Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ολλανδική Δημοκρατία»

Το 1549, ο Κάρολος Ε' εξέδωσε θέσπισμα, που ένωνε περαιτέρω τις Δεκαεπτά Επαρχίες υπό την ηγεσία του. Τον Κάρολο διαδέχτηκε ο γιος του, [[Φίλιππος Β' της Ισπανίας|Φίλιππος Β']]. Το 1568, οι Κάτω Χώρες, υπό τον [[Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης|Γουλιέλμο Α' της Οράγγης]], εξεγέρθηκαν ενάντια στους Ισπανούς εξαιτίας της βαριάς φορολογίας, του διωγμού των [[Προτεσταντισμός|Προτεσταντών]] από τους καθολικούς της κυβέρνησης και τις προσπάθειες του Φιλίππου Β' να εκμοντερνίσει και συγκεντροποιήσει τις απαρχαιωμένες μεσαιωνικές κυβερνητικές δομές των επαρχιών. Αυτή ήταν η αρχή του [[Ογδοηκονταετής Πόλεμος|Ογδοηκονταετούς Πολέμου]] μεταξύ των επαρχιών αυτών και της Ισπανίας, με ουσιαστικότερο διακύβευμα τα κυριαρχικά δικαιώματα σε αυτές. Το 1579, το βόρειο τμήμα των δεκαεπτά επαρχιών σχημάτισε την Ένωση της [[Ουτρέχτη|Ουτρέχτης]], η οποία ουσιαστικά αποτέλεσε μία συμφωνία αλληλοϋποστήριξης μεταξύ τους στην άμυνα απέναντι στον ισπανικό στρατό. Η Ένωση της Ουτρέχτης αναφέρεται και ως το πρώτο ιστορικό σημείο εμφάνισης των Κάτω Χωρών ως ξεχωριστής θεσμικής οντότητας. Το 1581 οι βόρειες επαρχίες υιοθέτησαν τη ''Δήλωση της Άρνησης'', με την οποία διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους και αποκήρυξαν το Φίλιππο Β'.
 
ΟΤο αγώνας1582 τωνοι ΟλλανδώνΗνωμένες ενάντιαΕπαρχίες στουςκάλεσαν Ισπανούςτο Φραγκίσκο, Δούκα του Ανζού να ηγηθεί του αγώνα τους, αλλά ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης της [[Αμβέρσα|Αμβέρσας]] το 1583, ο δούκας εγκατέλειψε τις Κάτω Χώρες. επηρέασεΜετά τη βασίλισσαδολοφονία του Γουλιέλμου της Οράγγης το 1584, τόσο ο [[Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας]] όσο και η [[Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας]], απέρριψαν την προσφορά της επικυριαρχίας. Παρόλα αυτά, η οποίαΕλισάβετ τοσυμφώνησε 1585να υπέγραψεμετατρέψει συνθήκητις μαζίΗνωμένες τους,Επαρχίες μεσε την[[προτεκτοράτο]] υπόσχεσητης αποστολήςΑγγλίας στρατού(Συνθήκη γιαΝόνσουχ, την1585) υποστήριξήκαι τουςέστειλε στοντον πόλεμοκόμη γιατου τηνΛέστερ ανεξαρτησίαως τουςστρατηγό-κυβερνήτη. ΤοΈτσι, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, περίπου 7.500 στρατιώτες έφτασαν στην Ολλανδία από την Αγγλία, κάτω από τις διαταγές του [[Ρόμπερτ Ντάντλεϊ, 1ος Κόμης του Λέστερ|Ρόμπερτ Ντάντλεϊ]], κόμη του [[Λέστερ]]. Ο αγγλικός στρατός αναλώθηκε όμως σε ανώφελες εκστρατείες στην ευρύτερη περιοχή, χωρίς η δράση του να έχει κάποιο ουσιαστικό αντίκτυπο στην ολλανδική εξέγερση. ΟΤο όλο σύστημα αποδείχτηκε αναποτελεσματικό και αν και ο Ντάντλεϊ επέστρεψε το 1586 στην Ολλανδία με νέο στρατό, αλλά ούτε και τότε συνεισέφερε σε κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα. Ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας δεν ήταν διατεθειμένος να παραδώσει τις Κάτω Χώρες και ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι και το 1648, όταν ο βασιλιάς [[Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας]] αναγνώρισε τελικώς την ανεξαρτησία των επτά βορειοδυτικών επαρχιών της περιοχής, με τη συνθήκη ειρήνης του [[Μίνστερ|Μύνστερ]]. Τμήματα των νότιων επαρχιών παρέμειναν στην κατοχή των Ολλανδών και έτσι αποτέλεσαν και αυτά μέρος του νέου ανεξάρτητου κράτους.
 
Κατόπιν αυτών, οι εξεγερμένες επαρχίες έγιναν το 1588 Δημοκρατία, η οποία και αναγνωρίστηκε τελικώς από την Ισπανία ως ανεξάρτητο κράτος το 1609, με τη Δεδεκαετή Ανακωχή. Ο Φίλιππος Β΄ δεν ήταν όμως διατεθειμένος να παραδώσει τις Κάτω Χώρες και ο πόλεμος συνεχίστηκε μέχρι και το 1648, όταν ο βασιλιάς [[Φίλιππος Δ΄ της Ισπανίας]] αναγνώρισε τελικώς την ανεξαρτησία των επτά βορειοδυτικών επαρχιών της περιοχής, με τη συνθήκη ειρήνης του [[Μίνστερ|Μύνστερ]]. Τμήματα των νότιων επαρχιών παρέμειναν στην κατοχή των Ολλανδών και έτσι αποτέλεσαν και αυτά μέρος του νέου ανεξάρτητου κράτους.
Το 1582 οι Ηνωμένες Επαρχίες κάλεσαν το Φραγκίσκο, Δούκα του Ανζού να ηγηθεί του αγώνα τους, αλλά ύστερα από την αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης της [[Αμβέρσα|Αμβέρσας]] το 1583, ο δούκας εγκατέλειψε τις Κάτω Χώρες. Μετά τη δολοφονία του Γουλιέλμου της Οράγγης το 1584, τόσο ο Ερρίκος Γ΄ της Γαλλίας όσο και η Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας, απέρριψαν την προσφορά της επικυριαρχίας. Παρόλα αυτά, η Ελισάβετ συμφώνησε να μετατρέψει τις Ηνωμένες Επαρχίες σε [[προτεκτοράτο]] της Αγγλίας (Συνθήκη Νόνζουχ, 1585) και έστειλε τον Κόμη του Λέστερ ως στρατηγό-κυβερνήτη. Το όλο σύστημα αποδείχτηκε αναποτελεσματικό και το 1588 οι εξεγερμένες επαρχίες έγιναν Δημοκρατία, η οποία και αναγνωρίστηκε τελικώς από την Ισπανία ως ανεξάρτητο κράτος το 1609 με τη Δεδεκαετή Ανακωχή.
 
Η Δημοκρατία των Ηνωμένων Επαρχιών αναγνωρίστηκε επίσημα με την Ειρήνη της Βεστφαλίας (1648) και διατηρήθηκε ως κρατικό μόρφωμακράτος μέχρι το 1795, όταν οι γαλλικές στρατιωτικές επαναστατικές δυνάμεις εισέβαλαν και ίδρυσαν μια νέα Δημοκρατία με την ονομασία [[Δημοκρατία της Μπατάβια|Δημοκρατία της Βαταβίας]], η οποία θα αντικαθίστατο αργότερα από το Ναπολεόντειο Βασίλειο της Ολλανδίας.
 
Οι Κάτω Χώρες ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους από τη Γαλλία το 1813. Στην αγγλοολλανδική Συνθήκη του 1814 χρησιμοποιήθηκαν τα ονόματα ''Ηνωμένες Επαρχίες των Κάτω Χωρών'' και ''Ηνωμένες Κάτω Χώρες''. Το 1815 επανενώθηκαν με τις αυστριακές Κάτω Χώρες, το Λουξεμβούργο και τη Λιέγη (δηλαδή τις νότιες επαρχίες) και αποτέλεσαν το ''Ηνωμένο Βασίλειο των Κάτω Χωρών'', το οποίο αποτελούσε μια ισχυρή αποτρεπτική δύναμη τύπου αναχώματος βόρεια της Γαλλίας. Όταν αργότερα το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο έγιναν ανεξάρτητα κράτη, το Βασίλειο έγινε γνωστό ως Βασίλειο των Κάτω Χωρών, όπως και παραμένει μέχρι σήμερα.
 
===Ολλανδική Δημοκρατία (1581–1795)===
Ανώνυμος χρήστης