Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Η Ειρήνη του Κατώ-Καμπρεσί το 1559 τερμάτισε τον πόλεμο με τη Γαλλία, αφήνοντας την Ισπανία με σημαντικό πλεονέκτημα. Όμως, η κυβέρνηση είχε τεράστιο χρέος και κήρυξε πτώχευση εκείνο το έτος. Οι φιλοδοξίες του Φιλίππου ήταν πέραν των ικανοτήτων της χώρας του να τις πληρώσει, αν και ο άργυρος από το Μεξικό και το Περού κάπως αντιστάθμισαν τα πράγματα. Even so, most of the government's revenues came from taxes and excise duties. The [[Ottoman Empire]] had long menaced the fringes of the Habsburg dominions in Austria and northwest Africa, and in response Ferdinand and Isabella had sent expeditions to North Africa, capturing [[Melilla]] in 1497 and [[Oran]] in 1509. Charles had preferred to combat the Ottomans through a considerably more maritime strategy, hampering Ottoman landings on the Venetian territories in the Eastern Mediterranean. Only in response to raids on the eastern coast of Spain did Charles personally lead attacks against holdings in North Africa (1545). In 1560, the Ottomans inflicted a serious defeat on the Spanish navy off the coast of Tunisia, but in 1565, the Ottoman landing on the strategically vital island of [[Malta]], defended by the [[Knights of St. John]], was defeated. Ο θάνατος του [[Σουλεϊμάν ο Μαγαλοπρεπής|Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς]] το επόμενο έτος και η διαδοχή του από τον λιγότερο ικανό [[Σελίμ ο Μέθυσος|Σελίμ τον Μέθυσο]] ενθάρρυναν τον Φίλιππο, ο οποίος αποφάσισε να μεταφέρει τον πόλεμο στα Οθωμανικά εδάφη. Το 1571, μια μικτή ναυτική αποστολή Ισπανικών, Ενετικών και παπικών πλοίων με ηγέτη τον νόθο γιο του Καρόλου [[Don John of Austria]] εξολόθρευσε τον Οθωμανικό στόλο στη [[Ναυμαχία της Ναυπάκτου|Μάχη της Ναυπάκτου]], τη μεγαλύτερη ναυμαχία που διεξήχθη σε ευρωπαίκά νερά από το Άκτιο το 31 π.Χ. The victory curbed the Ottoman naval threat against European territory, particularly in the western Mediterranean, and the loss of experienced sailors was to be a major handicap in facing Christian fleets. Yet the Turks succeeded in rebuilding their navy in a year, using it handily to consolidate Ottoman dominance over most the Mediterranean's African coast and eastern islands. Philip lacked the resources to fight both the Netherlands and the Ottoman Empire at the same time, and the stalemate in the Mediterranean continued until Spain agreed to a truce in 1580.
 
===Ο προβληματισμένος βασιλιάς (1571–1598)===
Η περίοδος χαράς στη Μαδρίτη ήταν βραχύβια. Το 1566, ταραχές που δημιουργήθηκαν από τους [[Καλβινισμός|Καλβινιστές]] στις [[Ισπανικές Κάτω Χώρες]] (περίπου ίσες με τις σύγχρονες Κάτω Χώρες και το [[Βέλγιο]], που κληροδοτήθηκαν στον Φίλιππο από τον Κάρολο και τους [[Δουκάτο της Βουργουνδίας|Βουργουνδούς]] προγόνους του) προέτρεψε τον [[Φερνάντο Αλβάρεθ ντε Τολέδο, Δούκας της Άλβα|Δούκα της Άλβα]] να διεξαγάγει μια στρατιωτική αποστολή για να απακατασταθεί ή τάξη. Ο Άλβα ακολούθως εγκαθίδρυσε μια βασιλεία του τρόμου. Το 1568, ο [[William the Silent]] led a failed attempt to drive the tyrannical Alva from the Netherlands. This attempt is generally considered to signal the start of the [[Eighty Years' War]] that ended with the independence of the [[Dutch Republic|United Provinces]]. The Spanish, who derived a great deal of wealth from the Netherlands and particularly from the vital port of [[Antwerp]], were committed to restoring order and maintaining their hold on the provinces. In 1572, a band of rebel Dutch privateers known as the ''[[watergeuzen]]'' ("Sea Beggars") seized a number of Dutch coastal towns, proclaimed their support for William and denounced the Spanish leadership.
 
{{ισπανία-επέκταση}}
19.591

επεξεργασίες