Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

 
Το 1526, ο Κάρολος νυμφεύθηκε την [[Ισαβέλλα της Πορτογαλίας|Ινφάντα Ισαβέλλα]], αδελφή του [[Ιωάννης Γ' της Πορτογαλίας|Ιωάννη Γ' της Πορτογαλίας]]. Το 1556 παραιτήθηκε από τις θέσεις του, δίνοντας την Ισπανική του αυτοκρατορία στον μόνο επιζώντα γιο του, [[Φίλιππος Β' της Ισπανίας|Φίλιππο Β' της Ισπανίας]], και την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στον αδελφό του, Φερδινάνδο. Ο Κάρολος αποσύρθηκε στο μοναστήρι της [[Ιούστε]] ([[Εξτρεμαδούρα]], Ισπανία), όπου φαίνεται να έπαθε [[νευρικός κλονισμός|νευρικό κλονισμό]], και πέθανε το 1558.
 
===St. Quentin μέχρι το Λεπάντο (1556–1571)===
 
Η Ισπανία δεν ήταν ακόμη σε ειρήνη, καθως ο επιθετικός [[Ερρίκος Β' της Γαλλίας]] ανήλθε στον θρόνο το 1547 και αμέσως ανανέωσε την σύγκρουση με την Ισπανία. Ο διάδοχος του Καρόλου, Φίλιππος Β', διεξληγαγε επιθετικά τον πόλεμο εναντίον της Γαλλίας, συντρίβοντας έναν γαλλικό στρατό στη [[Μάχη του Σαιν Κουεντέν (1557)|Μάχη του Σαιν Κουντέν]] στην [[Πικαρδία]] το 1557 και νικώντας τον Ερρίκο πάλι στη [[Μάχη του Γκραβελέν (1558)|Μάχη του Γκραβελέν]] το επόμενο έτος. Η [[Συνθήκη του Κατώ-Καμπρεσί]], υπογεγραμμένη το 1559, αναγνώριζδε μόνιμα τις Ισπανικές διεκδικήσεις στην Ιταλία. Στους εορτασμούς που ακολούθησαν τη συνθήκη, ο Ερρίκος σκοτώθηκε από ένα κατά λάθος χτύπημα μιας λόγχης. Η Γαλλία επλήγη για τα επόμενα τριάντα έτη από εμφύλιο πόλεμο και αναταραχή (βλέπε [[Γαλλικοί Θρησκευτικοί Πόλεμοι]]) και ήταν ανίκανη να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά την Ισπανία και τους Αψβούργους στον Ευρωπαϊκό αγώνα εξουσίας. Ελεύθερη από κάθε σοβαρή Γαλλική αντίδραση, η Ισπανία έφθασε στο απόγειο της δύναμης και της εδαφικής της έκτασης στην περίοδο 1559–1643.
 
[[Image:Thetriumphofdeath.jpg|thumb|250px|left|''[[Ο Θρίαμβος του Θανάτου]]'' (περ. 1562) από τον [[Πίτερ Μπρύγκελ ο Πρεσβύτερος|Πίτερ Μπρύγκελ τον Πρεσβύτερο]] αντικατοπτρίζει την αυξανόμενα σκληρή μεταχείριση που οι [[Δεκαεπτά Επαρχίες]] έλαβαν τον 16ο αιώνα]]
 
Ο Κάρολος και οι διάδοχοί του, ενώ ήταν πιο άνετοι και συμπαθούσαν περισσότερο την Ισπανία, την θεωρούσαν ως άλλο ένα κομμάτι της αυτοκρατορίας τους, αντί να την γαλουχήσουν και να την αναπτύξουν, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, και οι Κάτω Χώρες ίσως έκαναν στις χώρες τους. Η επίτευξη των πολιτικών στόχων της δυναστείας των Αψβούργων – η οποία σήμαινε κυρίως την υπονόμευση της δύναμης της Γαλλίας, την διατήρηση της Καθολικής ηγεμονίας των Αψβούργων στη Γερμανία, και η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – ήταν σημαντικότερη για τους Αψβούργους κυβερνήτες παρά η ευημερία της Ισπανίας. Αυτή ηέμφαση θα συνεισέφερε στην παρακμή της Ισπανικής αυτοκρατορικής δύναμης.
 
Η [[Ισπανική Αυτοκρατορία]] είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά από τις ημέρες του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας. Οι Αυτοκρατορίες των [[Αζτέκο|Αζτέκων]] και των [[Ίνκα]] κατακτήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου, από το 1519 μέχρι το 1521 και από το 1540 μέχρι το 1558, αντίστοιχα. Spanish settlements were established in the New World: [[Mexico City]], the most important colonial city established in 1524 to be the primary center of administration in the New World; [[Florida]], colonized in the 1560s; [[Buenos Aires]], established in 1536; and [[Viceroyalty of New Granada|New Granada]] (modern [[Colombia]]), colonized in the 1530s. The [[Spanish Empire]] abroad became the source of Spanish wealth and power in Europe. But as precious metal shipments rapidly expanded late in the century it contributed to the general [[price revolution|inflation]] that was affecting the whole of Europe. Instead of fueling the Spanish economy, American silver made the country increasingly dependent on foreign sources of raw materials and manufactured goods.
 
[[Image:Battle of Lepanto 1571.jpg|thumb|right|300px|The [[Battle of Lepanto (1571)]], marking the end of the [[Ottoman Empire]] as the dominant naval power in the [[Mediterranean]]]]
 
The Peace of Cateau-Cambresis in 1559 concluded the war with France, leaving Spain at a considerable advantage. However, the government was in enormous debt and declared bankruptcy that year. Philip's ambitions were beyond his country's ability to pay for them, although silver from Mexico and Peru compensated somewhat. Even so, most of the government's revenues came from taxes and excise duties. The [[Ottoman Empire]] had long menaced the fringes of the Habsburg dominions in Austria and northwest Africa, and in response Ferdinand and Isabella had sent expeditions to North Africa, capturing [[Melilla]] in 1497 and [[Oran]] in 1509. Charles had preferred to combat the Ottomans through a considerably more maritime strategy, hampering Ottoman landings on the Venetian territories in the Eastern Mediterranean. Only in response to raids on the eastern coast of Spain did Charles personally lead attacks against holdings in North Africa (1545). In 1560, the Ottomans inflicted a serious defeat on the Spanish navy off the coast of Tunisia, but in 1565, the Ottoman landing on the strategically vital island of [[Malta]], defended by the [[Knights of St. John]], was defeated. The death of [[Suleiman the Magnificent]] the following year and his succession by the less capable [[Selim the Sot]] emboldened Philip, who resolved to carry the war to the Ottoman homelands. In 1571, a mixed naval expedition of Spanish, Venetian, and papal ships led by Charles' illegitimate son [[Don John of Austria]] annihilated the Ottoman fleet at the [[Battle of Lepanto (1571)|Battle of Lepanto]], in the largest naval battle fought in European waters since Actium in 31 BC. The victory curbed the Ottoman naval threat against European territory, particularly in the western Mediterranean, and the loss of experienced sailors was to be a major handicap in facing Christian fleets. Yet the Turks succeeded in rebuilding their navy in a year, using it handily to consolidate Ottoman dominance over most the Mediterranean's African coast and eastern islands. Philip lacked the resources to fight both the Netherlands and the Ottoman Empire at the same time, and the stalemate in the Mediterranean continued until Spain agreed to a truce in 1580.
 
 
19.591

επεξεργασίες