Εμμανουήλ Ρέπουλης: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Ο '''Εμμανουήλ Ρέπουλης''' ([[1863]]- 14 Μαΐου [[1924]]) ήταν δημοσιογράφος και βουλευτής. Είχε εκλεγείΕκλέχθηκε τρεις φορές: [[1899]], [[1905]] (και τις δυο με το κόμμα του [[Γεώργιος Θεοτόκης|Γεωργίου Θεοτόκη]]), [[1923]] (με τους [[Κόμμα Φιλελευθέρων|Φιλελευθέρους]]) και ήταν ένας από τους βουλευτές της [[Ομάδα των Ιαπώνων|ομάδας των Ιαπώνων]] ([[1906]]-[[1908]]) υπό τον [[Στέφανος Δραγούμης|Στέφανο Δραγούμη]]. Είχε γίνειΈγινε υπαρχηγός του κόμματοςΚόμματος των Φιλελευθέρων. Είχε χρηματίσειΧρημάτισε Γενικός Γραμματέας του [[Υπουργείο Oικονομίας και Οικονομικών|Υπουργείου Οικονομικών]], [[Γενικός διοικητής Μακεδονίας]], αντιπρόεδρος της Κυβέρνησηςκυβέρνησης, υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Οικονομικών ([[1915]]).
 
== Τα πρώτα χρόνια ==
Ο Εμμανουήλ Ρέπουλης γεννήθηκε το [[1863]] στο [[Κρανίδιον Αργολίδας|Κρανίδι]] [[Νομός Αργολίδας|Αργολίδας]]. Η οικογένειαοικογένειά του, αν και δεν ήταν σε ιδιαίτερα καλή οικονομική κατάστασηευκατάστατη, ανήκε στις πιο έγκριτες οικογένειες της περιοχής. Πατέρας του ήταν ο Παντελής Ρέπουλης (ή Λιέπουρης), ναυτικός, και μητέρα του η Παρασκευή, το γένος Λάμπρου. Ήταν το τρίτο κατά σειρά παιδί τηςτους, πολυμελούςείχε οικογένειας και είχεδε τέσσερις αδελφούς και δύο αδελφές.
 
Πρώτος σταθμός στην πνευματική του ζωή υπήρξε το Σχολαρχείο του Κρανιδίου το μόνο που διέθετε εκείνη την εποχή τοη Κρανίδιπόλη. Εκεί έμαθε τα πρώτα του γράμματα.
 
== Η εγκατάστασή του στο Ναύπλιο και ύστερα στην Αθήνα ==
Έπειτα συνέχισε τις γυμνασιακές του σπουδές στο [[Ναύπλιο]] και στην [[Αθήνα]]. Ο νεαρός τότε Ρέπουλης παρέδιδε δωρεάν μαθήματα στον ανιψιό του Αργυρόπουλου, με μοναδικό αντίτιμοαντάλλαγμα το καθημερινό του φαγητό.
 
Μετά απότη την φοίτησηφοίτησή του στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, εγγράφεται στη [[Σχολή Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών|Νομική Σχολή]] του [[Πανεπιστήμιο Αθηνών|Πανεπιστημίου Αθηνών]] και ασχολείται με τη δημοσιογραφία. Εργάζεται ως διορθωτής, από το [[1889]], στην εφημερίδα «[[Καθημερινή]]» του Λάμπρου. Ύστερα από ένα χρόνο γίνεται αρχισυντάκτης της άλλης γνωστής εφημερίδας«[[Ακρόπολις (εφημερίδα)|Ακρόπόλις]]» και μαζί με τον [[Βλάσης Γαβριηλίδης|Βλάση Γαβριηλίδη]] διευρύνουν τους ορίζοντές τους στα βιομηχανικά και εμπορικά ζητήματα της χώρας,. εκείνηΕκείνη η περίοδος σημειώνεται ωςείναι η απαρχή της ακμής της καριέρας του.
 
== Η Αρχή των μεγάλων χρόνων ==
Ο Ρέπουλης ήταν ο πρώτος δημοσιογράφος που κατέκρινε μέσα από τα άρθρα του τη συναλλαγή, τις παλαιοκομματικές μεθόδους, τη βία των χωροφυλάκων, τη στρατοκρατία, τις παρεκτροπές των φιλοβασιλικών αξιωματικών και γενικά τα παραπτώματακακώς κείμενα της εποχής. Τη δημοσιογραφία δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Θεωρούσε ότι ήταν ένα από τα σημαντικότερα όπλα, που μπορούσεμπορούσαν ν'να αφυπνίσειαφυπνίσουν το λαό,. Μπορούσε να τον προβληματίσει, να τον αναγκάσει να πάρει τιςτην τύχεςτύχη του στα χέρια του. Αργότερα συνεργάστηκε και με τις εφημερίδες «[[Εστία (εφημερίδα)|Εστία]]», «Νέον Άστυ» και «Σκριπ». Επίσης αρθρογραφούσε σε πολλά περιοδικά, όπως τηνη «Ελλάδα» του Σ. Ποταμιάνου.
 
Η οξεία παρατηρητικότητα που διέθετε, η ικανότηταικανότητά του να αντιλαμβάνεται το ουσιώδες, η φιλομάθεια, το ήθος, η εργατικότητα και οι υψηλές αισθητικές του επιλογές, τον ανέδειξαν σε ταλαντούχο δημοσιογράφο και καλλιτέχνη και ωςσε ένα από τους ικανότερους και πιο έντιμους πολιτικούς της γενιάς του.
 
Το όνομαόνομά του δεν έμεινε στην ιστορία μόνο μέσα από τις στήλες των εφημερίδων και των περιοδικών. Όταν, το 1899, εκλέγεται βουλευτής [[Επαρχία Ερμιονίδος|Ερμιονίδας]], αποτελούσεγίνεται ένααμέσως σημαντικόαισθητή στέλεχοςη παρουσία του στο Κοινοβούλιο.
 
Ο τότε Πρωθυπουργόςπρωθυπουργός, [[Γεώργιος Θεοτόκης]], βλέποντας τηντις ραγδαίαμεγάλες ανάπτυξήικανότητές του, του αναθέτει την εισήγηση του κρατικού προϋπολογισμού. του τότε Ελληνικού Κράτους, όπου οΟ Ρέπουλης εισηγείται προτάσεις πρωτοποριακές,. ήτανΕίναι φανερό ότι ήτανπρόκειται έναςγια διορατικόςδιορατικό άνθρωποςάνθρωπο. Μετά την εκλογική του αποτυχία, στην Ερμιονίδα το [[1903]], διορίζεται Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών. Διαφωνεί, όμως, με τις συνεχείς επεμβάσεις της φαυλοκρατίας στο έργο του και παραιτείται ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα.
 
Το 1905, εκλέγεται και πάλι βουλευτής, αλλά αποκόπτεται σχεδόν αμέσως από το τότε κόμμα του Θεοτόκη και εισχωρείεντάσσεται στην [[ομάδα των Ιαπώνων]], που έχει πρόγραμμα νεωτεριστικό, όπως ακριβώς ταίριαζε στον χαρακτήρα του. Οι αναδιοργανωτές όμως δεν καταφέρνουν να επιβληθούν, παρά τις μαχητικές τους προσπάθειες και διαλύονται απογοητευμένοι διαλύουν την ομάδα τους. Ο Ρέπουλης μόνος, μαζί μ' έναν - δυο άλλους συντρόφους του εξακολουθεί ν' ασκεί κριτική και δραστηριοποιείται στην κίνηση που οδηγεί στην Επανάσταση του [[1909]].
 
Όταν πλησίασε τον [[Ελευθέριος Βενιζέλος|Ελευθέριο Βενιζέλο]], το [[1910]], πίστεψε ότι οι οραματισμοί και, οι αγώνες του και τα όνειρά του θα γίνονταν πραγματικότητα μόνο αν στήριζε με όλες του τις δυνάμεις το μεγάλο ηγέτη. Έτσι ανακηρύχθηκεΈγινε υπαρχηγός του κόμματοςΚόμματος των Φιλελευθέρων. Ενώ είχε το Υπουργείο Εσωτερικών διορίστηκε [[Γενικός διοικητής Μακεδονίας|Γενικός Διοικητής Μακεδονίας]]. ΜεΣυνέβαλε τηνώστε συμβολήη τουΕλλάδα να ξεσπάσυμμετάσχει οστον [[Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος|Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο]]. Πολλοί από τους λόγους του κατάστη τη διάρκειάδιάρκεια του παρέμεινανπολέμου έμειναν στην ιστορία.
 
Ως υπουργός Εσωτερικών εισάγει το νόμο «Περί Δήμων και Κοινοτήτων». Το 1915 αναλαμβάνει το Υπουργείο Οικονομικών, και από το 1917 μέχρι το 1920, επιστρέφει στο Υπουργείο Εσωτερικών.
 
Μετά τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Ελευθέριου Βενιζέλου στις {{ασαφές|31 Ιουνίου|σχόλιο=Ο Ιούνιος έχει μόνο 30 μέρες.}} 1920, στην Αθήνα ξεσπούν ταραχές και προετοιμάζονταιπροετοιμάζεται δολοφονίεςη δολοφονία επιφανών αντιβενιζελικών προσώπωνπαραγόντων. Ο Εμμ. Ρέπουλης, αντιπρόεδρος, τότε, στητης Κυβέρνησηςκυβέρνησης, διατάσσει να συλληφθούν και να φυλακιστούν όλοι οι απειλούμενοι, ενώ αναθέτει την προστασία τους σε ισχυρή φρουρά, με διοικητή της απόλυτης εμπιστοσύνης του.
 
Αλλά η ενωμένη Αντιβενιζελική Παράταξη είναικερδίζει ητις νικητήρια των εκλογώνεκλογές της 1ης Νοεμβρίου του 1920. Μετά την εκλογική ήττα, οΟ Ρέπουλης κατηγορείται για μετριοπάθεια που οδήγησε στην αποτυχίαήττα τουτους Κόμματος των ΦιλελευθέρωνΦιλελευθέρους. Έτσι στιςΣτις 5 Νοεμβρίου του ίδιου έτους,1920 αναχωρεί μαζί με τον Βενιζέλο, (αυτοεξόριστοι και οι δύο,) για το [[Παρίσι]].
 
== Το τέλος ==
[[Αρχείο:Emmanuel Repulis grave.jpg|200px|thumb|Το μνήμα του στο Κοιμητήριο του Κρανιδίου]]
Το 1923 εκλέγεται και πάλι βουλευτής, αλλά αυτή τη φορά δεν προσήλθε στη Βουλή για λόγους υγείας. Ο Εμμανουήλ Ρέπουλης, «ο αναπολόγητος» της [[Βουλή των Ελλήνων|Ελληνικής Βουλής]], κατά την έκφραση του Κώστα Αθάνατου, πεθαίνει στις 14 Μαΐου του [[1924]], στη γενέτειραγενέτειρά του το Κρανίδι, από καρδιακό νόσημα<ref>[http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=124&dc=15&db=5&da=1924 Ο θάνατος του ΕμΕμμ. Ρέπουλη], Μακεδονία, 15 Μαΐου 1924, ΕΒΕ, αρχείο σε μορφή .pdf</ref>. Η συμβολή του στο μεταρρυθμιστικό έργο του Βενιζέλου υπήρξε αποφασιστική. Όλα τα νομοσχέδια που έγιναν νόμοι του κράτους, έχουν τη σφραγίδα της δικήςδική του προσωπικότηταςσφραγίδα. Ο ίδιος ο αρχηγός των Φιλελευθέρων τον προόριζε για διάδοχοδιάδοχό του, στην αρχηγίαηγεσία του Κόμματοςκόμματος.
 
Τελευταία είχε εξομολογηθεί στους φίλους του:
819

επεξεργασίες