Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νικολό Παγκανίνι»

μ
με διπλό κ
μ (Ο Το αλλήθωρο οπόσουμ μετακίνησε τη σελίδα Νικολό Παγκανίνι στη Νικκολό Παγκανίνι: Niccolό)
μ (με διπλό κ)
[[Αρχείο:NiccoloPaganini.jpeg|right|thumb|260px|Προσωπογραφία του ΝικολόΝικκολό Παγκανίνι, περ. 1819, σχέδιο του Jean Auguste Dominique Ingres]]
Ο '''ΝικολόΝικκολό Παγκανίνι''' (''Niccolò Paganini'', [[Γένοβα]], [[27 Οκτωβρίου]] [[1782]] - [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαια]], [[27 Μαΐου]] [[1840]]) ήταν διάσημος [[Ιταλία|Ιταλός]] [[βιολί|βιολιστής]], [[κιθάρα|κιθαρίστας]] και συνθέτης. Είναι ένας από τους διασημότερος βιρτουόζους του βιολιού που ξεχώρισε για την τεχνική του και τη δεξιοτεχνία του, ασκώντας επίδραση σε άλλους συνθέτες του [[ρομαντική μουσική|ρομαντισμού]] όπως ο [[Φραντς Λιστ]], ειδικότερα σε ό,τι αφορά την αναγνώριση της σπουδαιότητας του στοιχείου της δεξιοτεχνίας. Οι συνθέσεις του περιέχουν κυρίως έργα για βιολί και ορχήστρα και [[μουσική δωματίου|μουσικής δωματίου]]. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα ''Εικοσιτέσσερα Καπρίτσια'', που χαρακτηρίζονται από δυσκολίες που κατέπληξαν. Στη διάρκεια της ζωής του, ο Παγκανίνι γνώρισε το θαυμασμό αλλά και τη συκοφαντία, που οφειλόταν κυρίως σε φθόνο και στον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του. Οι εξαιρετικές ικανότητες του στο βιολί, η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία και τεχνική του έλαβαν μυθικές διαστάσεις. Από το [[1810]] μέχρι το [[1828]] πραγματοποίησε μεγάλες περιοδείες σε πόλεις της Ευρώπης, αποτελώντας έναν από τους πρώτους μουσικούς που το επιχείρησε.
 
Ο '''Νικολό Παγκανίνι''' (''Niccolò Paganini'', [[Γένοβα]], [[27 Οκτωβρίου]] [[1782]] - [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαια]], [[27 Μαΐου]] [[1840]]) ήταν διάσημος [[Ιταλία|Ιταλός]] [[βιολί|βιολιστής]], [[κιθάρα|κιθαρίστας]] και συνθέτης. Είναι ένας από τους διασημότερος βιρτουόζους του βιολιού που ξεχώρισε για την τεχνική του και τη δεξιοτεχνία του, ασκώντας επίδραση σε άλλους συνθέτες του [[ρομαντική μουσική|ρομαντισμού]] όπως ο [[Φραντς Λιστ]], ειδικότερα σε ό,τι αφορά την αναγνώριση της σπουδαιότητας του στοιχείου της δεξιοτεχνίας. Οι συνθέσεις του περιέχουν κυρίως έργα για βιολί και ορχήστρα και [[μουσική δωματίου|μουσικής δωματίου]]. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν τα ''Εικοσιτέσσερα Καπρίτσια'', που χαρακτηρίζονται από δυσκολίες που κατέπληξαν. Στη διάρκεια της ζωής του, ο Παγκανίνι γνώρισε το θαυμασμό αλλά και τη συκοφαντία, που οφειλόταν κυρίως σε φθόνο και στον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του. Οι εξαιρετικές ικανότητες του στο βιολί, η εντυπωσιακή δεξιοτεχνία και τεχνική του έλαβαν μυθικές διαστάσεις. Από το [[1810]] μέχρι το [[1828]] πραγματοποίησε μεγάλες περιοδείες σε πόλεις της Ευρώπης, αποτελώντας έναν από τους πρώτους μουσικούς που το επιχείρησε.
 
== Βιογραφία ==
Από το 1810, ο Παγκανίνι ακολούθησε σταδιοδρομία αυτόνομου μουσικού εγκαταλείποντας την αυτοκρατορική Αυλή και πραγματοποιώντας περιοδείες, αρχικά στις Ιταλικές επαρχίες της [[Ρομάνια]] (σημερινή περιφέρεια [[Εμιλία-Ρομάνια]]) και της [[Λομβαρδία|Λομβαρδίας]]. Παρέμεινε για ένα διάστημα στο [[Μιλάνο]], όπου προσκλήθηκε από τον Αλεσάντρο Ρόλα να συμμετάσχει ως μουσικός στο [[θέατρο]], ενώ αργότερα επέστρεψε στη Γένοβα δίνοντας συναυλίες στην τοπική όπερα. Την ίδια περίοδο, σύναψε σχέσεις με την Αντζιολίνα Καβανά, με την οποία εγκαταστάθηκε στην [[Πάρμα]]. Μετά το τέλος του δεσμού τους, που διήρκεσε για λίγους μήνες, ο Παγκανίνι κατηγορήθηκε από τον πατέρα της για απαγωγή της κόρης του, γεγονός που οδήγησε τελικά σε ολιγοήμερη φυλάκισή του. Τον Ιανουάριο του 1825 ξεκίνησε ένα δεύτερο κύκλο περιοδειών στην κεντρική και νότια Ιταλία, επισκεπτόμενος τη [[Ρώμη]], τη [[Νάπολι]] και το [[Παλέρμο]], πόλεις όπου η φήμη του είχε ήδη εδραιωθεί. Την ίδια περίπου περίοδο ολοκλήρωσε το δεύτερο κοντσέρτο για βιολί (op. 7), γνωστό κυρίως για το τελευταίο μέρος του, ένα [[ροντό]], που ονομάστηκε ''La campanella'' εξαιτίας της χρήσης ενός [[τρίγωνο (μουσική)|τριγώνου]] για τη μίμηση του ήχου μίας καμπάνας. Το έργο ενέπνευσε αργότερα τον [[Φραντς Λιστ]] στη σύνθεση της φαντασίας ''Grand fantasia de bravoure sur La clochette''. Ακολούθησε το τρίτο κοντσέρτο για βιολί, που ολοκληρώθηκε το 1828, έργο που δεν συγκαταλέγεται στις σπουδαιότερες δημιουργίες του, ωστόσο είναι αξιοσημείωτο το ''adagio'' ως προς τη χρήση του ''pizzicato'' με τρόπο που τα έγχορδα της ορχήστρας να λειτουργούν ως μία [[κιθάρα]].
 
[[Αρχείο:Niccolo Paganini.jpg|thumb|left|260px|Πορτρέτο του ΝικολόΝικκολό Παγκανίνι]]
Από τις αρχές του 1828, ο Παγκανίνι περιόδευσε σε χώρες εκτός των συνόρων της Ιταλίας, με πρώτο σταθμό την [[Αυστρία]]. Κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παραμονής του στη [[Βιέννη]], πραγματοποίησε πολυάριθμες συναυλίες σε διαφορετικά θέατρα της πόλης, ενώ σύμφωνα με την αλληλογραφία του, πρέπει να ενθουσιάστηκε από τη μουσική παιδεία του κοινού. Στο ίδιο διάστημα συνέθεσε τρία έργα για βιολί και ορχήστρα: ένα καπρίτσιο που δεν διασώζεται, βασισμένο στο ''Là ci darem la mano'' του [[Μότσαρτ]], τη σονάτα ''Maestosa suonata sentimentale'' (op. 27) που αποτελείται από παραλλαγές του εθνικού ύμνου της Αυστρίας και το έργο ''La tempesta'' (op. 36). Εγκατέλειψε τη Βιέννη το καλοκαίρι του ίδιου έτους και επόμενος σταθμός του υπήρξε η [[Πράγα]]. Η παραμονή του στην πρωτεύουσα της Τσεχίας αποδείχθηκε λιγότερη επιτυχημένη, καθώς οι συναυλίες του αντιμετωπίστηκαν από το κοινό με επιφύλαξη. Πιθανότερη αιτία για την κριτική που αντιμετώπισε αποτέλεσαν οι ριζικά διαφορετικές αντιλήψεις που ενσωμάτωνε η σχολή της Βοημίας, σύμφωνα με τις οποίες η τεχνική αποτελούσε περισσότερο μέσο προς την πραγμάτωση των μουσικών και εκφραστικών στόχων του ερμηνευτή και λιγότερο πεδίο επίδειξης της δεξιοτεχνίας του. Τον Ιανουάριο του 1829 και για τα επόμενα δύο χρόνια, ο Παγκανίνι περιόδευσε στη [[Γερμανία]] και στην [[Πολωνία]], οργανώνοντας περισσότερες από εκατό συναυλίες σε συνολικά σαράντα πόλεις και ολοκληρώνοντας παράλληλα το τέταρτο κοντσέρτο για βιολί σε ρε ελάσσονα. Παρά το γεγονός πως κατόρθωσε να κερδίσει σε μεγάλο βαθμό την αναγνώριση του Γερμανικού κοινού, ορισμένοι επαγγελματίες μουσικοί και κριτικοί εστίασαν με αρνητικό τρόπο στην εκκεντρικότητα των εκτελέσεών του. Το Φεβρουάριο του 1831 ταξίδεψε στο [[Παρίσι]] όπου πραγματοποίησε την πρώτη συναυλία του επί γαλλικού εδάφους, παρουσιάζοντας το πρώτο του κοντσέρτο για βιολί και τη ''Στρατιωτική σονάτα''. Η υποδοχή του στη [[Γαλλία]] υπήρξε θερμή, καθώς τόσο ο τύπος όσο και οι κριτικοί εξήραν την τεχνική και την ερμηνεία του, ωστόσο η παραμονή του διήρκεσε για μικρό χρονικό διάστημα. Το Μάιο του ίδιου έτους, κατόπιν πρόσκλησης του διευθυντή τού Βασιλικού Θεάτρου του Λονδίνου, ταξίδεψε στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να παραχωρήσει συναυλίες. Η πρώτη του εμφάνιση έλαβε χώρα στις 3 Ιουνίου και σημείωσε αξιοσημείωτη επιτυχία αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Πραγματοποίησε επίσης συναυλίες στην [[Ιρλανδία]] και στη [[Σκωτία]], πριν επιστρέψει αργότερα στο [[Παρίσι]], όπου σύμφωνα με μία επιστολή του, παραχώρησε 151 συναυλίες στη διάρκεια ενός έτους.
 
{{Ρομαντισμός}}
 
{{DEFAULTSORT:Παγκανινι ΝικολοΝικκολο}}
{{Στοιχεία προσώπου
|ΟΝΟΜΑ=Παγκανίνι ΝικολόΝικκολό
|ΑΛΛΑ ΟΝΟΜΑΤΑ=Niccolò Paganini
|ΜΙΚΡΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ=
1.644

επεξεργασίες