κατοικούμε, όχι επειδή διώξαμε άλλους για να την αρπάξουμε, ούτε τη βρήκαμε μια άδεια πόλη και είπαμε να την κατοικήσουμε, ούτε από πολλά έθνη εμαζευτήκαμε στην Αθήνα. Αλλά! καλώς και γνησίως, εγίναμε από την αρχή του χρόνου, είμαστε εδώ, αυτόχθονες". Πίστευε επίσης πως την πόληνπόλιν αυτή (τηντων ΑθήναΑθήνων)... " μόνο εμείςσε οιεμάς τους Έλληνες δικαιούμαστεταιριάζει να την ονομάζουμεκαλούμε και μάνα και πατρίδα".
 
''"Tοσοῦτον δ' ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ' οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας παρά τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας". [http://el.wikisource.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CE%B3%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82#50 Πανηγυρικός εδάφιο 50]
''
 
O IσοκράτηςΙσοκράτης στον Πανηγυρικό 50 προσπαθεί να ενώσει τους ΄Ελληνες υπό τη σκέπη της Αθηναϊκής ηγεμονίας που όμως τότε, μετά την [[Ανταλκίδειος ειρήνη|Ανταλκίδειο Ειρήνη]], παρήκμαζε στρατιωτικά. ΕτσιΈτσι στρέφεται στο χώρο του πολιτισμού, όπου η πόλη του ειχεείχε τα πρωτεία. ΄Ετσι η ημετέρα παίδευση είναι η Αθηναϊκή (όχι η Ελληνική γενικά αλλά συγκεκριμένα η Αθηναϊκή) και καλεί τους ΄Ελληνες να ενωθούν υπό τη σκέπη της, κατ΄ αυτόν, πνευματικής τους μητέρας. <ref>'''James I. Porter, Classical pasts: the classical traditions of Greece and Rome Classical pasts, Princeton University Press, 2006, 0691089426, 9780691089423, p.383-384,''' "The telos towards which the whole encomium is directed is neither military nor material, but cultural, and in particular linguistic: •toiio4ia (in Isocrates’, not in Plato’s sense) is Athens’s gift to the world, and eloquence, which distinguishes men from animals and liberally educated men (τους ευθύς εξαρχής ελευθέρως τεθραμμένους) from uncultured ones, is honoured in that city more than in any other.3° Thus Isocrates can claim that it is above all in the domain of language that Athens has become the school for the rest of the world: “And so far has our city distanced the rest of mankind in thought and in speech that her pupils have become the teachers of the rest of the world; and she has brought it about that the name ‘Hellenes’ suggests no longer a race but an intelligence, and thin the title ‘Hellenes’ is applied rather to those who share our culture than to those who share a common blood:’3’ Like Pericles’ funeral oration in Thucydides, upon which this section of the Panegyricus is closely modelled,32 Isocrates’ panegyric emphasizes abstract cultural values but its ultimate goal is in fact more concretely military: the speech as a whole aims at convincing the other Greek cities to grant Athens hegemony and leadership in an expedition against the Pεrsians, which will reunite the Greeks by distracting them from their internecine warfare. But Athens’s present military weakness in the wake of the Peace of Antalcidas (387 B.C.E.) deprives Isocrates of the easiest argument, that leadership should be given to the city that has the greatest military strength. Hence he must appeal to past military and culturall glories in order to justify present claims—indeed, his evident reuse of themes from Pericles’ funeral oration is part of the same rhetorical strategy, designed as it is to remind fourth-century pan-Hellenic readers of Athens’s fifth-century glory. But what passes itself off here as the disinterested praise of a city is in fact the canny self-advertisement of a successful businessman, and Isocrates’ climactic celebration of Athenian philosophy and eloquence is little more than a thinly disguised panegyric for what he saw as his very own contribution to Athenian, Greek and world culture. For φιλοσοφία and eloquence were in fact the slogans of Isocrates’ own educational program.</ref>
 
Για λόγους ευδαιμονίας συμβουλεύει το Φίλιππο να πάρει την ηγεμονία των Ελλήνων, να επιβάλει μεταξύ τους ομόνοια και να εκστρατεύσει προς την Ασία για να κατακτήσει τους βαρβάρους και τον πλούτο τους. Κάτι που φυσικά δεν έκανε τελικάτελικώς ο Φίλιππος αλλά ο υιοςυιός του ο [[Αλέξανδρος ο Μέγας|Αλέξανδρος]]. Οι σκέψεις του Ισοκράτη θα συνοδεύσουν τον Αλέξανδρο μέχρι την Ινδία.
 
''"μέλλω γάρ σοι συμβουλεύειν προστῆναι τῆς τε τῶν Ἑλλήνων ὁμονοίας καὶ τῆς ἐπὶ τοὺς βαρβάρους στρατείας: ἔστι δὲ τὸ μὲν πείθειν πρὸς τοὺς Ἕλληνας συμφέρον, τὸ δὲ βιάζεσθαι πρὸς τοὺς βαρβάρους χρήσιμον."''[http://el.wikisource.org/wiki/%CE%A6%CE%AF%CE%BB%CE%B9%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%82#16 Φίλιππος εδάφιο 16]
 
Πίστευε πως οι αλλοδαποί ήταν πλέον σε όλον τον Ελληνικό τόπο, όχι γιατί οι βάρβαροι κατάφεραν να την κατακτήσουν, αλλά επειδή οι Έλληνες παράτησαν τις πόλεις τους και συστήνει στο Φίλιππο να διώξει όλους τους βαρβάρους με φοβέρα και συνάμα να φέρει ευπορία στους Έλληνες.
Γι΄ αυτό και ο Ισοκράτης θεωρείται ο πνευματικός πατέρας του Ελληνικού Έθνους. Πρώτος διατυπώνει την ανάγκη της διατήρησης του Έθνους.
 
Θεωρούσε τα κουραστικά, αφηρημένα επιχειρήματα του Πλάτωνα για τη μεταφυσική, την επιστημολογία και την [[άνθρωπος|ανθρώπινη φύση]] ανεδαφικά. Ήταν πρακτικός, προσγειωμένος άνθρωπος, που επιθυμούσε να επιλύσει άμεσα προβλήματα. Η πραγματικότητα είναι η άμεση ανθρώπινη εμπειρία: «Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που παίρνεις». Η [[μεταφυσική]] θεώρηση είναι απώλεια χρόνου και ενέργειας. Η γνώση είναι σχετική. Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τίποτα. Το μόνο που μπορούμε να έχουμε, είναι καλές απόψεις. Η καλή άποψη είναι εκείνη που βοηθά στην ερμηνεία της ζωής με τρόπο που βοηθά το δρόμο μας μέσα στη ζωή. Οι συσχετίσεις με την έσχατη πραγματικότητα δεν είναι σημαντικές. Ο Ισοκράτης θεωρεί τις αξίες σχετικές, ωστόσο συμφωνεί με τον Πλάτωνα για την προώθηση των παραδοσιακών ελληνικών αξιών. Το κάνει, όμως, για διαφορετικούς λόγους. Πιστεύει ότι οι ελληνικές αξίες είναι χρήσιμες, αλλά όχι κατ’ ανάγκην αληθινές.
36

επεξεργασίες