Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Το 1543, ο [[Φραγκίσκος Α' της Γαλλίας|Φραγκίσκος Α']], βασιλιάς της Γαλλίας, ανακοίνωσε την πρωτοφανή συμμαχία του με τον [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανό]] σουλτάνο, τον [[Σουλεϊμάν Α΄ ο Μεγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή]], καταλαμβάνοντας την Ισπανοκρατούμενη πόλη της [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαιας]] σε συνεργασία με Οθωμανικές δυνάμεις. Ο Ερρίκος Η' της Αγγλίας, ο οποίος απέκτησε μια μεγαλύτερη μνησικακία εναντίον της Γαλλίας απ' ότι κράτησε εναντίον του Αυτοκράτορα που στάθηκε εμπόδιο στο διαζύγιό του, ενώθηκε με τον Κάρολο στην εισβολή του στη Γαλλία. Αν και ο Ισπανικός στρατός ηττήθηκε παταγωδώς στην [[Μάχη του Σερισόλ]], στην Πολιορκία της Νίκαιας ο Ερρίκος διέπρεψε καλύτερα και η Γαλλία αναγκάσθηκε να αποδεχθεί όρους. Οι [[Αυστρία|Αυστριακοί]], με ηγέτη τον νεότερο αδελφό του Καρόλου [[Φερδινάνδος Α', Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας|Φερδινάνδο]], συνέχισαν να πολεμούν τους Οθωμανούς στα ανατολικά. Με την Γαλλία ηττημένη, ο Κάρολος ασχολήθηκε με το να επιληφθεί ενός παλαιότερου προβλήματος: την [[Ένωση του Σμαλκάλντεν]].
 
Η [[Προτεσταντική Μεταρρύθμιση]] είχε ξεκινήσει στην Γερμανία το 1517. Ο Κάρολος, μέσω της θέσης του ως Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας, των σημαντικών κτήσεών του στα γερμανικά σύνορα και της στενής του σχέσης με τους Αψβούργους συγγενείς του στην Αυστρία, είχε παγιωμένο ενδιαφέρον για την διατήρηση της σταθερότητας της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας]]. Ο [[Πόλεμος των Γερμανών Χωρικών]] ξέσπασε στην Γερμανία το 1524 και κατέστρεψε την χώρα μέχρι που κατεστάλη βίαια το 1526· ο Κάρολος, αν και ήταν τόσο μακριά από την Γερμανία, ενετάλθη να κρατά την τάξη. Μετά τον Πόλεμο των Χωρικών οι Προτεστάντες οργανώθηκαν σε μια αμυντική ένωση για να προστατευθούν από τον Αυτοκράτορα Κάρολο. Υπό την προστασία της Σμαλκαλδικής Ένσωης, τα Προτεσταντικά κράτη διέπραξαν έναν αριθμό εκτρόπων στα μάτια της Καθολικής Ένωσης— την κατάσχεση μερικών εκκλησιαστικών εδαφών, μεταξύ άλλων πραγμάτων— και αψήφησαν την εξουσία του Αυτοκράτορα.
 
[[File:Europe As A Queen Sebastian Munster 1570.jpg|thumb|200px|''[[Europa regina]]'', associated with a Habsburg-dominated Europe under Charles V.]]
 
Πιθανόν πιο σημαντική για τη στρατηγική του Ισπανού βασιλιά, η Ένωση είχε συμμαχήσει με τους Γάλλους, και προσπάθειες στη Γερμανία να υποσκαφθεί η Ένωση απορρίφθηκαν. Η ήττα του Φραγκίσκου το οδήγησε στην ακύρωση της συμμαχίας με τους Προτεστάντες, και ο Κάρολοςook advantage of the opportunity. He first tried the path of negotiation at the [[Council of Trent]] in 1545, but the Protestant leadership, feeling betrayed by the stance taken by the Catholics at the Council, went to war, led by the Saxon [[Elector of Saxony|elector]] [[Maurice of Saxony|Maurice]]. In response, Charles invaded Germany at the head of a mixed Dutch-Spanish army, hoping to restore the Imperial authority. The Emperor personally inflicted a decisive defeat on the Protestants at the historic [[Battle of Mühlberg]] in 1547. In 1555, Charles signed the [[Peace of Augsburg]] with the Protestant states and restored stability in Germany on his principle of ''[[cuius regio, eius religio]]'' ("whose realm, his religion"), a position unpopular with the Spanish and Italian clergy. Charles's involvement in Germany would establish a role for Spain as protector of the Catholic Habsburg cause in the Holy Roman Empire; the precedent would lead, seven decades later, to involvement in the war that decisively ended Spain's status as Europe's leading power.
 
In 1526, Charles married [[Isabella of Portugal|Infanta Isabella]], the sister of [[John III of Portugal]]. In 1556 he abdicated from his positions, giving his Spanish empire to his only surviving son, [[Philip II of Spain]], and the Holy Roman Empire to his brother, Ferdinand. Charles retired to the monastery of [[Yuste]] ([[Extremadura]], Spain), where he is thought to have had a [[nervous breakdown]], and died in 1558.
 
 
{{ισπανία-επέκταση}}
19.591

επεξεργασίες