Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Τζουζέπε Βέρντι»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Ρομπότ: Προσθήκη: vep:Verdi Džuzeppe)
Γεννήθηκε στη Ρονκόλα της τότε [[Πρώτη Γαλλική Αυτοκρατορία|Γαλλικής Αυτοκρατορίας]], κοντά στο Μπουσέτο της [[Ιταλία|Ιταλίας]] και πέθανε στο [[Μιλάνο]]. Πολύ νωρίς έδειξε καταπληκτική κλίση στη μουσική και στα 23 του χρόνια πήρε τη θέση του διευθυντή της φιλαρμονικής του Μπουσέτο. Το [[1839]] παρουσιάστηκε η πρώτη του όπερα ''Ομπέρτο'', στη Σκάλα του Μιλάνου, με πολύ καλές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο ο θάνατος της γυναίκας του και των δύο παιδιών του τον έφεραν σε απελπισία σε σημείο να μη θέλει πλέον άλλο ν΄ ασχοληθεί με τη μουσική.
 
Παρά ταύτα το [[1840]] παρουσιάστηκε η κωμική όπερα ''Μια μέρα βασιλείας'', η οποία όμως σημείωσε αποτυχία. Στενοχωρημένος ο Βέρντι αποσύρθηκε στο σπίτι του στο [[Μιλάνο]]. Έτσι δύο χρόνια μετά, με τον θρίαμβο της τέχνης πάνω στον πόνο του, το [[1842]], αποδέχθηκε την πρόταση να ξαναρχίσει να γράφει όπερες για τη Σκάλα του Μιλάνου και η όπερά του ''[[Ναμπούκο]]'' ή ''Ναβουχοδονόσωρ'' απέσπασε πολύ καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Από τότε ο Βέρντι αφοσιώθηκε στη σύνθεση όπερας. Ήταν η αρχή μιας θριαμβευτικής σταδιοδρομίας που συνδέθηκε πολύ στενά με τις προσπάθειες για την πολιτική ένωση (Risorgimento) της Ιταλίας. Μια τάση που ο ίδιος ο Βέρντι ενεθάρρυνε με τη θεματολογία των έργων του, τα οποία, εμπνεόμενα από το ιστορικό παρελθόν και επενδυμένα με εντυπωσιακά χορωδιακά, δημιουργούσαν εύκολα στο κοινό συνειρμούς με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό της ταύτισης του ονόματος του Βέρντι με το Risorgimento ήταν το σύνθημα που ακουγόταν τότε Viva VERDI (Viva Vittorio Emanuele Re D'Italia - Ζήτω ο Βίκτωρ Εμμανουήλ βασιλιάς της Ιταλίας).
 
Με τους ''Λομβαρδούς'' (1843), τον ''Ερνάνη'' (1844), τον ''Αττίλα'' (1846), τη ''Λουίζα Μίλλερ'' (1847) και τον ''Μάκβεθ'' (1849) ο Βέρντι πέτυχε την αναγνώρισή του ως συνθέτη και εκτός Ιταλίας. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1850 τρείς όπερές του, ο ''Ριγκολέττο'' (1851), ο ''[[Τροβατόρε]]'' (1853) και η ''Τραβιάτα'' (1853), είχαν τεράστια επιτυχία, όπως και ''Οι Σικελικοί Εσπερινοί'' (1855) και ο ''[[Χορός Μεταμφιεσμένων (όπερα του Βέρντι)|Χορός Μεταμφιεσμένων]]'' (1859). Η διεθνής του καταξίωση φαίνεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες όπερές του πρωτοανέβηκαν σε λυρικά θέατρα εκτός Ιταλίας. Το 1862 ''[[Η Δύναμη του Πεπρωμένου]]'' παρουσιάστηκε στην [[Αγία Πετρούπολη]], ο ''Δον Κάρλος'' το 1867 στο [[Παρίσι]] και η ''Αΐντα'' το 1871 στο [[Κάιρο]], για τα εγκαίνια της [[Διώρυγα Σουέζ|διώρυγας του Σουέζ]].
3.340

επεξεργασίες